Home Columns "07 - "08 10 De Alambic
10 De Alambic Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 13 December 2007 20:42
AlambicBij het verhaal over de worsten beloofde ik nog even terug te komen op het verschijnsel van de Alambic. Als u zich inmiddels afvraagt wat voor een wonderlijk voertuig op de foto hiernaast is te vinden dan weet u van nu af aan: “Dat is de Alambic”.
U bent daarmee getuige van een langzaam uitstervende traditie. De Alambic is kort gezegd een rijdende distilleerderij. In vroeger dagen spaarden de boeren hun afvalfruit of overtollig fruit op in tonnen. Daarin lag het fruit lekker te rotten en te gisten. Als dat proces voldoende was gevorderd werd de Alambic er bij geroepen, die van deze gistende massa een prima eau de vie stookte. Daar kon je het jaar weer mee door komen, respectievelijk het een en ander verkopen aan andere liefhebbers en daarmee een aardige bijverdienste creëren. Een mooie traditie die nu langzamerhand aan het uitsterven is. Niet dat er dus onvoldoende belangstelling voor zou zijn, dat blijkt wel uit de wijze waarop men nu aan dit uitsterfbeleid tracht te ontkomen. Maar de op zich terechte pogingen van de overheid om het grote probleem van alcoholisme tegen te gaan zowel als Europese wetgeving (daar zijn ze weer), maken het onvermijdelijk dat we de Alambic binnen afzienbare tijd alleen nog in het museum kunnen bekijken. Koud en achter glas. Wel wat anders dan de feestelijke sfeer die er nu nog omheen hangt. Veel van de van oudsher op deze wijze ontstane producten worden nu fabrieksmatig geproduceerd en verkocht. Daarmee wordt de doelstelling van het terugdringen van alcoholisme een beetje twijfelachtig. Wel krijgt de overheid hierdoor meer accijns binnen. Het is ook de vraag hoe het verder moet met de van de Alambic afhankelijke tradities, zoals het grote feest van de Saucisson Vigneron waar ik de vorige keer een beeld van gaf. Voor het klaarmaken van deze worstspecialiteit is de Alambic echt noodzakelijk. Maar voorlopig hebben dit soort situaties nog een vergunning. Zo zijn er momenteel toch nog heel wat vergunningen, die echter vervallen bij bijvoorbeeld het overlijden van de vergunninghouder. Bovendien zijn deze vergunningen gebonden aan een productielimiet. Niemand kon mij echter duidelijk maken hoe die limiet in de gaten wordt gehouden. Heb je een vergunninghouder in je omgeving, dan spring je daar zuinig mee om. Ook als de vergunninghouder eigenlijk zelf geen gebruik meer maakt van zijn mogelijkheden dan zijn er genoeg belangstellenden te vinden die op slinkse weg van deze uitweg gebruik weten te maken. De vergunninghouder kan bij wijze van spreken (maar misschien ook wel letterlijk) tot op zijn sterfbed opdracht geven tot het stoken van een mooie eau de vie. Laten we maar niet zo ver gaan dat de aangifte van een overlijden nog even wordt uitgesteld tot de eau de vie gereed is. Dat men zich hier en daar met hand en tand verzet tegen het beëindigen van dit systeem is echter wel een feit. Een feit is ook dat er op de meeste plaatsen weinig wordt gedaan om het beleid te handhaven. Wie lust er nou eenmaal geen lekkere marc of eau de vie. Bij een goed gestookte borrel vinden hoog en laag elkaar. Dus wie is bereid tegen het eigen belang in te gaan bij zo’n belangrijk onderdeel van het persoonlijke welzijn. Eerlijk gezegd kan ik ze geen ongelijk geven en hoop ik de Alambic nog lang tegen te komen. Proost.

Ton