Home Columns "07 - "08 17 Andere werkelijkheid
17 Andere werkelijkheid Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 25 February 2008 15:36

Afgelopen week vertelde ik over de prachtige ervaring bij onze binnenkomst op Cavilam. Cavilam is een bruisend instituut, waar voor de studenten ook buiten de lessen veel wordt georganiseerd. We deden dit keer jammer genoeg aan niet één van deze activiteiten mee. Niet omdat dit niet leuk zou zijn, maar het was al hard aanpoken met de lessen. Leuk dat we zo hartelijk welkom werden geheten door alle bekenden in de lesgroep, maar zij hadden alweer drie maanden lessen achter de rug. En wij hadden geen zin om bij de test aan het einde van de week onderaan hangend te eindigen.

 Gezellige kontakten beperkten zich daardoor dit keer noodgedwongen tot de pauzes. Toch hadden we wel wat meer contact met een knaap die zich vorige maal veel meer op de achtergrond hield. Een Saoudies Arabische man, nog jong, maar wel afgestudeerd jurist die zich in Frankrijk verder wil bekwamen in internationaal recht. Veel meer bleek ons nu zijn humor en de moderne ideeën die hij er over veel onderwerpen op na houdt. Aandoenlijk traditioneel was wel zijn antwoord op een vraag in een werkgroep: “wanneer vind je jezelf geslaagd?“ Zijn antwoord: “Als mijn ouders tevreden over me zijn.”
Precies zoals bij de Aziaten viel ook bij deze Ahmed de beleefdheid op die hij richting anderen ten toon spreidt in de dagelijkse omgang en de verzorgdheid van het uiterlijk, zonder enig vertoon.
Nu hadden wij al eens eerder van Aziaten verhalen gehoord over discriminerend gedrag door de lokale bevolking. Ze opzij dringen bij het postkantoor; vervelende opmerkingen; slecht worden geholpen of zelfs voor hen op de grond spugen.
Omdat ook deze verhalen verteld worden met een allervriendelijkste glimlach, loop je het risico het niet allemaal zo zwaar te wegen. Het zal wel liggen aan de moeilijke communicatie denk je dan. Misschien is het allemaal een beetje verkeerd begrepen. Dat gevoel wordt natuurlijk mede ingegeven doordat wij zoveel goede ervaringen opdeden. Ook als de communicatie een keer wat lastiger is wordt daar allervriendelijkst en met geduld op gereageerd. Wel, dat het dus anders kan maakten wij van nabij mee.
Wij waren vroeg in het schoolrestaurant. We vonden nog een kleine vrije tafel naast een lange tafel die al bezet was met Fransen. Veel luidruchtig gelach, maar dat is logisch in een dergelijke omgeving. Wel viel op dat deze Franse studenten er aanzienlijk slordiger bij liepen dan de meeste buitenlanders. In de groep bevonden zich een tweetal branieschoppertjes met vet piekhaar, piercing door wenkbrauw en/of lip en enigszins goor en ongewassen. We vonden het beiden verbazend om te zien hoe een groot deel van de groep zich in woord en gedrag volgeling betoonde van de schreeuwertjes. Er werd overdreven over hun opmerkingen gelachen en als zij iets nodig hadden van tafel werd direct gereageerd.
We negeerden het gedoe maar een beetje en richtten onze aandacht op de wederom goede maaltijd. Even later kwam de vrolijke en verzorgde Ahmed binnen en begaf zich met zijn blad naar een andere naastgelegen tafel. Richting ons en de groep wenste hij beleefd maar welgemeend een “smakelijk eten”. In dat opzicht heeft hij de Franse mores ook prima begrepen. Voor de schreeuwertjes was het echter aanleiding om hem eindeloos in diverse toonaarden na te gaan apen in een poging om hem in woord en gebaar belachelijk te maken.
Wat een arrogantie van zulke figuren en wat een domheid in zo’n groep die ook hierbij de verering van deze vieze vette mannetjes voortzette door voor te wenden dat ze het allemaal erg leuk vonden. Jammer genoeg is mijn Frans niet goed genoeg om met een hele groep Fransen tegelijk ruzie te gaan maken, daarbij zou ik toch snel vastlopen. Van even verder op keek Ahmed mij aan en hij zag aan mijn blik wat ik zat te overwegen. Met een rustige glimlach gaf hij aan dat het sop de kool niet waard was. (Of vergelijkbare uitdrukking in Arabisch of Frans.)
Hoewel ik ten opzichte van veel in Nederland, in Frankrijk meer gevoel voor grandeur en stijl waarneem bestaat er kennelijk ook een andere werkelijkheid. Je gaat er gemakkelijk aan voorbij. Een dag later zaten in een werkgroep veel van de buitenlandse studenten te vertellen dat ze naar Frankrijk zijn gekomen omdat ze ook zo geïnteresseerd zijn in de Franse cultuur. Cultuur? Jammer dat er steeds weer groepen zijn die de cultuur in hun persoonlijk functioneren zo te grabbel gooien. Volgens mij hebben die weinig recht om prat te gaan op –in dit geval- de Franse cultuur. Mijn bewondering voor de buitenlandse studenten die ik leerde kennen en die zonder uitzondering moeten vechten om een plek bij een Franse universiteit en ondertussen veel blijken te weten over deze voor hun vreemde cultuur, is er alleen maar door toegenomen. Om in stijl te blijven: een diepe buiging.

Ton