Home Columns "08 - "09 7 Bruiloft
7 Bruiloft Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Sunday, 23 November 2008 22:00
Marie-Therèse en Benoit, respectievelijk negenenzeventig en achtenzeventig jaren op de teller, nodigen ons uit voor een dejeuner en of we ook de avond maar vrij willen houden!? Het was door allerlei omstandigheden die verder niet interessant zijn aan de late kant geworden dat hun genodigden deze uitnodiging telefonisch ontvingen. Om het niet nog later te laten worden belde Marie-Therèse me al om kwart over acht in de morgen op, waardoor de gebruikelijke spraakwaterval een beetje aan mij –de ogen nog uitwrijvend- voorbij ging. In ieder geval begreep ik wel de strekking van de uitnodiging en, mede door de behoefte om nu eerst even echt wakker te worden, aanvaardde ik deze prompt. Toen ik hiervan mededeling deed aan mijn geliefde die even in Nederland was, begon die uiteraard door te vragen, waarbij ik verder ieder antwoord schuldig moest blijven. Natuurlijk trachtte ik er daarna achter te komen waaraan we deze eer nu eigenlijk te danken hadden. Daarbij werd me in herinnering gebracht dat dit de tweede verjaardag van hun huwelijk zou kunnen zijn. Met het huwelijk zelf was er weinig feestelijks geweest. Marie-Therèse deed ons daarvan indertijd naar ik me herinnerde een dag later mededeling. Dit zeer tegen de zin van een wat geschokte Benoit, die het graag deed voorkomen dat er toen al sprake was van een twintigjarige echtverbinding. Waarom nu dan ineens deze feestelijke aanpak vroegen we ons af. Uiteindelijk kwam de aap uit de mouw: Marie-Therèse heeft een zeer groot deel van haar leven in diverse buitenlanden doorgebracht, waardoor haar Franse staatspensioen ongeveer nul is. Haar vermogen is gesneuveld in de zakelijke beslommeringen van een eerdere echtgenoot en dus heeft zij zelf weinig tot niets meer. Met iets als een samenlevingscontract moet je hier niet aankomen, dus zouden bij een vroegtijdig verscheiden van Benoit zijn bezittingen in rap tempo kunnen verdwijnen richting familieleden waar geen contact mee is. OK, dat verklaart waarom ze twee jaar geleden, toen de gezondheid van Benoit achteruit ging alsnog besloten een verlate huwelijksboot te water te laten. Maar een feestje was ook toen toch mogelijk geweest? Dan krijgen we de ingewikkeldheid van het Franse erfrecht uitgelegd. Je moet daarbij bedenken dat in Frankrijk sowieso veel van de te erven middelen naar de staat gaan als je niet een eerstegraads erfgenaam bent. Daarom bestaan er ook zo veel van een speciaal soort stichtingen waarin familiehuizen worden beheerd. Dan is het slechts het overnemen van het bestuur, anders zouden er nog meer huizen in Frankrijk te koop staan waarvan het bezit zou sneuvelen door het afbetalen van de fiscus. Op het laatste moment een huwelijk sluiten zou in veel gevallen ook een oplossing kunnen bieden. Maar daar is een wettelijk stokje voor gestoken. Het volledige erfrecht is pas van toepassing als een huwelijk minimaal twee jaar geduurd heeft. Dat laat onmiddellijk begrijpen waarom we worden uitgenodigd op deze tweede huwelijksverjaardag. “De zaken zijn nu veilig”, om het zo maar eens uit te drukken. We begrijpen nu ook veel meer van de zorgen toen het twee jaar terug minder goed ging met de gezondheid van Benoit.

We voelen ons met het echtpaar samen in een feestelijke sfeer komen. Toch een soort van gemeenschappelijk gevoel dat ze het mooi gelapt hebben. Samen met een paar andere vrienden kopen we dan ook een fraai bloemstuk en begeven ons naar het restaurant waar de feestelijkheden zullen worden ingeluid. Marie-Therèse wijst me een ereplaats naast haar aan en is na verdere aankomst van de gasten het stralende middelpunt. De feestelijke lunch duurt vier uur en het ontbreekt niet (we zijn niet voor niets in Frankrijk is het wel?) aan goede wijnen die in rijkelijke hoeveelheden vloeien. Tegen het einde van zo’n lunch begint enige vermoeidheid toe te slaan. Dat heeft het bruidspaar goed begrepen, vandaar dat iedereen na de lunch vertrekt. In eigen omgeving kan dan even worden gerecupereerd. Het is heerlijk om in die rozige stemming even de ogen te sluiten denken we. Later worden we tenslotte weer verwacht voor deel twee, waarvoor bij hen thuis een goede traiteur is uitgenodigd om zijn kunnen te bewijzen. Dan doet het veel jongere echtpaar naast ons er mededeling van dat ze deze week twintig jaar getrouwd zijn. Ze hebben daarvoor een paar goede flessen Champagne bewaard en om de gezelligheid nog wat voort te zetten worden we dringend genodigd de adempauze te gebruiken om bij hen thuis deze flessen aan een nader onderzoek te onderwerpen. De uitnodiging wordt zo vriendelijk verwoord en ze blijken het zo leuk te vinden als we met hen mee gaan dat we er geen weerstand tegen kunnen bieden. “Het is maar vijf minuten hiervandaan” wordt ons verzekerd. Nu kennen we dat soort van verzekeringen. Afstanden binnen de regio zijn voor de gemiddelde Fransman slechts twee of hoogstens vijf minuten. Dit optimisme staat los van hun dikwijls harde rijden, maar is gewoon een soort van standaard. We zijn dan ook niet echt verbaasd als we een kilometer of twintig achter hen aan moeten rijden. Maar dan heb je ook wat. Ze blijken prachtig te wonen met een uitzicht dat ook zeker een kilometer of twintig beslaat. We maken kennis met de rest van de familie, ledigen een paar flessen Champagne waarover niets te veel is gezegd en krijgen bij het afscheid nog een pot eigen gemaakte jam mee om de vriendschap te bezegelen.

Nu is in de eerste plaats de tijd om te kunnen recupereren aardig kort geworden en in de tweede plaats is er inmiddels nog wat meer alcohol te verbranden. We redden het desondanks om een uurtje later weer wat opgelapt bij het bruidspaar op de stoep te staan. De traiteur heeft inderdaad zijn best gedaan met een overdaad aan kleine koude en warme hapjes. Wederom wordt er met ruime hand geschonken (men is nu op Sangria overgestapt) en er worden ouderwetse spelletjes van stal gehaald die er zonder uitzondering door de uitvoerders op zijn gericht om anderen ergens in te laten tuinen. Het wordt een genoeglijke avond. Toch kijken we af en toe steels op een horloge om te zien of we al met goed fatsoen afscheid kunnen nemen. Als het dan zo ver is laat ook het inmiddels enigszins gevloerde bruidspaar weten dat ze zeer vermoeid zijn. Weliswaar zijn de wettelijke twee jaar nu vol gemaakt, maar dan hoef je er toch ook niet direct in te blijven. We blijken zodoende het sein te geven voor een algehele uittocht. Eenieder is het er over eens: het was een mooie dag. En zoals enkelen vermoeid opmerken: iemand moest het tenslotte doen! Met die tevreden stellende constatering kunnen we dan eindelijk richting rust.

TON