Home Columns "07 - "08 14 Bureaucratie
14 Bureaucratie Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 02 February 2008 11:56

Eind 2007 realiseerden we ons dat we al ruim een jaar in Frankrijk wonen. De tijd is voorbij gevlogen. Formeel gezien betekende dat ook dat ik mijn auto (langer dan drie maanden verblijf) in Frankrijk aan zou moeten geven. Nu zal daar in normale omstandigheden niemand ooit een vraag over stellen. Ook wij waren daar nooit over gaan denken als ik niet een herinnering had ontvangen voor het laten uitvoeren van de APK. Dat is natuurlijk lastig als je hier verblijft. Het is mijl op zeven om daar even voor naar Nederland te rijden. Al met al riep dit de vraag op of de auto niet gewoon van een immatriculation Francais zou moeten worden voorzien. (Probeer dat woord maar eens drie keer achter elkaar snel uit te spreken en je hebt al een indicatie

dat het niet eenvoudig zal zijn.) Ik dacht echter op dat moment nog naïef dat ik “even” een nummer aan zou kunnen vragen. Engelse kennissen waren naar de sousprefecture gegaan en hadden direct een nummer mee gekregen dat naast de supermarkt op een nummerplaat werd gezet en dat was dat.
Ik zocht dus al mijn autopapieren bij elkaar en meldde mij bij de balie van de sousprefecture.
“Heeft u alles al gereed” was de vraag van de vrouwelijke generaal die daar heerste. Ja zeker dacht ik, ik heb alles bij me wat maar nodig kan zijn. Dan krijg je dus minzaam toestemming om een nummertje te trekken en in een overvolle wachtkamer te gaan zitten. De Engelse vrienden hadden me al verteld dat een bepaalde dame achter één van de loketten snel en behulpzaam de zaak voor een buitenlander kon regelen. Er viel in dat opzicht echter weinig rond te speuren, aangezien maar één loket in gebruik was. De dame in kwestie leek mij niet onvriendelijk, dus vol goede moed stelde ik mijn vraag en legde mijn dossier met uiteenlopende papieren alvast open neer. “Geeft u mij formulier X maar”, sprak zij gedecideerd. Grote vraagtekens aan mijn kant??? “Heeft u dat dan niet bij de balie gekregen?” Nee, want daar had ik gesteld dat ik alles gereed had. Snel schreef madame een lijstje met papieren die ik zou moeten overleggen met de ingevulde vragenlijst X. En dus moest ik met hangende pootjes terug naar de generaal om beleefd om het formulier te vragen. Die verwaardigde mij niet eens meer een blik en duwde het betrokken formulier in mijn richting terwijl ze de volgende klant bij zich riep. Thuis betoonde het formulier zich buitengewoon ingewikkeld. Vertel maar eens het verschil tussen werkelijk vermogen en het vermogen voor belastingen bijvoorbeeld. En waar haal ik een déclaration de confirmation vandaan. Na enig denken wendde ik mij maar tot de zeer vriendelijke receptioniste van de garage waar ik met mijn auto zo nu en dan kom. Zij vertelde mij onmiddellijk hoe een aantal onbegrijpelijke vragen in te vullen, maar bleef eveneens fronsen bij de conformiteitverklaring. Ze greep de telefoon en bleek direct te bellen met de importeur van mijn automerk. Die bleek een dergelijke verklaring af te moeten geven na fotokopieën van al mijn papieren te hebben ontvangen. De vriendelijke dame begreep met mij niet waarom binnen één Europa voor een auto die overal aan dezelfde eisen moet voldoen opnieuw zo’n verklaring zou moeten worden opgesteld. Ze zegde toe zelf wel eens naar het speciale dealerloket bij de prefectuur te gaan met mijn papieren. Om een lang verhaal echter kort te houden: Ook zij kwam onverrichterzake retour. Na weer twee weken had ik de verklaring van de importeur in bezit in de vorm van een kompleet dossier. De APK-keuring is hier zeer uitvoerig maar gaf gelukkig geen problemen waardoor ik weer voor twee jaar klaar ben. Een Franse kennis introduceerde me bij een voordelige Franse verzekering.
Drie keer alles gecontroleerd en opnieuw naar de sousprefecture. Nu met een aanzienlijk dikker dossier. Met de vragenlijst dit keer zichtbaar ingevuld buiten op het dossier meldde ik mij opnieuw bij de generaal aan de balie. Een half uurtje wachtkamer. En ondanks alle formularia en kopieën ontstond er toch nog een langdurige ondervraging waar ook nog een collega aan te pas moest komen.
Wederom een half uur wachten en dan ging een ander loket open waar mijn naam werd afgeroepen. “Tekent u hier even twee keer”. Voorbereid op opnieuw vele vragen wekte het verbazing dat ik plotseling in het bezit bleek van een immatriculation. Het uitspreken van die tongbreker ging plotseling ook soepeler. De directeur van de rijksdienst voor het wegverkeer in Nederland meldde mij enige tijd later neerbuigend dat zij na overweging?! bereid was om op mijn verzoek mijn nummer in Nederland te schrappen. Over het feit dat de auto twee maanden daarvoor in Nederland gekeurd had moeten zijn werd niet meer gesproken nu de Franse keuring positief was verlopen. Zeven weken heeft deze hele procedure in beslag genomen. Het is weer een ervaring rijker. En oh ja, bij de Engelse kennissen was de snelle toekenning uiteindelijk “een foutje”. Een paar andere Engelsen zijn inmiddels drie maanden bezig.

Ton