10 Terug Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 15 January 2010 14:36

We zijn terug en dus gaan we, omdat het leuk is en uit gemakzucht, naar ons vaste restaurant om ons ook daar weer aanwezig te melden. Dit is een van die befaamde lunchrestaurantjes waar de werkende bevolking die te ver van huis is om thuis te eten tussen de middag en masse neerstrijkt. Bij velen kun je eenvoudig maar goed eten. Bij de meesten heb je dan niet veel te kiezen, maar onze favoriet brengt de voorgerechten via een uitgebreid keuzebuffet, laat je uit drie hoofdgerechten kiezen en vervolgens keer je weer terug naar het buffet om een keuze te maken uit de kazen en daarna de desserts. Je vult daar ook nog naar behoefte je karaf met wijn. (Sinds kort heeft de eigenaar het wel nodig gevonden een bordje op te hangen waarop er op wordt geattendeerd dat je er bij vrijheid van pakken wel rekening mee dient te houden dat er meer mensen van e.e.a. gebruik willen maken.  Ik wil hiermee overigens niet de indruk wekken dat dit met onze aanwezigheid te maken heeft. We vinden het veel te leuk dat dit nog bestaat om er misbruik van te maken.)  Aan het einde ga je langs de bar om nog even een kleintje koffie te nuttigen en de schade  af te rekenen à € 11,50.  Wij kunnen daar nauwelijks voor inkopen.


Als we melden dat we voor enige tijd afwezig zijn krijgen we een eau de vie geschonken ten afscheid. Als we ons weer aanwezig melden krijgen we een eau de vie geschonken als welkom. Je voelt je bijna beschaamd om  bij deze prijs ook nog deze met ruime hand geschonken glazen drank te accepteren. Ter compensatie bestellen we dus ook zelf met regelmaat een glas dat we dan afrekenen. Wel dreigen de snelle lunches hiermee meer en meer uit te monden in een stevige siësta en is de dag voorbij voor je het weet.
We meldden ons dus na de jaarwisseling weer terug, samen met enkele havenvrienden. Het is op deze ijskoude dag met nog veel sneeuw en ijs op de weg stiller als gewoonlijk. Aan het einde van de maaltijd vindt de eigenaar daardoor de gelegenheid om bij onze tafel langs te komen met de vraag of we ook nog koffie willen. Drie van ons zeggen graag, de twee anderen willen niets meer. Omdat hij ondertussen gewoon doorpraat roepen we hem nog een keer na dat het er echt maar drie moeten zijn. Even later komt hij terug met een blad met vijf kopjes. Hebben we ons toch niet voldoende duidelijk gemaakt. Nadat drie kopjes zijn neergezet roepen we “stop”. Zo is het genoeg, de anderen drinken geen koffie. Hij trekt een verbaasd gezicht en zegt tegen mijn buurman en mij: dan nemen jullie ze maar en zet ook het blad met de andere kopjes op tafel.
Mijn buurman is op dat moment net iets sneller van begrip en neemt gelijk een van de kopjes en zet de andere bij mij neer. Gedurende een fractie van een seconde denk ik dat hij voor de grap water in de kopjes gedaan heeft. Dan dringt gelijk tot me door dat we naast onze kopjes koffie nu beschikken over een vol kopje eau de vie. Voor de zekerheid ruik ik nog even en ja hoor, het is dit keer een pittige pruimenjenever.
Onnodig te vertellen dat de eerste vergadering van het splinternieuwe bestuur van de havenvereniging diezelfde middag  in buitengewoon opgewekte sfeer verliep. De kou was hierna helemaal ver te zoeken.
Vervelend alleen dat je het nu weer als een noodzaak ziet om de komende keer als vriendelijke compensatie zelf een digestief te bestellen. En maar hopen dat hij er dan niet weer een terug geeft. De tijd gaat al snel genoeg voorbij.

TON WILHELM