Home Columns "09 - "10 5 Tafelschikking
5 Tafelschikking Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 27 November 2009 23:09

De club Accueil et Amitié van het mooie dorp Renaison, waar we lid van zijn, heeft buiten de reguliere activiteiten jaarlijks een paar hoogtepunten. Wie verwondert het nog dat die hoogtepunten gepaard gaan met maaltijden. Alle onderdelen van de club zijn dan present. Natuurlijk is het clubhuis, hoe mooi ook, daar te klein voor. Er wordt dan dus uitgeweken naar het gemeentehuis waar we de beschikking krijgen over een mooie zaal met keukenaccommodatie. Eén keer per jaar hebben we daar een zuurkoolmaaltijd. Ook rond Drie Koningen komen we daar bijeen om koek te eten en door middel van een oneetbaar onderdeel in de koek te ontdekken wie de koning is. Klaar ben je, want dan wordt van je verwacht dat gezongen wordt voor het front van de clubleden. Simpel vermaak, maar iedereen heeft dolle pret. Dat geldt in hoge mate voor de jaarlijkse themamaaltijd. Of het nu gaat om een Tunesische Couscous of om een Portugese maaltijd, er verschijnen altijd een aantal leden in een vorm van klederdracht waarvan ze vermoeden dat die iets met het betrokken land te maken heeft. Natuurlijk zijn dat bekende gangmakers, die ook niet te beroerd zijn om een humoristisch stukje op te voeren. Ik schreef ooit al eens dat dit soort middagen een hoge mate van deja vu meebrengen. Ik kan mij nog herinneren dat in de eerste naoorlogse jaren, toen er nog niets was, ooms en tantes met elkaar op deze manier feestjes invulden.

 Geen dure externe prikkels door opgepoetst vermaak en harde muziek maar, hoe eenvoudig ook, een sterke vraag naar eigen creativiteit. Met niets had men grote pret. Oubollig? Ja, misschien wel, maar het maakte ook dat er een grote mate van onderlinge verbondenheid bestond.
Op dit soort bijeenkomsten vinden we dat in hoge mate terug.
Mensen die veel met elkaar optrekken houden plaatsen voor elkaar vrij. Het is leuk om elkaar hier in een andere setting te ontmoeten en men kijkt uit naar de ontmoeting.
Natuurlijk toch min of meer als gevolg van het feit dat we “buitenlanders” zijn waarvan het zeer wordt gewaardeerd dat we integreren door trouw bij dit soort bijeenkomsten aanwezig te zijn is er altijd een groep die ook voor ons plaatsen vrij houdt. Ook buiten de club trokken we al op vele momenten met deze groep op, dus we horen er bij.
Natuurlijk moet er dan altijd worden gepraat over de tafelschikking. Ons maakt het niet zo veel uit, het is gewoon leuk. Ook de voorzitter (president) van de club hoort bij dit groepje(1). We zitten dan ook al jaren aan dezelfde tafel en schoven langzaam naar voren op. Dit jaar bleken we bijna vooraan te zitten direct naast de vaste plaats van de president en zijn echtgenote. In de loop van de maaltijd begon het gesprek te gaan over de thema’s voor de komende jaren. Dat wij op enig moment het idee opperden voor een Hollandse maaltijd kwam bij de voorzitter nauwelijks als een verrassing aan. Hij knikte meer op de manier van “eindelijk kunnen we het daar ook eens over hebben”. Hij had daar al lang de gedachten over laten gaan. We zitten er nu dus wel aan vast.
Het zitten op deze plek bleek ook onvermoede voordelen met zich mee te brengen: al dan niet op initiatief of zelfs eigen activiteit van de voorzitter werden lege flessen snel vervangen. Geen kans om met lege glazen te komen zitten. In die omstandigheden bloeiden de ideeën over komende jaren gemakkelijk op. Proost! Natuurlijk zegden we van alles toe. President tevreden, wij rozig door goede maaltijd en overvloedige wijn.
Achteraf zit je nu toch met de vraag of we ons hebben laten bespelen, maar wat maakt het uit, op naar de volgende pret.

Ton

1 De voorzitter op de foto te midden van een aantal deelnemers aan de wandelafdeling van de club.