Home Columns "09 - "10 13 Op bezoek
13 Op bezoek Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 12 February 2010 21:59

Dat was me het bezoekje wel. Gezellig even lunchen bij kennissen die op dit moment (als tijdelijke oppas) in een prachtig gelegen huis in de heuvels wonen. De dag voorafgaand begon het alweer te sneeuwen. Het houdt maar niet op dit jaar. ’s-Morgens vroeg belden ze al of we dachten dat we er door zouden kunnen komen. Nu klaagde ik al eens eerder dat men hier in het geheel niet gewend is aan sneeuw en dat een klein laagje al goed is voor weeralarm en (nog) minder verkeer als normaal. En dit echtpaar is afkomstig uit Zuid Afrika en zeer lange tijd helemaal niet gewoon geweest aan sneeuw. “Natuurlijk” zeiden we dan ook met enige overmoed. “We hebben winterbanden en als we er helemaal niet doorkomen draaien we om en bellen we wel”.


Na vertrek duurde het tien minuten waarna we in een witte sprookjeswereld reden. Eén grote vrachtwagen ging onze kant op die we mooi voor lieten gaan om de aangereden laag sneeuw stuk te rijden. Dat ging perfect, tot hij een andere richting in sloeg en ons aan ons zelf gekozen lot over liet. Maar de winterbanden deden wat ze moesten doen en hielden ons keurig op het rechte pad.
Het laatste smalle weggetje liep aardig af naar beneden waar een nauw parkeerplaatsje naast het huis was te bereiken. Onmiddellijk vroegen gastvrouw en gastheer zich bezorgd af of we wel weer omhoog zouden komen. Hun auto hadden ze boven achter gelaten. Eenmaal beneden was dat echter een zorg voor later.
Eerst dienden we het uitzicht te bewonderen, dat zowel buiten als van uit het huis fenomenaal was te noemen. Niet alleen met deze witte wereld maar ook in andere jaargetijden moet het er prachtig zijn. Eenmaal binnen bleek ook het huis zelf een sprookje.  Op de foto’s kregen we te zien wat voor een bouwval dit huis was geweest. Velen denken in Frankrijk een leuk oud huis te kopen en er zijn er ook velen die daarna pas beseffen wat een werk ze zich op de hals hebben gehaald. Natuurlijk liggen veel van dit soort huizen in de bergen sprookjesachtig mooi. Natuurlijk is de gedachte verleidelijk om zo’n rustiek uit “pierres” (van die mooie rotsstenen) opgetrokken huis te bezitten. Het zijn echter niet de makkelijkste huizen om “even te verbouwen en van modern comfort te voorzien”.
Deze eigenaren hebben jaren onversaagd doorgewerkt en alleen al het zien van foto’s met half ingezakte daken en grote gaten in muren maakt je moedeloos. Waar te beginnen?
Niet alleen heeft dit koppel er een mooi huis van gemaakt waarin tal van oude details zijn terug gebracht, maar de inrichting is ook volkomen passend. Jaren hebben ze markten als de hier bekende Emmaus markten met stapels rommel afgestruind om overal de aardige dingen er tussen uit te pikken met oog voor de mogelijkheden er van. Wie komt op de gedachte om vele oude Franse ledikanten aan te schaffen omdat het houtsnijwerk ervan op talloze andere manieren is her te gebruiken.
Wat we wel meer in de bergen tegen komen is dat het hele huis wordt verwarmd met houtkachels, waarbij één of een paar daarvan zijn voorzien van een waterreservoir en pomp waardoor ook een aantal radiatoren de warmte kunnen spreiden. Er worden kachels voor centrale verwarming verkocht die op hout kunnen worden gestookt, maar waar ook een oliebrander aan is gemonteerd. Overdag stook je het overdadig en goedkoop verkrijgbare hout en voor de nacht wordt overgeschakeld op olie.

Onze gastheer- en vrouw vonden het duidelijk mooi om ons dit alles uitvoerig te laten bezichtigen. Ook moest buiten de veestapel van duiven en kippen worden bewonderd. Daartoe moest eerst even het metalen deksel van een vuilnisvat worden verwijderd!!? Wat bleek, bij het toom kippen bevond zich tevens een zeer agressieve haan die onze gastvrouw bij het verzorgen van de hokken en de ren regelmatig aanviel. Wegslaan maakte het beest alleen maar agressiever. Na een slapeloze nacht bedacht ze dit ei van Columbus. Gewapend met het deksel van het vuilnisvat doet ze nu haar werk en de haan moet keer op keer zijn aanlopen beëindigen tegen het metaal. Uiteraard moesten we even mee de ren in om dit te zien en een paar verse eieren mee te nemen. Voorzichtigheidshalve wilde ik wel even weten welk van de hanen nu scherp in het oog moest worden gehouden. Nadat deze was aangewezen bewonderden we de rest. Het deksel werd steeds zorgvuldig tussen haar en de haan gehouden. Terwijl ze de agressieveling scherp in het oog hield werd ze van de andere zijde door een haan met dezelfde kleur aangevallen. Na een stevige tik te hebben gekregen kon de volgende stormloop weer op het deksel worden opgevangen.
“Heb ik toch kennelijk de verkeerde in het oog gehad” reageerde onze gastvrouw laconiek.
Bij deze onduidelijkheid trokken wij ons maar even terug achter het gaas.


TON WILHELM