Home Columns "08 - "09 6 Opknapbeurtje
6 Opknapbeurtje Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 14 November 2008 16:17

Via via horen we over een oud en mooi kasteel dat enige tijd geleden door Nederlanders is gekocht die in bijgebouwen inmiddels een chambre d’hôte zijn begonnen. Het schijnt een erg mooi kasteel te zijn en we zijn uiteraard ook wel nieuwsgierig naar de wederwaardigheden van deze mensen die kennelijk nogal een avontuur begonnen zijn. De Nederlandse televisie heeft wel eens van die programma’s over mensen die het roer om gooien en (meestal naar verre oorden) vertrekken om daar een heel ander leven te beginnen. We besluiten met een aantal vrienden dit kasteel op te zoeken. Na enige omzwervingen vinden we het kasteel en staan werkelijk verbluft te kijken. Het ziet er in alle opzichten uit zoals een kasteel er uit hoort te zien. Het is groot, deels met klimop bedekt en heeft talloze torentjes en uitbouwtjes. Wat een bezit. Kort naast het kasteel hebben de eigenaren een bijgebouw opgeknapt om zelf in te wonen. In andere voormalige bijgebouwen zijn inmiddels mooie ruimten gecreëerd voor de chambre d’hôte. Zoals op vele plekken op het Franse platteland is de stilte overweldigend. Je hoort wat bomen ruisen en zo nu en dan in de verte een paar dierengeluiden. Rust in alle opzichten. Als we nog wat staan rond te kijken komt de eigenaar aanlopen, die ons vriendelijk te woord staat. Inderdaad, ze zijn hier met nog een stel jonge kinderen heen getrokken. De kinderen melden zich inmiddels ook. Het moet wel bijzonder zijn om als kind zo’n enorme speelruimte in zo’n bijzondere omgeving tot je beschikking te hebben. Ze zien er ook bepaald niet uit of ze onder de situatie te lijden hebben en vertellen integendeel hier met veel plezier te wonen.

 

Het kasteel heeft enige tijd leeg gestaan, hetgeen altijd een aanslag doet op zo’n oud gebouw. Voor de oude eigenaar (die hier tot voor enkele jaren terug gewoon gewoond heeft) het kasteel verliet was het zowel buiten als binnen nog in originele staat. Zoals dikwijls bij dit soort huizen was het interieur in eeuwen verzameld. Dat maakt het des te treuriger dat veel bijzondere stukken er uit zijn gehaald en afzonderlijk verkocht. Bovendien is er een soort openbare verkoopdag gehouden waar tallozen uit de omgeving hun slag konden slaan. Kasten waar nog het een en ander in zat zijn gewoon leeg gekieperd. Dingen zijn van wanden gesloopt en datgene wat uiteindelijk achter bleef leek rijp om zo naar de vuilstort te brengen. Tot zo ver een treurige geschiedenis.

Desondanks zijn we natuurlijk toch nieuwsgierig naar de binnenzijde. De eigenaar overlegt even met zijn vrouw, die weleens rondleidingen verzorgt. Hoewel ze leven in een situatie waarin ze constant tijd tekort komen wordt er tijd voor ons vrij gemaakt onder de voorwaarde dat we een (bescheiden) bijdrage geven voor hun restauratiefonds. Natuurlijk zijn we daar allen toe bereid. Met een sleutel die al een antiquiteit op zich is wordt de fraaie voordeur ontsloten. Het is nauwelijks voor te stellen wat zich dan aan ons openbaart. Een chaos, is de eerste indruk. Gelukkig hebben de huidige eigenaren oog voor detail en gaan ze buitengewoon voorzichtig met alles om. Alles blijft voorlopig liggen zoals het ligt en zo nu en dan wordt er iets ter hand genomen om een eerste ordening aan te brengen. Zo liggen er hier en daar hopen papier. Rijp voor het vuur zou je zeggen. Een voorzichtige nadere beschouwing laat zien dat ook in deze chaotische hopen nog juweeltjes van dingen verborgen liggen. Alleen al het opruimen en ordenen van deze papierbergen zal eindeloos veel tijd en geduld vragen. En tijd werkt hier in het nadeel. Aan het gebouw wordt voorlopig alleen conserverend werk verricht. Desondanks zijn er ruimten waar vooral vleermuizen zich gevestigd hebben. Een paar ruimtes, zoals de voormalige huiskapel,zijn wel grondig afgesloten om de rot niet verder toe te laten slaan. Eerst zal het gastenverblijf echter moeten lopen en moet daar de nodige aandacht naar uit gaan. Bovendien zullen er hulpbronnen zoals subsidies aangeboord moeten worden om een restauratie van het gebouw mogelijk te maken.

Diep onder de indruk verlaten wij het kasteel. Je moet heel wat moed en geduld hebben om aan een dergelijk project te beginnen. De eigenaren durven geen enkele inschatting te maken voor een tijdsplanning. Gewoon stug doorgaan is hun motto. We snappen nu ook dat ze eerst even moesten nadenken over de vraag of ze wel tijd hadden voor een rondleiding. Iedere minuut wordt hier besteed. Er valt slechts een planning te maken over verschillende deelprojecten, zoals de restauratie van het voormalige koetshuis. Dat zijn ook de dingen die noodzakelijk zijn om middels verhuur aan gasten het hoofd boven water te houden. Toch zouden ze hun oude leven niet meer terug willen, ook al ziet het huidige leven er voorlopig uit als een ongewis avontuur. Met veel plezier in hun werk gaan ze verder; stug verder.

TON