Home Columns "09 - "10 2 Wereldwonder
2 Wereldwonder Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Sunday, 08 November 2009 23:35

Amerikaanse vrienden van ons zijn door ziekte niet op tijd terug kunnen komen naar Roanne en verblijven nu ongewild kort bij de Middellandse zee. In de winter is het daar uitgestorven en ze missen nu het sociale leven in Roanne zeer. We beloofden hen een keer op te komen zoeken. Dat werd plotseling versneld doordat een eveneens bevriende Amerikaanse dame bij hen logeerde en in ons voornemen een mogelijkheid zag om een lift naar Roanne te krijgen. We besloten er dus maar een paar aardige dagen van te maken. Omdat we toch al geruime tijd van plan waren om de nieuwe gratis autoweg naar het zuiden via Clermont-Ferrand te bekijken, met het bijzondere viaduct van Millau, kozen we voor die route. We werden getrakteerd op een ongeëvenaarde kleurenpracht nu de herfst volledig heeft toegeslagen in de Auvergne. Toeristen zijn in dit toch al verlaten gebied nu zeker ver te zoeken. In het restaurantje waar we voor een lunch neerstreken waren we dan ook in eerste instantie de enige bezoekers. De waard was verguld met ons bezoek en deed zijn best. Bij het lamslevertje kregen we als extraatje een niertje geserveerd. Nu spreekt me dat zeker niet direct aan. Met zoveel zwier opgediend laat ik me echter niet kennen. De smaak kwam zoals ik verwachtte overeen met de geur van warme koeienmest in een goed bezette stal. Ondertussen kwamen enkele lokale bekenden vertellen dat de eerste sneeuw van dit seizoen er nu echt lag. Goed geïnformeerd en gevoed konden we de reis vervolgen.


De nieuwe autoweg, de A75, die we na Clermont oppikten, voerde ons door een afwisselend en hier en daar woest landschap. Om er toch nog iets meer van te zien verlieten we voor Millau de autoweg waarna we al snel door een verlaten en ruig landschap reden. Menselijke activiteit is hier in dit jaargetijde ver te zoeken. Voordat we het wisten zaten we ook op grote hoogte en vloog de sneeuw ons om de oren. Dat dit voormalige vulkanengebied ook onderhuids nog ruig is blijkt uit de hete bronnen die bij Chaudes Aigues  omhoog borrelen. Een dertigtal bronnen, waarvan de heetste per dag 450.000 liter water met een temperatuur van 82°C omhoog stuwt, getuigen van onderaardse onrust. Wegen zijn in dit gebied dikwijls niet van beste kwaliteit. Na ons weer eens verbaasd te hebben over de woeste leegte die hier midden in Frankrijk is te vinden zochten we de autoroute weer op. Ook die biedt bijna voortdurend ongelooflijke uitzichten.
De aanleg van deze (voor Frankrijk unieke, want gratis) autoroute komt voort uit een belofte die ooit werd gedaan om dit ruige gebied beter te ontsluiten voor toerisme en een goed alternatief te bieden voor de toegang tot de meer Oostelijke Middellandse Zee kust, de Pyreneeën en Spanje. Niet alleen leverde die belofte deze prachtige route op, maar er moesten, eigen aan dit gebied, immense kunstwerken worden ontworpen. De beroemdste daarvan is te vinden bij het stadje Millau waar een viaduct is aangelegd om het dal van de Tarn over te kunnen steken. Dit viaduct laat zich slechts in superlatieven beschrijven. Het stadje Millau vaart er wel bij omdat het viaduct grote aantallen kijkers trekt. Bovendien is Millau een aantrekkelijke overnachtingplaats geworden op weg naar het Zuiden.
De eerste blik op het viaduct is adembenemend, een soort fragiele lijst aan de rand van de uitzichten over het dal van de Tarn.
Zeven pylonen slechts dragen het op enige afstand uiterst dun lijkende wegdek over 2,5 km lengte. Die afstand in het uitzicht is er altijd, want de hoogste pyloon brengt het wegdek op 244 mtr hoogte boven de rivier. De kleinste pyloon, op de berghelling waarop wordt aangesloten is nog altijd ruim 77 mtr. Het betekent dat je je rijdend over dit viaduct op grotere hoogte als de Eiffeltoren bevindt. Om bij die naam te blijven: het nog altijd fameuze ingenieursbureau Eiffel is ook verantwoordelijk voor deze bouw. Om de cijfers maar even af te ronden: in de zeven peilers is 85.000 m2 beton verwerkt. Dat brengt het totale gewicht van dit viaduct op 205.000 ton. In de betrekkelijk korte tijd van drie jaar werd dit bouwwerk afgerond. Daarbij moest ook nog eens rekening worden gehouden met het tamelijk extreme klimaat dat hier kan heersen. Niet verwonderlijk dat Frankrijk trots is op dit wonder van bouwtechniek.
Dat het seizoen voorbij was bleek bij wat rondwandelingen door het stadje. Veel restaurants en sommige hotels zijn een paar maanden gesloten. Klanten die zomers in groten getale hier rondlopen, zijn nu immers nauwelijks te vinden. De volgende ochtend kozen we er voor om het bezoekerscentrum van de brug op te zoeken. Ga je niet de brug over dan liggen parkeren en bezoekerscentrum een flinke wandeling uit elkaar. Eenmaal op de oprit van deze tolbrug en na de afdracht van het tolgeld blijkt er een aparte afrit te zijn naar het bezoekerscentrum en sta je direct eerste rang. Wil je echter een werkelijk goed uitzicht dan wacht je ook hiervandaan nog een steile wandeling omhoog. Mensen raken er niet uitgekeken en velen zijn met camera in de weer om te proberen hun gevoel hierbij vast te leggen. Van waar je ook kijkt, het blijft fascineren.
Na het viaduct te zijn overgestoken daalt de autoroute steil en met veel bochtenwerk af naar de Mediterranee.  Immense gorges en rotsformaties doen hier en daar denken aan het Grand Canyon gebied in de VS. Ook onze Amerikaanse vrienden bleken deze vergelijking niet overdreven te vinden. Zij hadden deze route al een paar keer bekeken en waren nog steeds vol bewondering. Ondertussen is langs de route gelegenheid om een aantal nog authentieke middeleeuwse stadjes te bezoeken zoals het Tempeliers stadje Couvertoirade. Maar daarover een volgende keer.

TON