1 terug Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 30 October 2009 13:40

Het was dit jaar door alle beslommeringen rond onderhoud en dergelijke in Nederland, met twee keer een reis van 1050 km met 176 sluizen, een lange periode van afwezigheid. Voordat we vertrokken informeerden we indertijd bij France Telecom/Orange of gedurende zo’n lange periode van afwezigheid de telefoon eventueel kon worden afgesloten. Dat ging niet lukken. Omdat het hier ons officiële adres is geldt onze aansluiting als eerste aansluiting en die kan niet tijdelijk worden uitgeschakeld. Of het nu door dit informeren is gekomen of door de algehele malaise bij France Telecom, zoals uit krantenartikelen blijkt weten we niet, maar na terugkomst was onze lijn zo dood als een pier. Overeenkomstig eerdere ervaringen kom je met zo’n probleem het beste uit de voeten bij een bezoek aan de Telecomwinkel van deze bedrijven. Amper twee uur na aankomst liep ik maar weer eens deze bekende weg. Zoals altijd was men zeer vriendelijk. Via de computer kon direct worden gezien dat er inderdaad een storing was op de telefoonlijn. Na nog enkele telefoontjes kon worden gemeld dat de lijn de volgende ochtend gerepareerd zou worden. Internet lag ingewikkelder.

 Hoewel France Telecom en Orange nauw samenwerken en gezamenlijke winkels hebben blijkt er administratief sprake van grote verschillen. Na nog eens een uur (!) bellen kon gemeld worden dat dit wel met tien dagen verholpen zou zijn. Tien dagen? Jawel, sneller kan echt niet. Vooruit dan maar. En jawel, na negen dagen hebben we activiteit op de lijn. Gelukkig met dit herstel stuurde ik u allen een bericht. Dat was direct het eerste en het laatste bericht. Weer was het internet zo dood als een pier. Na uren zoekwerk wist ik het ook niet meer. Overtuigd als ik was dat het na de reparatie bij Orange nu dan wel bij mij fout zou zitten vroeg ik een monteur te komen kijken. Ook bij deze winkel is men altijd uiterst vriendelijk en gelukkig was ik de baas toen ik hem in de stad zag een hand gaan geven. Kon men eerst pas na drie dagen komen, na binnenkomst van de baas werd dit dezelfde middag. Conclusie: geen enkele fout bij u en als service nam de monteur (uiteraard wel in door mij betaalde tijd) de telefoon ter hand om maar weer eens rond te gaan bellen. Er volgde een ingewikkeld verhaal over Telecom die mogelijk mijn internetdeel van het abonnement verzuimde door te betalen aan Orange. Maar binnen acht dagen bent u weer aangesloten. Op de vraag waarom ik acht dagen moet wachten op een probleem dat bij hen wordt veroorzaakt werd, uiteraard, geen antwoord gegeven. De monteur stelde bij zijn vriendelijke au revoir dat dit dus best mee viel “en mogelijk is ook al eerder de lijn hersteld”.
Deze optimistische voorspelling mocht niet uit komen. Dus je wandelt maar weer eens de stad in. Gelukkig was de dame die mij daar de laatste keer zo langdurig terzijde had gestaan aanwezig en herinnerde zich het hele verhaal.
Na wederom een uur bellen meende men dat het mogelijk aan mijn “livebox” (soort router) zou liggen. Demonteert u die even met alle snoeren en komt u daarmee langs dan kunnen we die testen en zo nodig direct vervangen. Nu is dat even demonteren geen sinecure. Uiteraard is alle bedrading netjes weg gewerkt in de nauwe ruimte van ons “communicatiecentrum”. De daarop volgende wandeling naar de stad leverde op dat er ook iets met deze apparatuur mis was. Dus maar weer belsessies. Ondertussen liet de dame mij op het scherm zien dat er een redelijk bedrag aan mij terug zou zijn gestort als compensatie. Heel netjes!
“Er zal toch een technicus bij u langs moeten komen om van het begin af aan alles door te meten”. Ik kan vragen of ze u terug bellen, maar dat wordt dan vijf dagen later. U kunt ook zelf bellen om een afspraak te maken en dat kan direct. Wederom begrijp ik de gang van zaken van geen kanten maar kies eieren voor mijn geld en bel na thuiskomst direct zelf.
Ik hoor de dame aan de andere kant bijna haar hoofd schudden over zoveel narigheid. “We zullen u snel helpen, de technicus kan over zes dagen bij u zijn”!
Ik ben ondertussen te moe om nog te protesteren. Vijf minuten later ontvang ik een SMSje ter bevestiging van de afspraak. Dat is toch weer aardig. Een dag voor het moment suprême word ik gebeld om de tijd af te spreken. De zaken lijken nu echt gesmeerd te lopen.

Op de dag zelf gaat tegen het einde van de ochtend de telefoon en wordt me gevraagd of ik al verbinding heb!?? Wel, ik heb nog niet de moeite genomen om alles weer terug te bouwen, dus daar heb ik nu geen idee van. Ik wachtte daarmee op het bezoek van de technicus. Ook dat antwoord is prima en er wordt me verzekerd dat ze uiterlijk een uurtje later op de kade zullen staan. Toch een beetje raadselachtig telefoontje, dus begin ik alles maar eens aan te sluiten. Resultaat is een prima en snelle verbinding, maar de technicus liet geen telefoonnummer achter waarop ik terug zou kunnen bellen.
Enige tijd later staan de technici dus met busje voor de deur. Mooi dat ik nu toch verbinding heb, tot ziens en een prettige dag nog. Verbouwereerd vergeet ik in eerste instantie meer bijzonderheden te vragen. Als ze al weg lopen weet ik ze echter non net de vraag te stellen waar dit nu in vredesnaam aan gelegen kan hebben.
Oh, foutje in de centrale!
Was daar nu al die narigheid voor nodig. Tel de uren eens uit dat mensen zich hiermee bezig hebben gehouden. Enfin, ik krijg in ieder geval nog enig geld terug als compensatie; hoop ik. Inmiddels tien dagen geleden zou dit al overgemaakt zijn hoorde ik toen. Nee, het verbaasd mij niets dat ik dit nog niet heb. Welk nummer zou ik nu weer moeten bellen en welke keuzemenu’s zou ik nu weer door moeten lopen? We zijn het even zat.

We zijn weer terug, c’est la France zeggen we vrolijk tegen elkaar.

TON