Home Columns "10 - "11 7 Franse gezondheidszorg
7 Franse gezondheidszorg Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 26 November 2010 22:32

Onze Nederlandse tandarts is met pensioen. Jammer, want het was een prima tandarts en een aimabel mens. Maar het is hem uiteraard van harte gegund. Lastiger is het een opvolger te vinden. In Nederland bijna een onmogelijke opgave. Reden dus om hier maar eens rond te kijken. Nu is tot op heden het maken van een afspraak hier geen enkel probleem. Moeilijker is het om uit te kiezen naar wie je gaat. Nu zit in het koor waarin ik zing vlak voor mij een voormalig huisarts. Aan deze Jean-Claude dus maar eens gevraagd of hij me een tandarts kan aanbevelen. Hij moet het medische landschap hier tenslotte wel een beetje kennen. Hij kent er verschillende zegt hij. Na enig aandringen komt er dan toch een naam uit. Een afspraak is snel geregeld. Het blijkt een grote praktijk van twee tandartsen/kaakchirurgen die een uiterst moderne indruk maakt. Ik vertel mevrouw dat ik het (Nederlandse) dossier voor haar ter beschikking heb. Maar nee, madame is daar niet zeer in geïnteresseerd en maakt zich liever zelf een indruk zegt ze. Zorgvuldig wordt alles geïnventariseerd en beschreven en er wordt een noodzakelijke detailfoto gemaakt. Daarnaast zou ze een totale röntgenopname van de gehele kaak op prijs stellen. Ze laat me een voorbeeld zien: het ziet er indrukwekkend uit. Ik krijg dus een

verwijzing mee en moet zelf maar een afspraak regelen. Ik ben benieuwd naar dit onderdeel van de gezondheidszorg. Nog een oude beroepsmatige afwijking zal ik maar zeggen. De praktijk waar ik naar ben verwezen zit in het kleinste van de twee ziekenhuizen die we hier ter beschikking hebben. Het grootste is zojuist volledig verbouwd; een project van enkele jaren. In principe staan ook in deze provinciestad alle specialismen ter beschikking. Dat men voor sommige zaken een routine nodig heeft die men hier niet kan bieden wordt uiterst simpel opgelost. St Etienne, Clermont Ferrand en Lyon beschikken over grote universiteitsklinieken. Dus zien we bijna dagelijks de hulpverleningshelikopter over de haven vliegen naar een landingsplaats op enkele minuten van het grootste ziekenhuis. Topspecialismen overal om ons heen en zeer snel op deze manier te bereiken.
Ondertussen maak ik nu kennis met het kleine ziekenhuis. Tot mijn verbazing kan ik al binnen enkele dagen terecht. De kliniek is mooi gelegen in het groen en maakt een vriendelijke indruk die je ook binnen terug kunt vinden. De afspraak met de röntgenafdeling is om 15.10 uur. Ik ben vijf minuten te vroeg en na aanmelding maak ik mij op voor het gebruikelijke wachten. Ik kan mijn tijdschrift gelijk weer wegleggen, want exact om 15.10 uur ben ik aan de beurt. Ik word een machine ingeloodst die zich in een minuut om me heen wentelt. “Wacht u weer even in de wachtruimte?” Mijn tijdschrift ligt nog open.
Niet meer dan zes minuten later krijg ik de foto ter hand gesteld. Toesturen aan de specialist? Dit is efficiënter stelt men. Raakt op deze wijze dan nooit een dossier weg? Men kijkt raar op van die gedachte. De patiënt heeft er toch alle belang bij om het dossier direct bij de specialist te deponeren? En gelijk hebben ze.
En omdat ik allerlei internationale bureaucratie richting mijn verzekeraar wil vermijden betaal ik zelf wel even. Van uit dezelfde efficiencygedachte betekent dat ook “boter bij de vis” dus direct betalen. Dat zal wel wat kosten denk je toch weer omdat je nu eenmaal gewend bent aan de Nederlandse prijzen. “We krijgen dan €29,00 van u”.
Na een huisarts die we (grote praktijk, maar toch direct met de arts zelf afrekenen) €22,00 moesten betalen voor een consult (ik geef u direct wel even de verwijzing voor over twee maanden mee, anders moet u daarvoor weer terug komen!) en de specialist die voor een behandeling van een half uur vier tientjes vroeg had ik al beter moeten weten.
Na alle klachten over overmatig traag werkende Franse ambtenaren mocht dit ook wel eens gezegd worden.
Overigens stelt de tandarts dat binnen enkele jaren in Frankrijk dezelfde situatie zal bestaan als in Nederland: te weinig tandartsen. En ja, ook hier een gevolg van een te rigide gehanteerde numerus fixus. Ik geloof haar graag, maar vooralsnog is hier niets van te merken.

TON WILHELM