17 Molen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 06 February 2009 16:16
Via via leerden wij een stel kennen dat jaren terug een van die oude watermolens kocht die langzamerhand steeds meer werkeloos kwamen te staan. Meestal staan dit soort molens, die onder andere werden gebruikt door houtzagerijen, op prachtige idyllische plekjes. Daar vond je immers ook de snelstromende beken en riviertjes en de stroomversnellingen die in getemde vorm konden zorgen voor het aandrijven van machinerieën. Gezien het feit dat deze vorm van energie al heel lang in gebruik was gaat het daarbij dikwijls ook nog om mooie rustieke bouwwerken. Veel van dit soort gebouwen zijn langzamerhand vervallen door lange tijd van leegstand en weer en wind die er steeds meer vat op krijgen. Enkele gelukkigen wisten nog voor het grote verval zo’n plek op de kop te tikken. Ze verwierven zich daarmee een romantisch bezit. Niet zelden bleek daarna dat dit bezit, om in stijl te blijven, vervolgens een molensteen om de nek werd. Je praat wel over zeer oude gebouwen die ook niet klein van opzet waren. Door de tijd was er dikwijls ook wel het een en ander gaan ontbreken aan de basisstructuur. Alleen al de zorg voor opknappen en herstellen van die basis bleek na alle romantiek voor sommigen te veel of bijna de nekslag die alle plannen in het snelstromende water van de molenbeek deed belanden. Toch zijn er doorzetters te vinden die jaar na jaar in stugge volhardendheid doorgaan met hun restauratiewerk. Die na het stabiliseren van de situatie nog energie over hebben om dan nog aan de verwezenlijking van hun oorspronkelijke droom te beginnen.

Natuurlijk zijn er enkelingen die op een of andere manier een zak met geld in zo’n plan kunnen steken. We hebben daar prachtige voorbeelden van gezien. Bij de meesten zal het echter zo gaan als bij het stel waarmee ik dit stukje begon. Jaar na jaar doordouwen. Soms met veel energie en soms gewoon de boel de boel latend omdat er bijna geen voortgang in lijkt te zitten.
We kenden hun verhalen, maar kwamen er enige tijd geleden ook per schip in de buurt. We realiseerden ons dat eigenlijk niet, tot een vrolijk getoeter van een antieke auto op de kade onze aandacht trok. Heftig gezwaai deed ons in het archief in de bovenkamer zoeken en ja hoor, de herkenning bleef ook aan onze kant niet uit. Uiteraard zaten we al snel aan een glas wijn.  Het gaat hier nu eenmaal niet anders. Op gastvrije wijze werden we meegetroond naar hun stamkroeg om daar de kennismaking op groeiend aangename wijze voort te zetten. Het duurde ook niet lang of we werden uitgenodigd om bij hen de avond daarop te komen eten.
Daar zagen we voor de eerste maal de molen waarover we al het een en ander gehoord hadden. Voor zijn soort een enorm bouwwerk. Veel van de installaties bleken ook nog in takt. Ja, daar was de trotse eigenaar nog even niet aan toe gekomen. De conservering en het herstel van de basisstructuur hadden al zeer veel energie en geld gekost. Maar daar was deze “molenaar” niet bij blijven staan. Stukje bij beetje wordt het hele pand opgeknapt. Het eigen verblijf is er daarbij tot nu toe karig af gekomen. Er is een mooi gastenverblijf gemaakt dat als chambre d’hôte wordt aangeboden. Dat helpt ook weer een beetje bij de verdere voortgang. Het eigenlijke grote molengebouw heeft trappen, loopbruggen en platforms gekregen die soms dienstdoen als alternatieve zitkamer maar merendeels plaats bieden aan de andere hobby van de eigenaar: het sparen van muziekdozen. Muziekdozen? Inderdaad en dan ook zeer velen. Naar aantallen zou ik geen schatting durven maken. Overal in het molengebouw, in hun eigen woonverblijf zowel als in het gastenverblijf zijn ze terug te vinden. Het zou zomaar een muziekdozenmuseum kunnen worden. Prachtige exemplaren in de vorm van een grote staande klok maar ook miniatuurtjes die je niet dan met de grootste voorzichtigheid durft op te pakken. Bij voortduring lopen ze in de wijde omtrek rommelmarkten af om hun bezit uit te breiden. Kennissen die van de hobby weten komen ook soms met exemplaren aanzetten. Het is werkelijk indrukwekkend.

Na  het rondgaan in dit monument uit het verre verleden van de beginnende industrialisatie waren we zeer onder de indruk. Onder de indruk van zowel al het werk dat al verricht was als van wat er nog allemaal zou moeten gebeuren. De eigenaar zelf leek er allemaal niet echt mee te zitten. Hij ziet wel. Soms werk je en soms is het drinken van een glas wijn met vrienden belangrijker. Misschien is dat ook de enige houding waar mee je het langer vol kan houden. Na de rondgang buiten gekomen bleek een van de buren inmiddels plaats te hebben genomen op een terras aan de waterval waar hij in de open haard inmiddels ook het vuur had aangestoken. Hij bleek zo goed thuis dat hij ook de flessen maar vast had klaar gezet. In de invallende schemer, met een goed glas, aan een goed maal en met het geruis van de waterval op de achtergrond was er weer weinig verkeerds aan deze avond te bedenken.


Ton Wilhelm