16 Welkom Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 18 February 2008 10:08

Afgelopen week waren we even elders. We vonden het nodig om weer een weekje aan ons Franse taalgebruik te spijkeren en gingen daartoe naar de dependance van de universiteit van Clermont Ferrand in Vichy. Dit “Instituut Cavilam” geldt als interuniversitair instituut voor de taaltrainingen die ze geven. Vandaar dat het allemaal jonge mensen zijn die er komen van uit landen over de hele wereld. Ze hebben het gemeenschappelijke doel dat ze in Frankrijk verder willen studeren. Qua doelstelling en zeker qua leeftijd zijn wij grote uitzonderingen op dit instituut.

We waren er in het najaar ook al een aantal dagen  die ons goed bevielen. Wel vertelden we toen dat de Aziaten veruit in de meerderheid waren met een geheel eigen uitspraak van het Frans dat het er voor ons niet altijd makkelijker op maakte. We hoopten daarom nu op een wat andere samenstelling. Vol goede moed deden we weer de test op de vroege maandagmoren om acht uur, waarna je te horen krijgt in welke al lopende groep je mag deelnemen. Benieuwd naar de groep waar we in terecht zouden komen togen we naar het gebouw waar ze op dat moment al bezig waren met hun lessen.
Op wat er vervolgens gebeurde toen we de deur van het lokaal openden waren we in het geheel niet voorbereid. Tot onze verbijstering kregen we een luid gejuich over ons heen. Ook de aanwezige docent (die wij nog niet kenden) keek in opperste verbazing naar de gebeurtenissen. Wat bleek: een groot aantal van de Koreanen, Thai, Vietnamezen en een enkele Arabier die we in het najaar hadden leren kennen waren nog steeds aanwezig op het instituut en zaten bij elkaar in deze klas. Opgewonden kwetterend legden de Aziaten aan de docent uit dat ze ons al kenden. In plaats van het gebruikelijke voorstelrondje mocht de klas vervolgens aan de docent en een paar nieuwelingen in de groep vertellen wat ze nog van ons wisten. Opnieuw verbijsterd bleek ons dat ze in gezamenlijkheid nog ongeveer alles over ons wisten te vertellen tot en met de namen. Opnieuw dus in een grotendeels Aziatische groep. Gelukkig bleek dat ze er met hun uitspraak de afgelopen maanden een stuk op vooruit waren gegaan. Als je eenmaal weet dat iedere V als een B door hen wordt uitgesproken kom je al een heel eind. Waar nodig springt ook de docent, meer getraind in het begrijpen van het Frans van buitenlanders, wel bij met verduidelijkingen. Ook het zachte verlegen praten maakt het af en toe lastig om hen te begrijpen. Grammaticaal zijn en blijven ze echter onze meerderen. Ieder regeltje kennen ze wel uit het hoofd. Dat betekende dat het voor ons in de grammaticalessen hard aanpoken was. In de gesprekstrainingen ging het dan voor ons weer wat makkelijker. Al met al geen probleem meer dus om in deze groep deel te nemen. En wat wil je ook, als je op zo’n meer dan hartelijke manier welkom wordt geheten. Dan mag je toch zeker niet meer klagen.
De twee dames die we deze keer als vaste docenten hadden bleken eveneens erg vriendelijke en zeer behulpzaam, maar waar het de lessen betrof wel met haar op de tanden. Van ’s-morgens tot ’s-avonds doorwerken dus. Maar daar kwamen we tenslotte voor.
Het gekke is echter dat je, naarmate je je verder in de materie verdiept, steeds meer het gevoel krijgt het nooit meer helemaal te zullen leren. Voorlopig beperken we ons er nu dus maar toe om vooral veel gezelligheid met Franse vrienden en bekenden op te zoeken. Oefening baart kunst tenslotte.

Ton

Bij de foto's:  (Boven)De studenten hebben op Cavilam meer activiteiten dan studeren.                                                                                  (Onder) Gefeest wordt er ook.