Home Columns "07 - "08 20 Vernissage-Lente-Feestje
20 Vernissage-Lente-Feestje Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 21 March 2008 10:39

Vul maar in. Fransen weten altijd wel een reden te verzinnen om een feestje te organiseren.  Verbaast het iemand nog dat dit vooral gepaard gaat met eten en drinken? Hoe je het ook wend of keert, daar is de cultuur hier voortdurend van doortrokken. Dit keer was de aanleiding dat een kennis van een kennis een winkeltje heeft met bijzondere tweede hands kleding. Het duurdere soort om in uit te gaan dus. Daartussen door heeft ze ook sieraden gedrapeerd en kleine antieke hebbedingetjes. Een kennis van deze kennis van een kennis zou schilderijen ten toon stellen in dit winkeltje. Dan gaat dus iedereen aan het rondbellen om daar mensen heen te halen.  Maar daar ben je natuurlijk niet mee klaar hier. Tegenover dit winkeltje is een restaurantje met een nieuwe eigenaar. Dus werd die ingeschakeld om later op de avond in zijn restaurant wat amuses te serveren.  Je noemt het dan gewoon een lentefeestje. Nee, dat is uiteraard voor eigen kosten. Toch zijn er ruim voldoende mensen om het restaurant te vullen.


Het werd al met al een buitengewoon genoeglijke avond met een winkeltje dat afgeladen vol was en waar al deze mensen  –voor het merendeel vreemden voor elkaar- alvast kennis met elkaar konden maken. Kleding en antiek werden bewonderd en er werd zowaar ook nog het een en ander verkocht. Na een uurtje hield madame het echter wel voor gezien en riep dat ze de winkel ging sluiten. Omdat dit tegelijk betekende dat aan de overkant aan de amuses kon worden begonnen was de winkel ook razendsnel leeg. Een brandalarm had niet beter kunnen werken.


Aan grote ronde tafels werd het inmiddels geanimeerd geworden gesprek voortgezet. De kleine hapjes die achtereenvolgens op een buffetje in het midden van de zaak werden geplaatst werden gezamenlijk bewonderd, geprezen en bekritiseerd. Natuurlijk ook bekritiseerd, want als het over eten en drinken gaat is er hier natuurlijk wel sprake van een kritisch publiek. Men eet en drinkt niet alleen graag maar praat er minstens zo graag over. Al snel wordt bij zo’n gelegenheid dan ook uitgewisseld hoe de hapjes wel of niet anders/beter zouden kunnen. En na de kritiek moet natuurlijk opnieuw geproefd worden. Langzamerhand blijkt dan, o wonder, de waardering steeds hoger te worden. Hebben we dat nu wel goed geproefd? Nog een keer dus maar en ja: nu we er genoeg van hebben gehad is het toch eigenlijk wel erg lekker. Over naar het volgende hapje dus maar. De stemming wordt steeds beter. Mijn buurvrouw aan tafel blijft echter wel enige kritiek houden. De hapjes hebben een beetje “buitenlandse” inslag. Dus krijg ik daarna een verhandeling over de veranderingen in de Franse keuken. We zijn het in principe met elkaar eens: Laten we er vooral voor zorgen dat de Franse keuken de goede naam blijft houden. Na deze zwaar wegende conclusie gaan we nog maar eens terug om nog een hapje te proeven.


Op een gegeven moment lijkt het er op dat aan de gestage aanvoer van hapjes een einde gaat komen. Jammer nu toch, dan wordt het tijd om naar huis te gaan. Mijn kritische buurvrouw -die op tijd thuis wil zijn, zegt ze-  gaat nog wel even voor alle zekerheid alvorens te vertrekken  informeren of er mogelijk nog meer komt.  Je kunt toch niet hebben dat je later hoort iets gemist te hebben. Ondertussen wisselt men adressen uit en bij het vertrek lijkt het er op dat hier een complete vriendengroep aanwezig is geweest. Men is het er in ieder geval over eens: het was weer een mooie avond.


Ton