Home Columns "09 - "10 17 Actieve haven
17 Actieve haven Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 19 March 2010 13:27
Op een van de schepen hier in de haven leeft zo nu en dan een Zuid-Afrikaan van Engelse afkomst. Zo nu en dan? Ja, hij heeft een groot en mooi schip, maar ook een (zeer) druk leven. Hij heeft een huis in Zambia waar hij regelmatig verblijft, een huis in Engeland en kocht een huis in Frankrijk waar veel aan te doen is. Aan varen komt Richard al enkele jaren niet meer toe. Zijn schip staat nu dan ook te koop.  Het grootste deel van zijn leven draait nu om Zambia. Hij was daar de initiatiefnemer bij de oprichting van een school en heeft school en omgeving min of meer geadopteerd. Dat betekent dat hij tracht de betaling van de onderwijzers te financieren en regelmatig met veel goederen naar Zambia rijdt om mensen te voorzien van de hoogst nodige zaken als kleding, schoeisel, brillen en gereedschap. Ook is er altijd plaats voor speelgoed voor de kinderen.
Dezer dagen was hij weer in de omgeving omdat hij zijn huis aan het renoveren is. Daarbij liet hij zich tegenover kennissen ontvallen dat hij binnenkort een vrachtwagen van uit Engeland laat verschepen die hij zo veel mogelijk wil vullen met goederen. Dat was aan geen dovemansoren gezegd. Binnen de kortste keren gonsde dit bericht via een zeer actieve Australische dame de haven rond. Velen begonnen hun schip op te ruimen en vulden tassen en zakken om mee te geven.
Wel, dachten wij, waarom zouden we ook onze Franse kennissen hier niet van op de hoogte stellen.
Dus gaven we op onze wandelclub in Renaison een vijftigtal brieven af. “Ach, en laat ik er dan ook maar honderd rondsturen aan mijn koorleden”. Je hoopt dat er iemand zal reageren.
De daarop volgende dagen werden we overstelpt met vragen en begonnen zakken met goederen binnen te stromen. “Zijn we nog wel op tijd…? Kunnen we nog….?”
Ik moest diverse mensen gerust stellen dat er als het nu niet lukt wel een nieuwe kans komt als hij over een aantal maanden weer een reis gaat voorbereiden. Daarmee ontkwam ik er niet aan dat ik op diverse plekken langs moest gaan om goederen op te komen halen.
Oude kleding? Ja, maar meestal keurig gewassen en gestreken, verpakt en op maat gesorteerd. Gereedschap in dozen verpakt. Schoenen waar men kennelijk de dozen van had bewaard en die nu dus keurig in doos verpakt werden ingeleverd. Speelgoed, tassen, rugzakken, dozen met brillen, noem het maar op.
Nieuwsgierig geworden keek ik wel eens in zakken en het leek er bijna op dat sommigen nieuwe shirts/polo’s gekocht hadden om er bij te doen. En niet alleen bij ons gebeurde dit. Uit de omgeving van de haven werden door bewoners weer op andere plekken goederen ingeleverd. Onze Richard wist niet wat hem overkwam. Aangezien alles eerst naar Engeland moet zag hij zich genoodzaakt een aanhanger aan te schaffen om de spullen daar te krijgen. Een andere havenbewoner, die specialist is in logistiek  en daar zo nu en dan nog in werkzaam, is wierp zich eveneens belangeloos op om het transport in goede banen te gaan leiden. En Richard is er verlegen onder. De stuurhut van zijn schip staat bomvol, zoals uit de foto blijkt, terwijl hij het nodige al elders heeft staan.
Kijk en dat is nu het mooie van zo’n actie en daar voelen velen zich ook door aangesproken: niets blijft er bij een organisatie hangen. Alles gaat rechtstreeks van de gevers naar de ontvangers. Zijn er kosten dan financiert Richard die uit eigen middelen. Mensen hebben steeds minder vertrouwen in grote organisaties en overheden. Dat speelt in Nederland en ook in hoge mate hier in Frankrijk. Zelden ontbreekt het mensen aan goede wil, maar men voelt er niets voor om organisaties te financieren. Daar zijn in de afgelopen jaren te veel dingen bij mis gegaan.
Het bericht dat men hier een kans heeft om rechtstreeks iets te doen leidde tot werkelijk hartverwarmende reacties.
“En die bootbewoners zijn toch wel een apart slag mensen” hoor je nu hier verkondigen.
Maar dat wisten we al.




TON WILHELM