Home Columns "10 - "11 20 Feestje
20 Feestje Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Sunday, 10 April 2011 09:49

Je vaart een eind weg met je schip. Je vind een leuke ligplek. Je verklaart: hier woon ik nu. Het kan allemaal in Frankrijk voor de inwoners van de Schengenlanden. Maar ook velen van buiten Europa hebben inmiddels kennis gemaakt met deze Franse gastvrijheid. Zij moeten weliswaar formeel het land af en toe even verlaten, maar moeilijke procedures: daar doet men meestal niet aan. Het was wel even wennen om neer te strijken in midden Frankrijk en vervolgens te merken dat je in een hoofdzakelijk Engels sprekende gemeenschap bent beland. We hebben er energie in moeten steken om het zwaartepunt van onze activiteiten vervolgens in een Franse omgeving plaats te kunnen laten vinden. Met de actieve deelname aan het verenigingsleven is dat inmiddels goed gelukt zoals regelmatig uit deze kolommen blijkt. We beleven daar veel plezier aan. Dat neemt niet weg dat we ook met de Engels sprekende gemeenschap het nodige ondernemen. Met een groepje Amerikanen zijn we thans redelijk nauw bevriend. Gebeuren daar belangrijke dingen dan zijn we er dikwijls bij betrokken. Dat wisselt af tussen een lach en een traan. We leven mee met vreugdevolle zowel als verdrietige gebeurtenissen hier of in hun familie en dikwijls kennen we inmiddels een deel van de familie door bezoeken of op z’n minst de uitgewisselde verhalen over kinderen en kleinkinderen.
Dezer dagen was er weer zo’n soms voor komende vreemde vermenging van vreugdevolle en verdrietige momenten. Het begon met plezier. De echtgenote van een hier al vele jaren levend Amerikaans koppel kon haar verjaardag vieren. Samen met enkele anderen werd een plannetje gesmeed dat we vervolgens niet meer hoefden te verkopen, want de dame kwam zelf aan met een idee dat hier nauw op aan sloot. Ze had van ons gehoord over een bijzondere Chambres d’hôtes waar ze nu ook wel eens wilde eten en verblijven. Het betreft hier het in Nederland na een aantal TV-uitzendingen tamelijk bekende koppel dat op veertig kilometer hier vandaan in de bergen een voormalige school eigenhandig schitterend hebben verbouwd. Ze hebben er nu vijf kamers ter beschikking, twee gîtes en een kleine camping. Wij vinden het daar een paradijsje (www.lesbiefs.eu) mede door de grote gastvrijheid die de heren ten toon spreiden. Er waren zo vroeg in het jaar nog mogelijkheden dus de benodigde kamers voor een groep van zeven personen waren snel gereserveerd.
Na hun vele jaren rondvaren in Frankrijk (ze dachten in het begin aan een jaar of twee maar het werden er tenslotte zeven) had het Amerikaanse echtpaar met de jarige inmiddels besloten hun schip te verkopen, om in St Louis een huis te bouwen met, jawel, een Chambres d’hôtes. Het schip stond nog niet heel lang officieel te koop en zo’n groot oud schip leek de meesten hier in de haven niet makkelijk te verkopen in deze tijd. Twee dagen na het maken van de afspraak voor het feestje in de bergen hadden ze echter het ongelooflijke geluk om het schip te kunnen verkopen met een behoorlijke winst ten opzichte van hun in de loop van de jaren gedane investeringen.
Dat wil zeggen: geluk? Nog tijdens het doen van de verheugende mededeling kwamen de waterlanders tevoorschijn. Binnenkort wordt het ook een afscheid van hun geliefde Frankrijk met alle fantastische mogelijkheden. Het wordt dan ook het afscheid van de talrijke vrienden die ze hier maakten. Dat alles begon nu eveneens in volle omvang tot hen door te dringen. Zo lang het kan nog even van zo veel mogelijk zaken genieten dus en daar nam het geplande verjaardagsfeestje nu wel een heel bijzondere plek bij in. Zowel tijdens diner als ontbijt hoorden we vervolgens van hun scepsis ten opzichte van vele zaken in de VS: Het volledig ontspoorde rechtssysteem, de toestanden met tientallen miljoenen niet voor ziektekosten verzekerden, het slecht functionerende systeem van de banken, etc. We horen dat meer van Amerikanen die de moeite namen om kennis te maken met andere leefstijlen.  Desondanks lijkt het ook hen toch gemakkelijker om het laatste deel van hun leven terug op hun geboortegrond door te brengen.
De eigenaren van de Chambres d’hôtes spanden zich in om er een zeer gezellige middag en avond van  te maken en voor onze Amerikaanse vrienden werd het allengs moeilijker om zich te realiseren dat ze dit soort leven achter zich gingen laten. En wij? Wij realiseren ons dat ook voor ons het moment steeds sneller naderbij zal komen dat we onze jaren op het water als een mooie herinnering zullen beschouwen. Nog maar even niet aandenken.
We hadden een paar prachtige zomerse voorjaarsdagen met goede vrienden. En dat is voorlopig genoeg.

TON WILHELM