Home Columns "07 - "08 9 Het grote worstenfeest
9 Het grote worstenfeest Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 07 December 2007 12:43

Wat banaal staat dat, als je het in zuiver Nederlands neerschrijft. We hebben het hier over het jaarlijkse festival van de “Saucisson Vigneron”, georganiseerd door de gelijknamige Confrérie uit het centrum van deze specialiteit: Renaison. En inderdaad, er valt ook niet aan te ontkomen, het gaat natuurlijk weer over eten. Het eerste weekeinde in december staat voor dit festival gereserveerd. Dat is mooi op tijd om bij deze specialiteit ook de

jonge wijn te kunnen drinken, die natuurlijk op meer plaatsen beschikbaar is dan alleen in de Beaujolais. Enkele bevriende leden van onze club vroegen ons al enige tijd geleden om hen dit jaar naar het diner ter gelegenheid van dit feest te vergezellen. Wel, wat zouden we daar voor bezwaar tegen kunnen hebben. Om er zeker van te zijn dat we mee gingen werden we nog twee keer door hen gevraagd. Of was het misschien vanwege het feit dat je hier en daar in Frankrijk niet wordt geacht direct op een eerste uitnodiging te reageren. Er werden plaatsen voor ons gereserveerd en ons werd verteld om acht uur aanwezig te zijn bij wat een diner dansant scheen te worden. Uiteraard keken we ook overdag al even rond op de markt en op de diverse overdekte plekken waar het feest zich begon te ontrollen. In de middag zou er ook nog een optocht van de gilden en broederschappen zijn. Maar omdat we die ook ’s-avonds zouden zien sloegen we dat onderdeel maar even over. Natuurlijk keken we vol bewondering naar de Alambic, de rijdende stokerij die essentieel is voor deze worstspecialiteit, omdat de worst mee wordt genomen bij de productie van de Marc die hem zijn specifieke smaak zal geven. Over deze rijdende stokerijen zal ik de volgende keer apart iets vertellen. Nadat de worst in de Marc gegaard is wordt hij geserveerd met een rode wijnsaus. Het proeven van dit gerecht bewaarden we ook maar even voor de avond.
Om acht uur ‘s-avonds waren we keurig aanwezig. Natuurlijk waren we daarmee weer een van de eersten, daar blijf je je toch in vergissen. Langzaam stroomde de zaal vol en kwam ook ons gezelschap binnen. Uiteindelijk werd om half negen het woord genomen door de president van de ontvangende broederschap. Daarna werden stuk voor stuk alle gilden aangekondigd en binnen genood. In hun dikwijls prachtige kledij een mooi gezicht. Maar dan begint het spreekgedeelte pas. Ieder gilde mag zich nog even voorstellen. Van uit diverse hoeken van Frankrijk komen ze, de gilden en broederschappen van wijn, vlees, kaas, fruit, etc. en dat uiteraard ook nog in diverse soorten. Iedere regio heeft wel een aantal specialiteiten te bieden en iedere specialiteit uit zo’n regio heeft een eigen vertegenwoordiging voor de promotie van die specialiteit. Maar natuurlijk (zeggen wij, stiekem, bij zoveel ernst) is het ook gewoon lol. Organiseert zo’n specialiteit een festival, dan komen andere broederschappen op bezoek en mogen dan over hun specialiteit vertellen. En, hoe meer andere gilden op bezoek komen, hoe groter je aanzien wordt naar het schijnt. We luisterden dus mee met wat al deze mensen te vertellen hadden en leerden zo heel wat bij over regionale specialiteiten. Ondertussen namen honger en dorst toe, maar voor ons nog geen verlossing. Hierna werden diverse mensen die in het afgelopen jaar iets betekend hadden naar voren genood. Tezamen met een vertegenwoordiger van ieder gilde een mooie cirkel. De herinneringsmedailles moesten worden uitgereikt. En daarna de oorkonden die duidelijk maakten dat al deze mensen nu compagnon waren in de Confrérie du Saucisson Vigneron. Eindelijk dan toch? Nee hoor, allen werden nog geacht een belofte af te leggen en stuk voor stuk tot compagnon geslagen met een klap met een worst op de schouder. Dan krijgen alle compagnons een mooie slab omgeknoopt en mogen zij als eerste voorproeven van de worst en de begeleidende wijn. En wij toekijken. Gelukkig vonden ze het allen verrukkelijk, god mag weten welke paniek er anders uitgebroken zou zijn. En wij zaten zo langzamerhand smachtend te wachten. Ook onze Franse tafelgenoten werden nu onrustig. De geuren drongen de zaal binnen en de dorst had nu duidelijk een hoogtepunt bereikt. En ja hoor, kwart voor tien kwam dan eindelijk het aperitief de zaal binnen. En toen daarna de flessen wijn werden aangebroken bleek men daar niet kinderachtig mee te zijn. En uw verslaggever mocht op deze avond de BOB zijn. Beetje slecht geregeld. Temeer omdat de president van onze club ook compagnon werd en daarop met gulle hand champagne liet aanrukken. Toen om kwart over twaalf het toetje werd geserveerd was inmiddels het dansfeest op een hoogtepunt aangeland. Gezelligheid troef en dat alles in een grote sportzaal onder tl-licht. Maar met gezellige mensen en bij een goed glas maakt ook dat niets meer uit. Al met al was het weer een zware avond.

 

Ton