13 Ruimte Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 19 January 2008 14:15

Het zal wel toeval zijn, maar tijdens ons verblijf in Nederland las ik in de krant enkele artikelen over mensen die er voor kiezen, respectievelijk gekozen hebben, om Nederland te verlaten. Vervolgens kregen we een tijdschriftenpakketje waarin het themanummer van een tijdschrift waar ik de naam van vergeten ben. Het thema was echter België en er werden een aantal mensen aan het woord gelaten die van uit Nederland naar België zijn

verhuisd. Toen ik –geheel toevallig- ook nog bij een televisieprogramma terecht kwam waarin het ging over Nederlanders die elders zijn gaan wonen en ook nog een programma over een snel groeiende groep kinderen uit het zuiden van het land die in België op school gaan, kon ik dat bij elkaar geen toeval meer vinden. Zonder nu te willen spreken over een trend, is er kennelijk toch iets gaande waardoor dit onderwerp zo prominent in het nieuws kwam (of komt?).

Opvallend was ook dat al deze mensen die er voor kozen om buiten Nederland te gaan wonen in hun argumenten eveneens veel gemeen hadden: Ze zochten ruimte. Ruimte in de letterlijke zin van meer woon en leefruimte in huis en daar om heen. Maar allen spraken ook over leefruimte in de zin van de dagelijkse files zat zijn en ze kenschetsten Nederland als een regeltjesland waar steeds meer vrijheid verloren gaat.

Eigenlijk zijn wij om eerlijk te zijn zelf helemaal niet vanwege dat soort redenen naar Frankrijk gevaren. Naarmate we nu langer buiten Nederland wonen beginnen we deze argumenten echter steeds beter te snappen. Bij ons is de lijfelijke ervaring met de verschillen er voor gaan zorgen dat we steeds meer van dit soort contrasten zien. Dat leidde er afgelopen week al toe dat één van mijn dochters zei dat ik een Franse chauvinist aan het worden ben. Maar we ervaren die ruimte ook werkelijk. Even ergens heen rijden in de omgeving is weer een plezier geworden. Je rijdt in alle rust rond met een beperkte groep medeweggebruikers. Zelfs in de stad hebben de meeste huizen tuinen en of garages. En wat te denken over het verschil met alle zinloze energie die er in Nederland wordt gestoken in de discussie over het al dan niet permanent mogen verblijven in een vakantiewoning. En de ambtenaren die op alle mogelijke manieren controle daar op uitoefenen. Dan stond onze aankomst in Roanne daarmee toch wel in groot contrast. “U wil hier permanent blijven? Welkom, dan bent u dus inwoner van Roanne. Nee, als inwoner van de stad betaald u natuurlijk geen toeristenbelasting!” Ik zal me –zeker in deze column- niet mengen in een discussie of Nederland nu te vol aan het worden is. Feit is natuurlijk wel dat naarmate je met steeds meer mensen kort op elkaar woont de neiging tot regelgeving ook steeds groter wordt. Ik constateer nu dat er een groeiende groep mensen is die dat allemaal veel te benauwd beginnen te vinden en soms zelfs bereid zijn er veel voor op te geven om daar “levensruimte” voor terug te krijgen. Toen ik afgelopen week kennis nam van het feit dat een staatssecretaris zich nu bezig houdt met het stellen van kwaliteits- en opleidingseisen aan oppasopa’s en oma’s vond ik dat het wel weer lang genoeg geweest is. Het zal allemaal wel heel nuttig en nodig zijn, maar laat ons maar weer de ruimte opzoeken. Het zal in Roanne wel weer wennen zijn de eerste tijd, als we in de supermarkt gewoon rustig moeten staan wachten op gezellige praatjes tussen caissière en klanten.

 

Ton

 

NB Op het plaatje is iets te zien van de boulevards in Lyon. We varen daar in het voorjaar naar toe en zullen zeker op die buitengewoon interessante stad terug komen.