Home Columns "10 - "11 4 Frans rijbewijs
4 Frans rijbewijs Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 30 October 2010 15:25

Beloofd is beloofd: de afloop van het drama in vele bedrijven genaamd “Omruilen van het rijbewijs”.
Nog even in herinnering: Omdat mijn Nederlandse rijbewijs binnen afzienbare tijd verlengd moet worden stapte ik overeenkomstig de wet naar de (sous)Prefecture om het rijbewijs bij die gelegenheid om te zetten in een overeenkomstig Frans bewijs dat mij toestaat mijn auto te besturen. (zie column 18 uit de serie 2009-2010)
Bij mijn aankondiging van de zomerpauze was ik al geïrriteerd maar nog enigszins optimistisch. Ik schreef toen het volgende:
“Bijna drie maanden verder informeerde ik wanneer ik nu mijn rijbewijs een keer tegemoet kan zien. Toch niet al te gehaast lijkt me. De dame op de sous-prefecture echter  “was not amused”  met mijn vraag. Ik had maar gewoon te  wachten. Op mijn opmerking dat ik met mijn tijdelijke papiertje nu alleen maar in Frankrijk mag rijden en nu dus de gevangene ben van de overmatig traag werkende Franse bureaucratie wenste mevrouw niet te reageren. Inmiddels weet ik dat er mensen zijn die tot vijf maanden hebben moeten wachten op het definitieve papiertje”.

Aangezien het tijdelijke papiertje na drie maanden afloopt krijg je dan een stempel met een maand verlenging. Dat werd vervolgens bij ieder bezoek zwijgend direct gegeven. Na zes maanden was ik drie dagen te vroeg en vond de dame aan het loket dat dat niet kon. Dat deed me min of meer ontploffen. Steeds opnieuw van onze zomerse ligplaatsen terugrijden om dan op deze vrijdag te horen te krijgen dat ik op maandag maar terug moet komen? Dat dacht ik toch niet! Ah, een boze monsieur, dat vraagt om de chef.

De chef vindt zowaar dat het nu toch wel erg lang duurt dus wordt het dossier gezocht. Je verzint het niet, maar dat is niet meer te vinden. Mijn gezichtsuitdrukking bij de vraag of ik het wel aangevraagd heb is voldoende om mevrouw te laten begrijpen dat dat een beetje domme opmerking is. Inderdaad, u staat wel in de computer. Gewoon geen antwoord meer geven op dit gedoe blijkt het beste te werken. Na drie kwartier zoeken gaat haar ineens een lichtje op. “Eh, was er niet iets met deze aanvraag”? En jawel, er blijkt ook nog een laatje probleemgevallen te bestaan. De mededeling die dan volgt slaat me de eerste van vele keren met stomheid. “Uw aanvraag is bij het tribunal de police”, ofwel de politierechter. U moet daar maar even vragen. Opgeladen als ik langzamerhand ben loop ik in hoog tempo naar de rechtbank om me daar op de afdeling politierechter te vervoegen. “Uw rijbewijs? Nee, dan moet u bij de sous-prefecture zijn”. Dat die me juist hierheen hebben gestuurd lijkt mevrouw onmogelijk. Omdat ik ook geen aanstalten maak te vertrekken gaat ze zelf maar eens bellen met de sous-prefecture. Na ook nog eens een serie interne telefoontjes en opnieuw de interventie van een chef klaren de gezichten op: “Gevonden, uw aanvraag ligt bij de procureur de la republique” (officier van justitie). Steeds hogere regionen lijken zich met mijn rijbewijs te bemoeien. En waar zetelt deze procureur? Een verdieping hoger. “Maar u hoeft daar nu niet heen te gaan want die zijn nu (vrijdag 11.30 uur) met weekend. Maandag kunt u daar terecht.
Dat ik mij op maandag om 09.30 meld is wederom te optimistisch. Nee, die zijn er nog niet. Normaal(!) blijkt men daar tegen 09.45 uur de werkdag te beginnen. Laat ik het kort houden: Na een uur van wachten en reeksen interne telefoontjes is de conclusie dat ik maar gewoon moet wachten op een reactie van de zijde van de politie. Mevrouw begrijpt mijn problemen en stelt dat ik mogelijk maar een advocaat moet zoeken. Dat slaat mij opnieuw met stomheid. Niemand weet en of verteld wat er nu aan de hand is en deze dame zegt dat ik maar een advocaat moet zoeken? “Haalt u maar een nieuwe stempel bij de sous-prefecture”. Daar weer aangekomen blijkt men mij inmiddels bij naam te kennen. Maar een nieuwe stempel? De chef deinst terug van het loket alsof ze met een directe bedreiging te maken heeft. “Mais non monsieur, impossible, nu de zaak bij de grenspolitie ligt kunnen wij niets meer doen”. Nu weer de grenspolitie, het wordt steeds gekker. Half Frankrijk houdt zich met mijn simpele rijbewijs bezig. Ik kondig alvast aan dat ik het advies te zoeken naar een advocaat in overweging ga nemen en dat ik zeker de ambassade zal inlichten. “Dit accepteer ik niet meer”!

Drie dagen later!! ligt er een uitnodiging van de Police National afdeling openbare veiligheid om me bij hen te vervoegen. Ben ik nu al terrorist? Natuurlijk zitten we daar op tijd om nu eindelijk eens opheldering te krijgen. De interpretatie van de politieofficier die me ontvangt ligt in eerste instantie wat anders. Mijn echtgenote mag niet mee naar binnen en ik zal verhoord worden. En dan komt de lang gezochte aap uit de mouw: “Uit onze analyses is gebleken dat uw Nederlandse rijbewijs vals is. Wat heeft u daar op te zeggen”. Wel, niets, dit is onzin. Na enige stilte wordt me gevraagd mij nader te verklaren. Inmiddels heb ik het niet ter zake doende antwoord van de ambassade ter tafel gelegd die mij eveneens aangeven zo nodig een advocaat te zoeken. Het wapen van de ambassade wordt begrepen en het woord advocaat is ook herkenbaar. Als ik dan omstandig uitleg dat dit me reeds veel geld gekost heeft en dat ik dat ook zal gaan claimen en me bereid verklaar de uitgevende instantie van dit rijbewijs op te roepen direct een verklaring te verstrekken als ze even een kopie daarheen faxen, draait de stemming. Ik krijg nu uitgelegd dat bij de productie van dit Europees model rijbewijs gebruik is gemaakt van een van het model afwijkend lettertype (Bedankt burgemeester van Goirle). Iedereen die met zo’n papiertje aankomt kan problemen krijgen. Mijnheer wil even overleggen met de officier van justitie.
Enfin, een kwartier later wordt me in opdracht van de officier van justitie direct mijn rijbewijs terug gegeven tezamen met het complete dossier van de aanvraag. Er zal vandaag nog een brief naar de sous-prefecture gaan met de opdracht dit dossier direct af te werken. Maar wacht u even drie dagen op het versturen en aankomen van deze brief.
Als ik mij de daaropvolgende week bij de sous-prefecture meld word ik met alle egards ontvangen en de chef verontschuldigd zich dat het niet meer dezelfde dag lukt om het rijbewijs te maken. Enkele dagen later blijkt het rijbewijs gereed te liggen. Einde drama?


Nee, toch niet, ze hebben bij de productie een fout gemaakt en mijn motorrijbewijs is nu een brommerrijbewijs geworden! Laat maar zitten, ik was toch niet meer van plan een motor aan te schaffen. Ik zal het ze schriftelijk nog wel even laten weten.

TON WILHELM