Home Columns "08 - "09 16 Franse democratie
16 Franse democratie Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 30 January 2009 13:18
Eind december wist een van de Franse vrienden uit de haven te vertellen dat Roanne een nieuw fenomeen heeft omarmd. Er worden wijkraden opgericht. Naar zijn mening zouden we zeker iemand namens de haven in de raad van het “Quartier bord de Loire” moeten zien te krijgen. Er werd wat heen en weer gepraat en de slotsom was dat men mij die avond vroeg om me aan te melden. Van mijn kant verlangde ik daarbij een nauwe samenwerking met een Fransman. Ook die werd gevonden. Nog voor we konden beginnen de voornemens ten uitvoer te brengen werden we een paar dagen later geconfronteerd met het feit dat een stuk of twee mensen in de haven een brief met een aanmeldingskaart hadden ontvangen voor belangstellenden om lid te worden van deze raad. De aanmeldingskaart was toegezonden met een brief gedateerd tien december. Op de kaart stond dat deze moest worden ingezonden voor drieëntwintig oktober!?
Nog sterker, één van de twee was al door het stadhuis gevraagd om in de wijkraad te gaan zitten. In eerste instantie werd op dit alles wat schouderophalend gereageerd. Pas na de feestdagen ontstond bij een aantal mensen irritatie over de gang van zaken. Het systeem waarbij op het stadhuis bepaald wordt wie er mee mag praten in een wijkraad is op zich al wat merkwaardig. Dan ook nog een grote groep belanghebbenden zoals de havenbewoners niet informeren, maakt het helemaal een vreemde gang van zaken. Let wel, qua oppervlak maakt onze grote haven een kwart van de hele wijk uit. De man die inmiddels wel was aangewezen voelde zich in de hele discussie steeds ongemakkelijker worden. Hij zegde in ieder geval toe om op de eerste vergadering aandacht te schenken aan onze vragen. Nu is betrokkene gewoon een aardige man die in de haven op basis van vrijwilligheid ook de Franse lessen verzorgt. Onvermijdelijk werd dus gedurende een aantal van die lessen doorgediscussieerd.
Ruim een week voor de wijkraadvergadering kwam hij plotseling met de mededeling dat er nog niets vast stond en dat er wel plaats was voor drie personen namens de haven. Hij kon zich ook wel verenigen met de gedachte dat dan in eerste instantie naast hem als Fransman naar een Frans sprekende buitenlander zou moeten worden gekeken, vooral vanwege diens communicatiemogelijkheden met de overige nationaliteiten. Zo keerde dus alles ten goede? Een week later, een dag voor de wijkraadvergadering, spraken we af massaal aanwezig te zijn in de Franse les om met elkaar over diverse belangen te spreken. Daar werden we echter verrast door de aanwezigheid van de “president” van de wijkraad die het mooi vond dat er voor onze Franse leraar een of twee plaatsvervangers zouden zijn, maar nee: die kunnen natuurlijk niet meepraten in de raad! Opnieuw dus vraagtekens??? Op opmerkingen dat hier zeker sprake was van een soort Franse democratie werd in eerste instantie wat lacherig gereageerd. Toen ik die opmerking meer in het serieuze trok door te wijzen op de geschiedenis waarbinnen Frankrijk een voortrekkersrol vervulde met b.v. een grondwet waaraan in vele landen nog steeds wordt gerefereerd, maar dat er inmiddels kennelijk een achterstand is ontstaan, verdween het lacherige. Enfin, al harrewarrend ontstond er toch een soort van prioriteitenlijst die namens de haven zou worden ingebracht. Na afloop verklaarde mijn eerder voorziene Nederlandse collega dat hij zich voor die poppenkast niet wilde lenen. Hij zag er ook maar van af om een avond later op de publieke tribune te gaan zitten. We dronken om de hoek dus maar een fles wijn leeg waarbij ook onze kroegbaas begon te foeteren op het “waardeloze” systeem in zijn ogen. Volgens hem heeft de nieuwe burgemeester van Roanne een slechte pers in alle omliggende dorpen. Gelukkig was de wijn weer uitstekend.

Op de bewuste avond zat ik op tijd op de tribune. De raad was al in vier groepen verdeeld die ieder uit alle aangedragen onderwerpen drie prioriteiten (projecten voor dit jaar) mochten aandragen. Daarna zou de volledige raad uit die prioriteiten dan weer de eigenlijke drie projecten vast stellen. Ondertussen stond ineens de burgemeester, die de raad kwam toespreken, voor mijn neus om kennis te maken. Nog met haar in gesprek zijnde zag ik van uit de raad “monsieur le president” en onze Franse vertegenwoordiger plotseling heftig staan wenken. Het kwam er op neer dat ik niet op de publieke tribune moest gaan zitten, maar bij hen aan tafel. Nog verbijsterd over de zoveelste onverwachte zwenking werd gevraagd of de andere Nederlander nog kwam want die moest er ook bij zitten. Direct werd ik daarna mee naar voren gesleept waarbij me te kennen werd gegeven dat ik natuurlijk gewoon lid van de raad was geworden!!!??? Dus wilt u even uw gegevens opgeven aan het secretariaat. Opnieuw diende ik daar de burgemeester de hand te schudden die kennelijk inmiddels op de hoogte was van onze vrijdaggewoonten met het happy hour in de haven. Ja, daar wilde ze ook wel eens bij zijn en direct werd een bezoekdatum vastgesteld. Over de daaropvolgende vergadering kunnen we kort zijn. In de werkgroepen, die in dezelfde zaal dicht op elkaar bleven zitten, werd vrolijk door iedereen tezelfdertijd gesproken. De secretaresse kwam gezellig naast me zitten om ondertussen gewoon een praatje te maken. Opnieuw legde ik nog maar eens uit waar mijn verrassing vandaan kwam. De terugrapportage was nog chaotischer. Veertig man/vrouw door elkaar heen roepend. Ik vreesde al voor een volledige teloorgang van onze belangrijke punten. Maar daar wist de ambtelijk secretaresse een simpel antwoord op. Het topproject kreeg gewoon een nieuwe naam “veiligheid”, waarna vervolgens bleek dat zowat alle voor de haven belangrijke punten daarin passen. Ja natuurlijk, nu gaat ieder project uitgewerkt worden door een projectgroep. “Ja natuurlijk, daar moet u in gaan zitten”. In alle herrie interesseerde het ook niemand meer iets dat van de verdere agenda niets meer terecht kwam. Conclusies: Frans vergaderen is een vrolijke chaos; als je iets wil bereiken moet je hier zeker geen blad voor de mond nemen; het meeste bereik je buiten de vergadering als je maar voor je contacten zorgt en daar moet je zeer vriendelijk mee om gaan. En dat ik eerder sprak over “méthode démocratie Française”?          Ha, ha, ze zijn toch wel leuk die buitenlanders!


Ton Wilhelm