Home Columns "09 - "10 18 Rijbewijs
18 Rijbewijs Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 26 March 2010 14:53

Ik ben nu al een aantal jaren in Frankrijk en binnenkort gaat mijn rijbewijs aflopen. Lastig, want je moet daarvoor naar Nederland. Aanvragen, medische keuring, wachten en dan krijg ik een rijbewijs voor vijf jaar. Waarom dus niet gewoon hier het rijbewijs verlengen, dat wil zeggen dat ik een Frans rijbewijs krijg. Alle regelingen daarvoor kan ik hier bijna om de hoek doen. Bijkomend voordeel dat het motorrijbewijs en het gewone autorijbewijs hier voor het leven worden afgegeven. Nooit meer verlengingsgezeur dus en geen medische keuringen daarvoor. Kortom, op een mooie voorjaarsochtend stap je de sous-préfecture binnen omdat je er toch net langs komt en je net zo goed nu even kunt informeren. Grote schrik want er staat een enorme rij wachtenden. Dat blijken echter allen wachtenden voor een kenteken te zijn en ik kan zo langs de rij naar voren lopen naar het rijbewijzenloket. Dat begint voorspoedig. De

 dame die me helpt begrijpt onmiddellijk de bedoeling en trekt formulieren tevoorschijn. “Geeft u me uw originele rijbewijs maar even……!”  Ja, kijk, dat heb ik nu niet bij me want ik wilde eigenlijk gewoon alleen even geïnformeerd worden. Een strenge blik valt me ten deel en op even strenge toon wordt geïnformeerd of ik helemaal geen legitimatie bij me heb.
Nu is het bij je hebben van een legitimatie in Frankrijk ook verplicht, dus ik haast me om hier in dit heilige der heiligen het paspoort tevoorschijn te toveren dat ik wel bij me heb. In no time zijn er kopieën van gemaakt waarvan er één aan een uitgebreid formulier wordt gehecht. Maar ik had nog vragen…..  Ik heb naast A en B ook het E deel. Gaat dat automatisch ook mee?
Daarvoor moet u gekeurd worden! En wederom razendsnel is er opnieuw een formulier voor mijn neus geschoven. Dat is voor de keuring. Hier is ook nog een lijstje artsen waar u de keuring kan laten doen. Ja, maar?
“Begrijp ik nu echt dat ik het rijbewijs A en B voor het leven krijg zonder keuring en dat ik, als ik een aanhangertje achter mijn auto wil hangen, er een medische keuring moet worden verricht”? Ik blijk het allemaal goed te hebben begrepen. Nog snel wordt mijn naam op de formulieren geschreven en het aantal pasfoto’s dat per formulier nodig is. Naar de arts blijk ik drie pasfoto’s mee te moeten nemen. De sous-préfecture blijkt er dan ook nog twee te willen hebben.
En zo sta ik al snel weer buiten. Hand vol formulieren en een hoop vragen die waarschijnlijk nergens beantwoord zullen worden. Natuurlijk is het erg makkelijk dat ik alles hier bij de hand heb. Natuurlijk is het plezierig dat ik de gewone rijbewijzen voor het leven krijg uitgereikt. Maar moet ik nu voor het meenemen van een aanhangwagentje een complete keuring laten verrichten? Waarom is dat in vredesnaam. Heb ik dat hele E-deel eigenlijk nog wel zo hard nodig?
Onderweg naar huis besluit ik dat ik dat E-deel nog wel wil hebben voor de vijf jaar dat ik het nu kan krijgen. Bovendien krijgt ook de nieuwsgierigheid langzaam de overhand. Als dan blijkt dat ik ook nog door een straat loop waar volgens het meegekregen lijstje een keuringsarts moet zitten stap ik uiteraard ook daar maar naar binnen. Eind van de week kan ik daar terecht.
Gedurende die week tracht ik meer informatie te krijgen bij een paar kennissen die het moeten weten: de een is lid van de Police National geweest en de ander was commandant van een bureau van de gendarmerie. Het waarom van de keuring voor een aanhanger wordt daar in ieder geval niet duidelijker door. Verder dan het bekende schouder ophalen met het bijbehorende Phffft……. geluid en de daaropvolgende mededeling “c’est la France” komen ook zij niet. Wel wordt me gevraagd hoe lang ik mijn rijbewijs nu al heb. “Wel, ik geloof zo’n 49 jaar.” Ah, dat blijkt belangrijk. Dan heb ik recht op een aantekening waardoor ik ook een camper met een gewicht van meer dan drie ton mag besturen. Leuk, maar alleen geeft het Nederlandse rijbewijs niet aan wanneer het de eerste keer is afgegeven.
Enfin, mogelijk zal de arts me beter voorlichten.
Aardige man, lacht veel. Vanochtend kennelijk niet geschoren en een slecht gebit. Niet echt een vertrouwen wekkend figuur.
De keuring wordt in hoog tempo afgewerkt. Allemaal goed en “apte définitif”. In staat bevonden een aanhangertje te hanteren. De reden om daar een keuring bij te verlangen? Herhaling van het schouder ophalen en het onbestemde geluid dat me al eerder ten deel viel. Niemand weet kennelijk waarvoor ze dit ritueel in stand houden. En oh ja: “normaal gesproken is het keuringsformulier met een dag of vijftien bij de sous-préfecture”!!!? Mijn veronderstelling dat het per escargot, per slak, zal worden vervoerd toont het bruine gebit weer in volle omvang: “Monsieur is een grappenmaker”. Nee, het formulier gaat nu eerst naar de medische commissie die mede moet ondertekenen!!!? Ik krijg een van de doorslagen mee. Aan alle doorslagen wordt een foto gehecht. Stempels komen er over heen en ook op het aanvraagformulier moet het nodige worden aangetekend. Dat vraagt even grondige bestudering want “deze formulieren veranderen ze ongeveer iedere week” verzucht hij.
Ik mag een factuur van 24 euro rechtstreeks met de arts afrekenen die nog wat wisselgeld zoekt in zijn portemonnee.
Nu dus maar vijftien dagen wachten in acht nemen en dan kan ik met mijn deel van de formulieren weer naar de sous-préfecture waarna ik mijn rijbewijs naar het schijnt per gewone post krijg thuis gestuurd.
Soms vraag je je bij dit soort dingen in dit land af of het nu folklore is of dat er werkelijk ergens ambtenaren zitten die dit allemaal bedenken, controleren en in stand houden.
Ach, het heeft ook wel weer iets kneuterigs.

 

TON WILHELM