Home Columns "10 - "11 8 Weer weer
8 Weer weer Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 04 December 2010 16:21

Je leeft duizend kilometer zuidelijker, dus wordt steeds weer aan ons gevraagd hoe het weer nu hier is. Inderdaad hebben we ook wel eens bericht over de momenten dat we tegen kerst nog in overhemd met korte mouw over straat gingen. We zijn dus veroorzakers van misverstanden gebleken daarmee. Omgekeerd gaan mensen hier er van uit dat het –als het koud is- in dat Noordelijke Nederland wel helemaal verschrikkelijk zal zijn. Steevast wordt daar op enigszins meelevende toon naar gevraagd. Wel, we moeten beiden de laatste tijd teleur stellen. Er is momenteel niet veel verschil te merken.
Zeker, door de bank genomen hebben we hier meer mooie heldere dagen. Dat zegt echter niets over de kou van het moment. We hebben te maken met een zeer vroeg ingevallen winter. Prachtig de eerste dagen, toen de sneeuw nog van uit de stad in de bergen was te zien. Leuk toen we ook in de haven een dagje sneeuw hadden, maar nu beginnen de omstandigheden toch polaire karaktertrekjes te krijgen. Bij bakken is de sneeuw omlaag komen zetten en ook de vorst werd ons niet bespaard.
Fransen in deze regionen hebben het er niet zo op. Sneeuw wordt al gauw gezien als een belemmering voor diverse activiteiten. Het meest bizarre verschil deed zich voor toen ik op tijd terug wilde zijn voor een koorrepetitie. We ploeterden een dag door de sneeuw op de route van Nederland naar hier. Om vervolgens hier het bericht in ontvangst te nemen dat de repetitie was afgelast vanwege de sneeuw. Deze week deed zich opnieuw zoiets voor. Er werd gemaild, ge-sms’t, gebeld om iedereen te bereiken want er was wat nieuwe sneeuw gevallen dus moest de

koorrepetitie worden vervroegd. Je kunt met die kou toch niet mensen ’s-avonds na negenen laten rijden is het wel? Wij vinden het er sprookjesachtig uit zien rond de haven. 
Maar inderdaad zijn de straten rond de haven na een uur of acht uitgestorven. Op tijd thuis en luiken dicht want het zijn “barre” omstandigheden. Men is, kortom, niet echt vertrouwd met deze weersgesteldheden.
Steeds terugkerende vraag is nu (steeds weer opnieuw, ook na een aantal jaren) of we het niet koud hebben op zo’n boot. De uitleg dat we goed geïsoleerd en met centrale verwarming weinig van de omstandigheden buiten hoeven te merken wordt met enig wantrouwen aangehoord. “Ze houden zich toch flink die bootjesmensen” zie je ze denken.
Vervolgens komt er iemand langs en natuurlijk nodig je hen binnen voor een coup. Altijd gezellig nietwaar?
“Wat is het hier lekker warm” is de eerste opmerking na de begroeting. Toch kennelijk steeds getwijfeld aan het waarheidsgehalte van mijn uitleg? Dat is het vast niet, want dezelfde mensen vragen een jaar later weer even vrolijk of we het nu niet erg koud hebben aan boord en wat we nu moeten doen als de haven onverhoopt ooit zou bevriezen.
We lachen er maar een beetje om. “Dan kom ik wel naar jullie toe” roep ik als grap. Maar hoe dikwijls we ook met elkaar lachen, dit wordt nauwelijks als zodanig begrepen en men gaat er serieus op in. Dat moeten we zeker doen!
Kijk, dat is natuurlijk in het geheel niet nodig. Maar hartverwarmend is het uiteraard wel.
Zo is ook dat onderdeel van het lijf bestand tegen barre tijden.

TON WILHELM