Home Columns "08 - "09 8 Havenkroeg
8 Havenkroeg Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 28 November 2008 21:12
Hoe kan je ergens meer thuis zijn dan wanneer de kroegbaas (v) achter de tap vandaan komt om je te kussen na binnenkomst? De lokale kroeg “Les Amis du Port” (vrienden van de haven, dus) was gedurende de afgelopen jaren een vast en vertrouwd ontmoetingspunt voor vele havenbewoners. Marie-Paule, de eigenaresse, was zo ongeveer familie geworden na de vele ontmoetingen op het vrijdagse happy hour. Op een toch al sombere namiddag meldt Marie-Paule plotseling dat ze een rondje wil geven vanwege haar verjaardag. Natuurlijk ontstaat er in eerste instantie een euforische reactie. Immers, een kroegbaas die rondjes gaat geven behoort tot de dromen van de regelmatige bezoeker. Het rondje wordt dan ook in dank aanvaard.
Op enig moment echter, begint er toch een ongemakkelijk nadenken te ontstaan. Een kroegbaas die een rondje geeft, dat kan niet waar zijn. In enigermate benevelde dromen: akkoord. In de werkelijkheid heb je het echter verkeerd verstaan, is er sprake van een truc, of is er iets zeer ernstigs aan de hand. Dus gaan enkele afgevaardigden poolshoogte nemen en onderzoeken of Marie-Paule nog wel gezond is. Wel, gezond als een vis is ze. ………………? Maar, we hebben toch goed verstaan dat er een rondje door haar wordt gegeven? “Dat hebben we goed verstaan”.
Ze heeft de tent verkocht is mijn eerste reactie. En dat blijkt zomaar waar te zijn. Een enigszins matte stemming overmant ons allen: “Wat moeten we nog zonder Marie-Paule”. Marie-Paule doet er schouderophalend over. “C’est la vie”. Dingen gaan en komen. Voor ons echter is dat een te nuchtere gedachte. Je geeft je volle vertrouwen in nuchtere en in minder nuchtere staat en dan vertrek je zomaar? “Mais bien sûre”. Het was tenslotte niet meer dan een broodwinning. Dit gaat ons te ver. We zijn niet meer in staat dan Marie-Paule in zeer nuchtere staat te bezien. De toekomst is nu buitengewoon onzeker geworden. Een crisis avant la mot, zullen we maar zeggen.

Wij zijn een van de eersten die na een lange zomerreis over de wateren van Frankrijk in Roanne terug keren. Met een schuin oog kijken we na binnenkomst naar de kroeg van Marie-Paule, want dat zal het voor eeuwig blijven, denken we. Na een week of wat lukt het ons de schroom te overwinnen en gaan we binnen in dit voormalige thuis. We worden welkom geheten door een vriendelijke jonge man. Maar natuurlijk: hij heeft onze klandizie nodig “n’est ce pas”? En waar zijn dan wel die mooie kasten met talloze laden gebleven waarin onze Marie-Paule de visbenodigdheden bewaarde die je er ook kon kopen? Wel, daar zijn vele laden uit gehaald en zodoende is er ruimte ontstaan om flessen wijn ten toon te stellen. Schoorvoetend geven we toe dat er zodoende wel een smaakvol geheel is ontstaan. Na enkele glazen wijn zijn we in staat om eigener beweging te vertellen dat we het eigenlijk wel gezellig vinden met deze nieuwe inrichting. De nieuwe vrijheid die de nieuwe eigenaren ons voorschotelen lijkt ook wel aangenaam. Je koopt een fles wijn uit de –duidelijk geprijsde- uitstalling en je neemt hem mee, drinkt hem ter plaatse leeg of combineert beide mogelijkheden. Niets verkeerd mee natuurlijk: zo kan het ook. De wijnen blijken van aangename kwaliteit en ook aangenaam geprijsd. Alle reden dus om de gereserveerde houding langzaam maar zeker te laten varen. De nieuwe eigenaren blijken tenslotte twee vriendelijke heren, die ook imponerend veel van wijn af weten.

We zijn nu een paar maanden verder en de nieuwe eigenaren zijn grote vrienden geworden. Ze maken een plezierige sfeer, hebben vele voor ons plezierige toekomstplannen en kijken niet nauw waar het de sluitingstijden betreft. “Alors”, wat wil men nog meer? Op vrijdagavond zijn we tijdig aanwezig om alle geneugten van het happy hour te kunnen genieten. We maken plannen met onze grote vrienden voor een middag met een competitie met diverse spelen. We maken plannen om met gezamenlijke inspanning een “snert”-middag aan te bieden aan havenvolk en overige geïnteresseerden en wat al niet meer. Marie-Paule? Oh ja, de vorige eigenaresse is het niet. Nee, daar was het nooit zo gezellig als nu, is het wel? Nergens wordt de uitdrukking “uit het zicht uit het hart” zo duidelijk in praktijk gebracht als bij de wisseling van eigenaar van een vertrouwd café. “Mits het natuurlijk wel een leuke eigenaar is”. Nee, ze komen niet meer achter de bar vandaan om ons te kussen bij binnenkomst, hoewel dat aan hen niet ligt waarschijnlijk. Maar wat ons betreft mogen ze met hun plannen wel doorgaan. Waag het echter niet om zonder onze inmenging grote veranderingen aan te brengen. Laat staan de tent te verkopen. We kijken jullie nooit meer aan.


Ton Wilhelm