Home Columns "08 - "09 22 Uitbundigheid
22 Uitbundigheid Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 March 2009 20:28
Een beetje laat wordt de column dit keer gepubliceerd. Dat heeft alles te malen met het gemak waarmee er hier iedere keer weer een feestje ontstaat. Vandaag was het gewoon een verjaardag van een Amerikaanse medebewoner van de haven die ons ophield. Maar ook de Fransen laten zich in dit soort omstandigheden zeker niet onbetuigd. Wat vooral opvalt, is dat de uitbundigheid die hier aan voor ons min of meer gewone omstandigheden wordt verbonden groot is. We leven toch kennelijk in wat meer mediterrane omstandigheden, waar men gewend is aan het steeds weer vieren van het leven.
Afgelopen week ontving ik een mailtje met bijlage van een Franse kennis uit het koor waarin ik zing. De bijlage betrof een PowerPoint presentatie zoals er zo velen zijn. Dit keer was het onderwerp de bloemen in Nederland. Heel leuk, maar voor ons bepaald geen vreemde beelden. Mijn antwoord was ook snel te geven met een bloemencorso op bootjes. De reactie liet wederom niet lang op zich wachten en was in het Nederlands gesteld. “Dank u wel”.
Nu heb ik inderdaad een serie veel gebruikte woorden en uitdrukkingen voor het koor op papier gezet in het kader van de voorbereiding van de concertreis naar Nederland. Eenvoudige uitdrukkingen uiteraard zoals het “dank u wel” deze keer. Ik vertelde hen erbij dat men in Nederland snel zal trachten hen in de eigen taal te woord te staan als ze maar laten zien dat ze proberen het een en ander in het Nederlands te zeggen. Dat was voor velen verrassend genoeg. Deze dame was er nu vroeg bij met haar “dank u wel”. Twee uurtjes later druppelde men binnen bij de repetitie van het koor. Eigenlijk was ik nergens meer op verdacht toen de betrokken dame op mij af kwam stevenen. Twee vooruitgestoken handen en gillend van het lachen. Bij mij ontstaat er dan in eerste instantie enige schrik. Wat is hier aan de hand?
Niet ingewikkeld dus: het is simpel de reactie op de korte briefwisseling met wat Nederlandse beelden en uiteraard de door haar gebezigde Nederlandse woorden. In mijn Nederlandse nuchterheid denk ik dan: “OK, zo leuk was het nu ook weer niet”. Maar daar denkt men hier anders over. De uitleg aan enige toevallig meeluisterende koorleden brengt velen tot uitbundig plezier. Al snel is het een lachen vanjewelste, waar ik uiteindelijk part nog deel aan heb. Kennelijk was ik slechts de aanleiding.
Zou dit nu als uitzondering voorkomen dan kon men het als min of meer toevallig bestempelen. Juist het intensieve samenzijn met dit koor met de vele repetitieavonden en –weekeinden heeft me echter tot de overtuiging gebracht dat hier van iets fundamenteel anders sprake is. Als er ook maar enige aanleiding is om te lachen dan doet men dat ook. Als er ook maar enige gelegenheid is om een leuke maaltijd in te richten dan zal men dat niet nalaten. Als van enige dagelijkse gebeurtenis een anekdote is te maken dan doet men dat ook.
Zo worden de repetitieavonden van het koor soms gedomineerd door enkelen die bij alles wat de “chef” zegt wel een leuke opmerking hebben te maken. Voor mij leidt dit tot lastige situaties omdat vele woordgrappen me nog ontgaan. En juist dan wordt er van mij soms een respons verwacht. Want ook de “chef” (mis)(ge)bruikt de aanstaande reis naar Nederland niet zelden om zaken aan de orde te stellen waar men in normale omstandigheden geen oor voor heeft.
Als ik na de zoveelste lange retirade wat ben weggezakt en ondertussen over hele ander zaken aan het nadenken ben geslagen, zoals over het noodzakelijke motoronderhoud, word ik soms wreed in de werkelijkheid terug gerukt als er weer eens door de zaal snerpt  “n’est ce pas Antoine”?
Wakker geschrokken denk ik: “waar gaat dit nu in vredes naam weer over”? Afgelopen week zei ik geschrokken en zonder nadenken “oui”. Waarna er in de zaal een grote stilte viel.....!  Afwachtend keek men mij aan en afwachtend keek ik om mij heen. God zei gedankt fluisterde mijn buurman mij in dat men van mij de uitspraak van enkele Latijnse teksten wilde horen. De “chef” had immers verteld dat men dat in Nederland zo goed deed. Ik begon dus maar de teksten van een onderdeel van het concert voor te lezen. Na slechts enkele ogenblikken riep de “chef” triomfantelijk: Voilla, kennelijk had ik op een of andere manier aan haar verwachtingen voldaan en kon ik de transpiratie wegwissen.
Toen ik tijdens de pauze aan enkele medeleden uitleg gaf over mijn verwarring was dat opnieuw een reden tot uitbundige vreugde. Enkelen namen het op zich om de “chef” hierover te informeren die tot schrik van haar echtgenoot vervolgens ongeveer in een hoest/lachbui bleef. Opnieuw begreep ik dat men het leuk vond, maar dat ik wederom slechts een aanleiding was tot zoveel uitbundigheid strookte toch niet helemaal met mijn Noordelijke nuchterheid. Het leven wordt hier toch duidelijk uitbundiger geleefd. Het is even wennen, maar wat een genot!

Ton Wilhelm