Home Columns "08 - "09 2 Treinreis
2 Treinreis Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 17 October 2008 14:25
Het was het afgelopen jaar een aantal malen nodig om per trein te reizen. We wisten dat tevoren, dus onderzochten al even of Frankrijk het equivalent heeft van een vastrechtkaart of iets dergelijks, zoals we dat uit Nederland kennen. Nu hadden we al diverse malen meegemaakt dat we ergens kwamen waar men zelf het initiatief nam om voorzichtig te vragen of we boven de zestig waren. Het verraste ons de eerste keren aangenaam dat het bevestigende antwoord dan direct een lagere prijs ten gevolge had. We waren dan ook niet verbaasd dat we binnen de rij van mogelijkheden een seniorenkaart tegen kwamen. Je vraagt je dan natuurlijk onmiddellijk af of je hier ook als buitenlander voor in aanmerking komt. We sloegen dus de mogelijkheid om via internet te bestellen in dit geval maar even over om direct aan het stationsloket inlichtingen in te winnen. Welnu, de dame achter het loket begreep niet waarom wij ons dit af vroegen. Maar natuurlijk kunt u een abonnement kopen. Dat het in dit geval handelt om een seniorenkaart die op zichzelf al een seniorenprijs van slechts een paar tientjes heeft doet daar niets aan af. En wat voor korting krijgen we dan? Wel, dat kan variëren tussen de vijfentwintig en vijftig! procent, afhankelijk van soort trein en tijdstip of dag waarop wordt gereisd. Dat we ook nog wilden weten of dit zou gelden voor internationale treinen of voor de TGV deed de deur dicht. Maar natuurlijk, het is een kortingskaart voor de trein, dus …..

Vooruit dus maar, laten we het dan maar proberen. Aan een loket in Frankrijk heeft men zelden haast en de dame startte direct op haar gemak met het maken van de kortingskaart. Naast de kortingskaart ontvingen we binnen de kortste keren ook een magneetkaart thuis waarmee bij diverse bedrijven zoals Casino supermarkten kortingen kunnen worden verkregen en/of punten verdiend die weer in reizen kunnen worden omgezet. Ook hier zijn stations voorzien van automaten dus je dient zeker de eerste keer even de tijd te nemen om uit te zoeken hoe dat nu weer werkt. Lastig is dat er diverse soorten zijn die ieder op totaal afwijkende manier werken. Geen nood. Meestal hoef je niet eens iets te vragen maar is er al snel iemand die je ziet aarzelen en “dus” even komt helpen. Klaar en verder weten we het wel, we kunnen instappen als de trein arriveert. Maar dan komt het grootste verschil aan het licht. We stappen de eerste keer in een regionale trein. We stellen vast dat we verkeerd zijn ingestapt, want we hadden geen eerste klas kaartje gekocht. Zoeken dus naar de tweede klas. We zoeken al even rond als tot ons door dringt dat deze mooi uitgevoerde wagon met netjes beklede ruime plaatsen gewoon tweede klas is. Geen vuiligheid of beschadigde stoelen, maar een behaaglijke omgeving waarin het goed toeven is. We moeten constateren dat veel Nederlandse treinen daar buitengewoon ongunstig bij afsteken.

Inmiddels zijn we het min of meer gewoon en ontdekten we dat zelfs lokale boemeltjes er meestal keurig uit zien. Deze zomer maakte ik een keer samen met een bezoekende zwager van zo’n boemeltje gebruik. We moesten na een dag varen even een paar dorpen terug om zijn auto op te halen. Het dorp waar we waren was niet alleen te klein voor een bemand loket, maar zelfs voor een automaat. Er waren zelfs geen echte perrons. De conducteur kan je in zo’n geval in de trein een kaartje verkopen. Bij het instappen vonden we de treden al zeer hoog. De situatie werd duidelijk toen er een conducteur op ons af kwam rennen om te vertellen dat dit geen ingang was. Maar ja, we waren al binnen en de Franse manier van schouder ophalen met het tegelijk uitgesproken pffht… gaat me tegenwoordig uitstekend af. “Maar nu u toch hier bent, we moeten nog wel kaartjes hebben”. Waar moet u naar toe, wilde deze met een platte boerenpet uitgeruste beambte weten. Ik sprak de naam uit van het twee haltes verder op gelegen dorp. Direct kreeg ik het schouder ophalen met het pffht… retour. Daar wenste mijnheer zich kennelijk niet druk om te maken en zonder er verder een woord aan vuil te maken ging hij terug naar zijn zitplaats om het gesprek met een collega te hervatten.
De zwager dacht dat hij zo nog wel zou komen om geld te innen. Ik was daar na een paar jaar hier rond te hebben gelopen niet zo zeker van en inderdaad, de enige keer dat hij zich nog tot ons wendde was toen we bijna per ongeluk een halte te vroeg uitstapten. “U bent er nog niet”, riep hij ons toe. Vooralsnog heeft in ieder geval in deze contreien de trein zich van zijn beste kant laten zien aan ons.
Oh ja, ze rijden ook op tijd ….

TON