Home Columns "09 - "10 3 Couvertoirade
3 Couvertoirade Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 November 2009 13:05

Zoals vorige keer beloofd zou ik nog even terug komen op ons bezoek aan het middeleeuwse stadje Couvertoirade.

                                                                                                                       Zoals langzamerhand wel bekend is door onder andere de populaire boeken van Dan Brown, hebben de Tempeliers in de Franse geschiedenis hun sporen duidelijk nagelaten. Hun groeiende macht was Franse koningen een doorn in het oog, ook al bestaat de indruk dat zij hun macht ten goede aanwendden. Vooral de verhalen over hun al dan niet vermeende rijkdom zette hen in de schijnwerpers. In de periode dat zij ook de steun van de Paus begonnen te verliezen zochten zij naar mogelijkheden voor een meer teruggetrokken leven. Deze wel heel erg korte samenvatting van hun bestaan doet de geschiedenis uiteraard geen recht. Toch verklaart deze samenvatting mogelijk wel het bestaan van een zogeheten Tempeliers stadje als Couvertoirade. De plek in het centraal massief waar dit stadje te vinden is was zelfs in recente tijden nog moeilijk bereikbaar. Nu loopt een autoweg niet ver uit de buurt, maar die is pas met de opening van het fantastische viaduct van Millau in 2004 een belangrijke rol gaan spelen. Een groot deel van het verkeer over deze nieuwe Noord-Zuid verbinding zal bovendien ook nu nog zelden de weg verlaten om de onherbergzame omgeving in te trekken. Wij hadden over deze plek vernomen van Franse vrienden en hoewel ook wij met enige haast op weg waren naar het zuiden verlieten we toch de autoroute om Couvertoirade te bezoeken. Van uit het Noorden duurt het dan geruime tijd over kleine weggetjes om in de buurt van het stadje te komen. Het ligt in een kom tussen de bergen verscholen. Pas toen we er zeer kort bij waren doemde het plotseling voor ons op. De afgelegen ligging heeft er ongetwijfeld toe bijgedragen dat er sinds de stichting van het stadje in de veertiende eeuw niet veel is veranderd. In de vijftiende eeuw werden de wallen nog versterkt waardoor het kerkhof van de Tempeliers in tweeën werd gedeeld, maar daarmee hebben we het wel gehad.

Buiten de wallen is geen opvallende bebouwing te vinden. Je komt het stadje binnen door een van de twee poorten in de nog complete wallen. Straatjes zijn ten enenmale ongeschikt voor autoverkeer.  Bezoekers kunnen op een paar parkeerplaatsen voor het stadje hun auto achter laten. In een minuut of zes ben je in staat het stadje dwars door te steken. Er zijn bewoners, maar die lieten zich op deze herfstdag niet zien. De parkeerplaatsen voor bezoekers waren leeg. Mogelijk was daardoor de indruk van authenticiteit juist groot. Je kon je uitstekend voorstellen hoe zich hier in de middeleeuwen het leven afspeelde. Terwijl we door het stadje dwaalden was de stilte oorverdovend.
Voor de deur van het hoog gelegen kerkje dat onder andere is te bereiken via een rotstrap heb je in één blik een overzicht.
Op het kerkhofje lieten we in de diepe stilte onze blikken dwalen over de Tempelierskruizen. Naast het kerkhof ligt een “achterdeur” naar het gebied rond het stadje. Aan deze zijde zie je van het stadje slechts zeer hoge muren. Zelfs de in deze muur geïntegreerde achtergevel van het kerkje is niet apart te onderscheiden.
Uiteindelijk vinden we een piepklein bakkerswinkeltje waar men ook nog bereid is een sandwich voor ons te maken. Simpel een goed smakend half stokbrood met lekkere boter en prachtige rauw gerookte ham smaken ons in deze omgeving als een koningsmaal. Overigens is in een van de poorthuizen ook nog een echt restaurant te vinden, waar wij nu echter niet naar taalden.
Terug naar de snelweg is het even een omschakeling om deze bijzondere sfeer achter ons te moeten laten. Maar dan vraagt de imposante omgeving, waarin deze autoweg zich een weg omlaag baant via talloze kunstwerken, al snel weer alle aandacht.

Ton