Home Columns "09 - "10 4 Vrolijke chaos
4 Vrolijke chaos Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 20 November 2009 09:32
Al eerder vertelde ik eens over de Franse opvatting over participatie in de democratie. Daarbij vertelde ik over de verbazing dat niemand naar iemand luistert en dus uiteindelijk altijd de voorzitter beslist. De voorzitter krijgt daardoor een veel zwaardere rol dan die wij gemeenlijk in Nederland aan de voorzitter toekennen. Zit er een niet echt sterke voorzitter, zoals we in het Conseil de Quartier ervaren, dan schuift die rol door naar de ambtelijk secretaris. Al te kritische uitingen zijn in zulke situaties niet gewenst en om iets te bereiken telt veel meer dat je met de juiste mensen relaties aanknoopt. Vergaderingen blijven meer iets weg hebben van een gezellig onderonsje waarbij een ritueel wordt uitgevoerd waardoor de illusie wordt gewekt van medezeggenschap.
Afgelopen maand mocht ik dit weer eens ervaren toen ik een kritische notitie inbracht over een aantal voorgenomen besluiten van de gemeente Roanne. Op de tribune stond iemand op die schreeuwend zijn bijval getuigde. De wethouder schoot in de kolere; er ontstond enige chaos waarna bleek dat het punt was afgehandeld.
Gelukkig ken ik enkele mensen die hier en daar invloed hebben. Uiteraard deden ook die tijdens de vergadering geen mond open. Wel kwamen ze na de vergadering met een knipoog een afschrift van de notitie halen. Ze gingen er elders wel over praten. Het was weer een avond waarop ik iets wijzer werd over de Franse manier van politiek bedrijven.
Maar is dit nu uniek voor de politiek? Welnee! Dikwijls is het hele leven doortrokken van een gezellige chaos waar niemand zich iets van aan trekt.
Zo is de dirigente van ons koor een dame van enige naam en faam en meermaals gedecoreerd in de Franse muziekwereld. Het koor prijst zich gelukkig dat zij al achtentwintig jaar leiding geeft en het koor in die tijd aan de top heeft gebracht. Zij treedt ook nog steeds op als soliste, is bekend als zangpedagoge en geeft bij gelegenheid ook leiding aan orkesten. Voorwaar een dame die iets te vertellen heeft. Trots en gelukkig als het koor met haar is verwacht je op zijn minst enig respect voor haar woorden. Mogelijk en zelfs waarschijnlijk is dat ook wel zo. Verwacht dat echter niet te merken tijdens haar uiteenzettingen op de repetities. Iedereen praat vrolijk door elkaar heen, zit blaadjes te lezen of wat dan ook te doen, behalve zichtbaar aandacht geven aan de chef. De chef is dat van haar kant gewend en praat vrolijk verder met tussen iedere twee zinnen een Sssst…. in de microfoon. Het helpt over het algemeen niets en er is ook niet te merken dat dit haar interesseert. Kortom, ook een ritueel. Toch is na afloop werkelijk iedereen op de hoogte van belangrijke mededelingen. Routineus worden die uit de chaos gefilterd. Als arme buitenlander heb je daar meer moeite mee. Je probeert lange tijd om door uiterste concentratie iets op te vangen met weinig resultaat. Na verloop van tijd ga je automatisch meedoen met de grappen en grollen om je heen. Kijk, dat wordt gewaardeerd, nu blijk je er echt bij te horen. Als ik wel eens vertel dat het voor iemand voor wie het Frans niet zijn moedertaal is zo goed als onmogelijk is om de (soms wel lange) verhalen van de dirigente in alle lawaai te volgen wordt blijk gegeven van begrip. Als resultaat is er nu altijd wel iemand die even checkt of ik belangrijke zaken wel mee heb gekregen. Er moet tenslotte gelegenheid blijven voor vrolijkheid met elkaar.

Ton