Home Columns "07 - "08 15 Vrolijke soepelheid met regels
15 Vrolijke soepelheid met regels Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 08 February 2008 10:58
Enige tijd terug nodigde een Amerikaanse vriendin ons uit voor een etentje. Zij lag met een gezamenlijke kennis met haar boot bij een sluis een kilometer of dertig hier vandaan. De sluis ligt bij een dorpje dat nauwelijks zo genoemd kan worden. Een groepje huizen dat, als je er doorheen rijdt, altijd lijkt te slapen. Nooit zie je er iemand op straat en aan de straatkant zijn de meeste luiken altijd gesloten.
Toch had zij daar ooit ontdekt dat er in dit slapende gehucht een chambre d’hôte is met enkele buitengewoon charmant ingerichte kamers. Op de gemakkelijke manier waarop zij met velen bevriend raakt, was ze inmiddels ook met deze Franse pensionhouders bevriend geraakt. Daar wilde zij nu met enkele vrienden gaan eten.
Nu zijn de regels zo in Frankrijk, dat een pension zoals dit wel maaltijden mag aanbieden aan de pensiongasten, maar niet aan passanten. Dat is jammer, want sommige van dit soort pensions staan bekend om hun uitstekende keuken. Maar niets aan te doen: regels zijn regels! Toch?
Inderdaad!
Meld je je bij zo’n pension met alleen de vraag naar de maaltijd, dan word je vriendelijk doch beslist geweigerd. Het kan de pensionhouder namelijk de vergunning kosten. Na een taxerend gesprekje zal een enkeling, als je met een groepje wil komen eten, zelf de oplossing aanreiken dat één van de gasten wordt ingeschreven voor een kamer. Die kan als pensiongast vervolgens zijn vrienden uitnodigen voor een maaltijd bij hem/haar.
Ken je de pensionhouder wat beter dan zal voor één van de deelnemers aan de maaltijd in plaats van lunch of diner alleen een overnachting op de rekening komen staan. Ben je nog beter bevriend dan volstaat dat de regels nog even in herinnering worden gebracht. Vervolgens wordt daar vrolijk over gelachen en wijdt men zich aan belangrijker zaken zoals het menu. Zijn er zoals hier weinig tot geen mogelijk concurrerende restaurants in de omgeving, dan is men ook wat makkelijker.
Hier gold zowel het bevriend zijn als het feit dat we ons op deze afgelegen plek bevonden. We werden dan ook vriendelijk welkom geheten in een prettige huiskamerachtige omgeving waar het haardvuur reeds op ons wachtte. De eigenaren vonden het prachtig om hun bedrijf te laten zien en vol trots werden de kamers en vervolgens –uiteraard- de keuken getoond. Je verbaast je dan dikwijls over de eenvoud van de keukens waar maaltijden worden gekookt die de smaak verrukkelijk weten te prikkelen.
Gezien de fraai gedekte tafel stond ons in ieder geval een uitvoerige lunch te wachten. En om kort te zijn: de kwaliteit stond buiten iedere twijfel. De eigenaren moesten ook nog eten, dus schoven zij gezellig bij ons aan tafel. Het werd een genoeglijke middag waarbij de lunch zich tot laat in de middag uitstrekte, vergezeld van prima wijnen. Heerlijk toch dat je zo met de regels om kunt gaan. Opnieuw la vie en France zullen we maar zeggen.

Ton