9 Incrowd Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 25 December 2009 19:55

Ach, in Amsterdam kenden we dat wel. Zo’n groep waarbinnen men altijd overtuigd was te weten wat de mode van het moment was. Het beste restaurant, de leukste kroeg en de vernissage die nu onmiddellijk bezocht diende te worden.
Roanne is echter een echte provinciestad, ver van dat soort altijd weer optredend gewoel in de grote stad waarvan we inmiddels enige afstand dachten te hebben genomen.
Na enige tijd begin je echter te ontdekken dat zelfs in de campagne de tijd niet stil staat. Wegwijzer in het “echte” leven ter plekke is George. George is de eigenaar en drijvende kracht achter een hier fameuze kapperssalon. Vele dames –en inmiddels heren- lopen met hem weg. George weet wat het echte leven is. Als George  zegt dat een bepaald restaurant bezocht dient te worden betekent dat onherroepelijk klandizie voor de betrokkenen. George hoort bij het echte leven en de vaart der volkeren. Er komt dus een moment dat je je laat overhalen. Jawel, ook ik ging inmiddels overstag. En ik ben niet eens klant van George. Mijn –gebrek aan- haar is aan het laatste debet. Aan mij valt niets te verdienen.

Als mijn echtgenote echter al enige tijd aandringt op een bezoek aan het betrokken etablissement omdat George dat zo’n leuke aanbeveling mee heeft gegeven blijft er weinig keuze over. We gaan dus op pad. Nu ligt dit restaurantje, “Chez Nine de Provençe”, niet al te dicht bij de wijk waarin wij thuis zijn. Het betekent dus ook enige tijd rond zoeken. Als we dan bij binnenkomst worden begroet door een dame van laat middelbare leeftijd die ons consequent als “mes enfants” aanspreekt draagt dat allemaal niet echt bij aan mijn inmiddels toch enigszins opgebouwde weerstand. Ik ben dus ook niet van plan om iets meer dan het dagmenu te bestellen. Bij de lunch ben je daarmee bovendien in de meeste restaurants verzekerd van de beste prijs/kwaliteit verhouding. We vragen aan Nine “herself” om ons een bij het menu passende wijn "en pichet" te serveren. En dan gebeurt het kennelijk volgens George onvermijdelijke. De schotels van het dagmenu zijn redelijk (eerste hap); goed (bij nader inzien) en uitstekend (als meer objectieve eindconclusie). Nine past duidelijk binnen de reeds lang gevestigde culinaire tradities in de Roannaise; Brionnais; Lyonnais.
Inmiddels ben ik aangesproken als “Ma Poule, Mon Petit” en diverse andere onverstaanbare betitelingen. Het maakt uiteindelijk ook niets meer uit. Je hoort er hier bij of niet. Andere smaken bestaan niet.  Al snel komt het moment dat je er ook bij wil horen omdat datgene wat je op tafel krijgt zonder uitzondering uitstekend is. Ik waag mij niet eens aan beschrijvingen van wat wij hier voorgeschoteld kregen. En dat er geen sprake is van een toevalstreffer bewijzen de bezoeken met andere vrienden en kennissen wel die wij na deze eerste keer nog aflegden. De eigenaars geven de indruk meer met een hobby bezig te zijn dan met het uitoefenen van hun beroep.
En waar hebben we het nu helemaal over. Een restaurant dat vijf vrije tafels telt. Daarnaast is er nog een stamtafel waaraan de eigenaars plaatsnemen voor de eigen maaltijd en een tafeltje dat in beslag wordt genomen door de administratie. Aan de stamtafel neem je niet zomaar plaats. De indruk is dat je er dan toch helemaal bij moet horen na langdurig regelmatig (bijna dagelijks) bezoek. De administratietafel hebben wij slechts eenmaal zien transformeren in een tafeltje waaraan ook gegeten kan worden. Gasten die zich op een laat (na half één) tijdstip melden zijn dus echt niet meer verzekerd van een plaats in de herberg. Vreemdelingen worden dan resoluut de deur gewezen. Voor een echt goede bekende wordt dan nog wel eventueel de administratietafel vrij gemaakt. En slaak in dat geval maar een zucht van verlichting.
Inmiddels reageert Nine enthousiast op ons bezoek. We zijn dus kennelijk aangenomen als vaste klant. De vraag naar het menu is niet echt meer relevant. We passen ons simpel aan bij de keuze van Nine en haar kokende echtgenoot. Wel laten we nu alleen maar even weten dat we komen. We willen tenslotte zeker weten dat de huiskamer nog plaats heeft te bieden.
George ondertussen is zeer tevreden met de resultaten van zijn aanbevelingen.
Zijn reputatie is weer bevestigd bij zowel Nine als zijn eigen clientèle. Gevreesd moet worden dat de huiskamer van Nine binnen afzienbare tijd tamelijk eigen terrein voor ons zal worden.
Het is niet anders. Je lot kun je tenslotte niet ontlopen.


TON WILHELM