Home Columns "07 - "08 8 Irritante mensen
8 Irritante mensen Print E-mail
Written by Ton   
Friday, 30 November 2007 09:32
Zijn die Fransen nu alleen maar van die leuke mensen vragen sommigen van mijn lezers zich af. Wel, ik kan u gerust stellen: zeker niet. Ze kunnen zeer op zichzelf gericht zijn en zeer chauffinistisch. Ze betonen zich buitengewoon geduldig als er ergens wat langer gewacht moet worden. Ondertussen proberen ze met lagen en listen wel vooraan te komen staan. Aan het einde van de middag hebben ze alle tijd voor je als je nog laat een winkel binnen komt. Kom je tegen etenstijd (twaalf uur dus) binnen dan kan het zijn dat je ongeduldig de winkel wordt uitgebonjourd, hoe dringend je boodschap op dat moment ook is. Er wordt veel voor voetgangers gestopt, zeker. Denk echter niet dat dit tegen twaalven ook gebeurt. Dat kan je ernstig opbreken. Moet er iets officieel worden geregeld zorg dan maar voor mappen om de papierwinkel die binnen de kortste keren ontstaat nog in toom te kunnen houden. Een papiertje dat ontbreekt en in onze ogen mogelijk erg onbelangrijk is: je zaak zal ernstig worden opgehouden. Als het zo uitkomt ben je plotseling moeilijk te verstaan. Wegen worden opgebroken en richtingwijzers verdwijnen en de aanwijzingen voor het omrijden houden halverwege op. Het werk stagneert soms om totaal onbekende redenen. En ga nog maar even door met dit soort opsommingen.
Voor onze cursus in Vichy namen we de trein. Vichy is een kleine stad en kan erg druk zijn, wat parkeren niet makkelijk maakt. Gezien het feit dat onze studio midden in het z.g. Oud Vichy lag waar al helemaal niet te parkeren valt was die keuze voor de hand liggend. We lieten even per e-mail weten hoe laat we op het station aan zouden komen en jawel, er stond keurig iemand op ons te wachten om ons naar ons onderkomen te begeleiden. Maandagochtend beginnen we om acht uur met een test om ons niveau te bepalen. We maken keurig de schriftelijke opgaven en voeren een gesprek. Hoe en waarom er vervolgens een indeling bij groepen tot stand komt hoor je niet meer. Een vraag daarover wordt vriendelijk weggelachen of men haalt in onwetendheid de schouders op met het bekende Pfff… geluid. In dat soort situaties kom je geen stap verder. De leraren betonen zich wel weer bijzonder aardig en kundig. Geen klagen daarover dus. We krijgen een studentenkaart uitgereikt en eten dagelijks in de Mensa een goede viergangenmaaltijd voor vier en een halve Euro. De rij is iedere middag lang. Je boft als je bekenden in de rij ziet staan. Daar ga je dan gewoon bij staan zodat je ook wat eerder aan de beurt bent. Het went snel om je in deze mores te voegen, anders blijf je het laatste jongetje in de rij.
Halverwege de week besluiten de spoorwegmedewerkers te gaan staken en dat doen ze aan het einde van die week nog. Geen nood, er bestaat een speciale website met bijzonderheden over de treinen tijdens de staking. Vlak voor sluitingstijd van de bibliotheek bestuderen we de mogelijkheden voor onze terugreis de volgende ochtend. Het valt mee. Er zullen twee treinen op zaterdag in onze richting gaan. We melden dat bij de leiding van de talenstudies en er wordt geruisloos voor gezorgd dat we de volgende dag ruim op tijd op het station staan. Dag en tot ziens. Het is wel stil hè op zo’n station als er maar twee treinen komen zeggen we nog naïef tegen elkaar. Na enige tijd zijn er een paar medewerkers die uit een kantoortje komen omdat ze kennelijk medelijden met ons hebben. Dat het zo verdacht stil bleef is logisch: er zal helemaal geen trein komen. Maar de website dan……? Pfff…, en schouder ophalen. Het alles omvattende gebaar van de Fransman. Over drie uur(!) zal er een bus rijden.
Maar is dat dan wel zeker? Maar natuurlijk mijnheer. Waar die natuurlijkheid op stoelt blijft wederom in het duister. En die grote tassen mogen we gerust even bij hem in het kantoortje laten staan. Dat doen we dan maar op hoop van zegen dat we er straks ook terecht kunnen en we trachten de tijd te doden met rond lopen; een kleinigheid eten; de krant lezen en weer rond lopen. Het kantoortje bleek daarna keurig bemand en met tassen stonden we weer ruim op tijd bij de bushalte. Op het tijdstip dat de bus er had moeten zijn stond er een flinke groep mensen te wachten. Kennelijk ging er dus toch iets gebeuren, hoewel het voorlopig wachten bleef. Ondertussen vond er binnen de groep wachtenden een geruisloze stoelendans plaats waarbij getracht werd strategische posities te bereiken. Ik wapende mijn (v)echtgenote met de kaartjes om zelf de tassen onderin te kunnen frommelen, in de hoop dat zij zonder last twee plaatsen zou kunnen bemachtigen. Uiteindelijk viel dat allemaal mee doordat er tot verrassing van ieder twee bussen verschenen. Het kostte een dag maar dan maak je ook nog eens wat mee.
En die irritatie? Natuurlijk is die er zo nu en dan en meestal kijken ze je dan tot nog grotere ergernis aan met een gezicht van “waar maak je je druk om”. Er staan echter weer zo veel aardige dingen tegenover dat de irritatie veelal weer snel weggeslikt is.
La vie en France zullen we maar zeggen.

Ton