12 Kerst Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 28 December 2007 10:08

De Kerst is alweer voorbij. Gelukkig voor ons was de kerst zelf tamelijk rustig. De week er aan voorafgaand was hectisch genoeg met een noodsituatie die zich hier even in de haven voordeed (het betrof niet ons gelukkig, maar gaf wel werk). Ook bleek een ouder Frans echtpaar waar we mee bevriend zijn en die veel gezondheidsproblemen hebben, uitgerekend met de Kerst van iedere hulp verstoken te zijn. In Frankrijk is de avond voor Kerst

 een belangrijk onderdeel van het Kerstfeest. Wij verzorgden dus een kerstdinertje voor deze Veille de Noël dat we met hen samen op hun grote schip nuttigden. Het werd een genoeglijke avond waarop de oudere heer wat aangeschoten raakte. Naarmate de flessen leger werden bleek José over steeds meer humor te beschikken, die we eigenlijk nooit zo bij hem hadden gezien. Christiane werd sentimenteel over haar geboortegrond Bretagne. Dat leidde er weer toe dat een fles door familie gestookte zeer oude Calvados tevoorschijn werd gehaald. Dat José moeizaam op de knieën moest om dit tevoorschijn te toveren gaf nieuw voedsel aan het plezier dat zij aan deze avond beleefden. Dat deze Calvados zo ver verborgen werd gehouden lijkt mij na het proeven terecht. Zo geurig en zo zacht, ondanks het hoge alcoholpercentage van 48%, dronk ik een Calvados nog nooit. Er werd met gulle hand geschonken. Rond tien uur in de avond zag het er naar uit dat we hen beter alleen konden laten, want de vermoeidheid begon overduidelijk toe te slaan.
Ons gaf dat de gelegenheid om nog naar een Engelse Christmas evening party te gaan waarvoor we waren uitgenodigd. De Engelsen uit de haven zaten bij elkaar met wijn en vooral bier. Een tafel vol met nootjes en zoutjes en veel Engelse lol. Op de avond voor Kerst zit men bij elkaar tot iemand opmerkt dat het twaalf uur is geweest en dus Kerst. Alles leegt zijn glas onmiddellijk, staat op, wenst elkaar met kussen en het schudden van handen een goede Kerst en vertrekt direct naar huis. Wij in verbazing over zo’n abrupt einde, maar ieder bleek dat gewoon te vinden. Wat een cultuurverschil op slechts één avond. Op de eerste Kerstdag hadden wij nog genoeg aan de achter gehouden delen van het dinertje van de vorige avond en konden we dientengevolge de rustige dag er van maken waar we aan toe waren. En daarna stuit je weer op een cultuurverschil. Wij spreken weliswaar over eerste Kerstdag, maar er is in Frankrijk geen tweede. De 26e december is alles weer gewoon aan het werk. Het is verbazend als je nagaat hoeveel voorbereiding het kerstfeest krijgt. Wekenlang zijn er Kerstmarkten en Kerstconcerten. De winkels puilen uit van het extra luxe voedsel. Er worden cadeautjes aangeschaft en er wordt uitbundig versierd. Het is logisch dat de avond voor Kerst zo’n belangrijke plaats inneemt. Op de Kerstdag zelf zijn alle winkels met voedsel en aanverwanten nog tot één uur open. En de dag daarop is alles alweer voorbij. Voor de ambachtslieden als bakkers, traiteurs en slagers is er dus nauwelijks rust. Inmiddels maakt alles zich reeds op voor de viering van de veille de année en dus blijven de winkels goed gevuld met luxe zaken, want ook dan is het souper buitengewoon belangrijk. Met zoveel nationaliteiten hier op de vierkante kilometer bij elkaar vallen je vooral bij dit soort gelegenheden de cultuurverschillen weer op. Maar geheel overeenkomstig de Kerstgedachte kunnen we daar in alle vreedzaamheid kennis van nemen. Wat een tegenstelling is er dan nog met zoveel andere plekken op de wereld. Er is in dat opzicht nog heel wat te doen.

Ton