1 Terug Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 11 October 2008 10:23
kaaswandeling_in_pouilly_sur_charlieu.jpgNauwelijks terug in de haven van Roanne, bruist het alweer van de activiteiten om ons heen.  We horen bij de eersten die terug zijn, dus we maken ongeveer ieder welkom mee. De voorbereidingen voor de “Portparty”, het welkomstfeestje dat ieder najaar wordt gehouden moeten in gang worden gezet. Er valt weer heel wat te doen aan de schepen en natuurlijk is het weer de maand van de “Table ouvert”, waarbij onder andere vele restaurants zich presenteren met een bijzonder programma.  Ondertussen zijn natuurlijk ook weer de oefenavonden van het koor gestart en zijn daarmee de voorbereidingen voor de concerten die we komend jaar onder andere in Nederland geven in volle gang. Zo druk als een klein baasje dus. En het blijft gewoonte van bezoekers om te vragen: “wat doen jullie nou de hele dag op zo’n boot?” De wedervraag wat zij dan doen de hele dag thuis, wordt dikwijls niet begrepen.

Dat deze maand ook weer de vele wandeltochten door de omgeving zijn gestart vinden wij dus niet verkeerd. Het is goed voor lijf en leden en je waait eens lekker uit. Naast onze vaste wandelgroep op maandagmiddag kiezen we zo nu en dan een van die zondagswandelingen uit om  de bijzondere sfeer daarvan mee te maken. Wandelen in het najaar is voor velen een traditie. Al eerder vertelde ik hierover dat dit wandelen hier een aantal voor ons andere aspecten  kent.  Er worden lijsten uitgegeven over waar deze wandelingen allemaal plaats vinden. Dikwijls is zo’n wandeling gekoppeld aan een lokale traditie. Zo zijn er paddenstoelentochten, notentochten, wandelingen door de wijngaarden etc.  Afgelopen week kozen wij voor een kaastocht. Het dorp Pouilly sous Charlieu en omgeving kennen een eigen kaasspecialiteit van aardappelen met verse kaas. Nieuwsgierig naar dit gebeuren stonden we op zondagochtend in Pouilly, waar het welkom al de mogelijkheid bood om in een kaasstalletje kennis te maken met een lokale kaas. Het was ons nog wat te vroeg.

Wandelingen leiden in Nederland veel tot het in ontvangst nemen van een medaille, tenminste, als je alle controleposten hebt aangedaan. Ook hier kent men controleposten, maar een medaille aan het eind is er niet bij. Toch wordt geen controlepost door iemand gemist. Controleposten heten hier namelijk ook ravitailleringpunten. Altijd benieuwd wat er op zo’n punt aan eten en drinken wordt geboden gaat men hier natuurlijk zeker langs. We zijn in Frankrijk tenslotte, toch?  Dit keer stonden hier natuurlijk een lokale kaas en lokale wijn ter beschikking. Uiteraard aangevuld met brood, worst, chocolade, appels, koffie en limonade.  Je hoeft dus niets te kort te komen. Uiteraard is er wel iemand die een kruisje op je routekaartje zet, maar na terugkomst is daar niemand echt in geïnteresseerd. Wel moet je je even afmelden, maar de dame die daarna verantwoordelijk is voor het uitreiken van de lokale specialiteit van verse kaas met aardappelen en een beker wijn vindt het te veel moeite om daarvoor ook nog kaarten te gaan controleren.

Gezeten aan lange tafels worden route en voedsel becommentarieerd. Ook is een regionaal dagblad aanwezig dat wat mensen wil interviewen en foto’s maken. Onvermijdelijk vindt de lokale voorzitter het leuk dat er “Hollandais” meedoen aan hun tocht dus de journaliste wordt al snel naar onze tafel gedirigeerd. Leuk om jezelf twee dagen later in de krant tegen te komen. Het gewone leven is dus weer begonnen voor ons. Steeds weer biedt dat ook ons verrassingen. Naar ik hoop kan ik de lezers ook dit seizoen weer in een aantal van die verrassingen laten delen en wie weet zitten er weer wat verborgen juweeltjes tussen.

Ton