Home Columns "07 - "08 19 Worstenbrood en pens
19 Worstenbrood en pens Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Thursday, 13 March 2008 10:17

Enige tijd terug ontvingen wij van Franse vrienden een uitnodiging voor een  “Soirée saucisson brioché”.  Nu weten we uiteraard dat saucisson worst betekent en een brioche kennen we als een broodje van maïsmeel; bij elkaar dus een worstenbroodje leek ons. Welnu, van uit onze Brabantse jaren zijn de worstenbroodjes maar al te bekend. Hoe daar een avondvullend programma van te maken was ons niet geheel duidelijk. Maar wat voor reden heb je om een uitnodiging van en met vrienden voor een gezellige avond te weigeren? Natuurlijk lieten wij dus weten aanwezig te zijn. Ondertussen lieten wij de fantasie de vrije loop en dachten we al aan een soort party waar gezamenlijk worstenbroodjes worden gemaakt.  De werkelijkheid was gewoon een diner met verschillende gerechten waar worst aan te pas kwam. Hoogtepunt daarin was de Saucisson brioché: een

 knaap van een worst, verpakt in een maïsbrood.  Verrukkelijk, maar om het voorzichtig te stellen een stevige kost. Nu zou dat niet zo’n ramp zijn als we alles tevoren geweten hadden. Na aankomst werden we binnengeloodst in de grote gezellige eetkamer, waar in de enorme schouw het vuur al lustig brandde. Direct ging het hele gezelschap aan tafel waar ook het aperitief werd geschonken. Daarbij kwam de eerste verrassing door: een mooie cake, gevuld met hartige ingrediënten zoals olijven, ham en kaas. Inmiddels was het na acht uur die avond en hadden we wel enige trek, dus ook een tweede plak wilde er wel in. Vervolgens was het tijd voor het hoogtepunt met het worstenbrood. We keken verbaasd op toen daar een groot formaat broden verschenen. Ook een van de andere aanwezigen bleek aan het bakken te zijn geweest,  dus er waren enkele broden beschikbaar die in dikke plakken gesneden werden opgediend. Het moet gezegd worden, ook dit smaakte voortreffelijk en aangezien we natuurlijk van beide producenten iets moesten proeven werden twee van die dikke plakken weggewerkt. Ruim voldoende inmiddels om de maag stevig gevuld te hebben. Je denkt dus al aan een luchtig toetje om dit alles te besluiten.  Toen echter vervolgens uit de keuken goed gevulde borden werden binnengebracht met een forse andouillet (eveneens een vorm van worst), vergezeld van witte rijst gaf dat niet alleen bij ons maar bij diverse aanwezigen enige schrik. Deze andouillet bleek gemaakt van pens. Nu heb ik altijd alles willen proeven, maar het eten van pens heb ik strikt vermeden. Daarvoor roept het bij mij te veel associaties op met de dikke stinkende vleesplakken die ik vroeger voor mijn hond wel als traktatie bij de dierenwinkel haalde. De hond werd vanwege de alles doordringende penetrante geur van zijn lekkernij dan daarmee in de tuin gezet. Het moet gezegd dat deze gegrilde andouillet uitstekend rook. Omdat je bovendien de gastheer en –vrouw die zo hun best hebben gedaan niet voor het hoofd wil stoten stort je je manmoedig op het wegwerken van deze overdadigheid. Gelukkig werd er inmiddels een prima Gigondas geschonken.  De smaak van het gerecht was niet echt verkeerd, maar ik zal er ook niet ergens vrijwillig om vragen. Vervolgens is natuurlijk geen Franse maaltijd compleet zonder dat een assortiment kaas op tafel komt. De ijstaart daarna vormde werkelijk de nekslag. Het duurde enige tijd, wat glazen water! en wijn, voordat ik het gevoel had me weer normaal te kunnen bewegen. De Franse vrienden waren inmiddels in een uitgelaten stemming geraakt die zorgde voor een verhoogd volume en een toenemend tempo van de gesprekken waarbij ieder lustig door elkaar heen sprak. Het zijn de momenten dat je zo nu en dan maar even vriendelijk glimlachend afhaakt en af en toe bevestigend knikt, hetgeen als voldoende bijdrage aan de conversatie wordt gezien.                                                                                                                               

Thuisgekomen bleven we het nog lang warm houden die nacht.

Ton