Home Columns "07 - "08 7 Wintersfeer
7 Wintersfeer Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Tuesday, 20 November 2007 12:58

Er zijn van die mensen, die zoeken met technieken je site af om dan te ontdekken dat in de meeste columns het woord eten wel een keer voorkomt. Het zal ongetwijfeld waar zijn. Ik beken dat dit onderwerp wel mijn belangstelling heeft. Toch moet ik ook stellen dat het niet geheel aan mij ligt. Het heeft duidelijk ook te maken met het Franse leven waarin dit onderwerp een belangrijke rol vervult. Neem nou gewoon een wandeling nadat de winterse kou ineens vroeg was ingevallen. Iedere week is er wel ergens een wandeltocht georganiseerd en deze

zondagochtend togen wij naar het ons inmiddels welbekende St. Haon le Chatel. Op een groot weiland konden we de auto achterlaten om ons om half tien bij een lokale feestzaal in te schrijven. Daar kwamen we ook enkele Franse vrienden tegen. Gewapend met een controlekaartje konden we op pad gaan. Na drie kwartier gingen de diverse afstanden uiteen bij de eerste controlepost. Gewoon een kruisje door één van de controlevakjes. “Dat kan iedereen toch namaken” denk je dan als simpele Hollander. Desgevraagd vraagt de controleur zich af waarom iemand dat in vredesnaam zou doen. En gelijk heeft hij. Het is immers veel leuker om de controleposten vooral niet te missen. De vier Euro inschrijfgeld wordt namelijk niet uitgegeven aan een prullige herinnering. Nee, iedere controlepost bleek wel het een en ander op culinair gebied te bieden te hebben. En werkelijk, geloof me: dat wisten ook wij niet van te voren. Reeds bij de eerste controlepost stond de koffie warm en ook de chocolademelk. De cake en chocoladetabletten smaakten daar prima bij. Warm stond ook toen al op dat vroege uur de warme wijn. En weinigen die dat onderdeel over sloegen. Eerlijk is eerlijk, er stond ook fruit om mee te nemen. De volgende controlepost had nog wat meer tijd gehad om zich in te richten, zodat daar ook een groot knappend houtvuur brandde. Het liep ondertussen tegen half twaalf. Tijd dus om naast de cake ook een ruime voorraad prima saucisson, paté en kaas aan het assortiment toe te voegen met knappend vers stokbrood. En uiteraard vond de warme wijn weer gretig aftrek. Ondertussen begonnen een aantal muzikanten te spelen en werden er papieren met chansonteksten rondgedeeld. Binnen de kortste keren stond er daar midden in het bos in de vrieskou op achthonderd meter hoogte een grote groep lustig te zingen.
Bij stilstaan koel je na de warmte van het stijgen en dalen echter ook snel af, dus er ontstaat een natuurlijke behoefte om verder te trekken. Nog geruime tijd hoorden wij in het doodstille bos in de verte de vrolijke klanken.
Wij zouden redeneren dat de wijn je in de benen gaat zitten. Dat zijn overwegingen die deze groep totaal vreemd zijn. En je merkt het ook niet aan ze. Het tempo zit er al weer snel in.
Uit de verte hebben we een aantal keren een bijzonder zicht op St. Haon met de prachtige oude wallen. Na vijftien kilometer weer terug in het centrum van dit bijzondere dorp komt ons al snel de geur van open vuren tegemoet. En jawel, ook de afronding wordt op gepaste wijze verzorgd. In ruil voor de controlekaartjes krijg je een paar bonnen. Eén voor een zak gepofte kastanjes en een voor een glas wijn o.d. Aan lange houten tafels zitten een honderdtal mensen vrolijk de warme kastanjes te pellen. Is je glas wijn al snel op? Geen probleem, ook zonder bonnetje wordt je glas weer gevuld. De zondagochtend mocht welbesteed worden genoemd. Alleen lukte het weer niet om over een onderwerp te schrijven zonder het woord eten (of drinken) te gebruiken. Het schijnt ons noodlot te zijn.

Ton