Home Columns "11 - "12 2 Uitverkoop
2 Uitverkoop Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 19 November 2011 22:20

Het was in een aantal opzichten een merkwaardige zomer. We begonnen het voorjaar ook hier zeer vroeg met een zeer lange periode van prachtig zomerweer. Geen spatje regen viel er. Al vroeg begon de Franse vaarwegbeheerder VNF te roepen dat er wel eens kanalen gesloten zouden kunnen worden bij gebrek aan water. Nu kan iedere gebruiker van de Franse kanalen getuigen van het feit dat er dikwijls al heel snel geroepen wordt dat er watertekort is, terwijl de bassins nog goed vol staan. Vooral de beroepsschippers klagen daarover steen en been. Iedereen dacht dus dat het uiteindelijk wel mee zou vallen. Wij gingen dan ook vrolijk door naar Parijs waar we een mooie tijd hadden met twee kleinkinderen. Onderweg kwam de oudste dochter nog langs met het gezin en tenslotte kwam ook de jongste dochter ons met haar oudste van vier opzoeken. We genoten van de tocht op de Marne waar we weer in leuke dorpjes en stadjes lagen waar we zowel aardige als en interessante mensen konden ontmoeten.
Verontrustend werd wel dat de kranten steeds meer berichten begonnen te plaatsen over een lage grondwaterstand en een gebrek aan neerslag. Ook de VNF deed een duit in het zakje met een dreigende sluiting van het belangrijke Canal du Centre. Kortom, aangekomen in Chalon en Champagne stonden we voor een ernstig vraagstuk. Gokken op het lang genoeg open blijven van het Canal du Centre of maar gewoon langs de route waarlangs we gekomen waren terug. Het werd dat laatste. (Achteraf gezien een gelukkige keuze.) En het was geen straf. Wel bleven de berichten ook voor andere vaarwegen verontrustend, waardoor we de route wat sneller aflegden dan we normaal gedaan zouden hebben.
Tegen het einde van de tocht komt dan het verschijnsel om de hoek kijken dat je tijd in overvloed hebt. De stops werden dan ook steeds langer, tot we besloten om in het kleine en vriendelijke dorp Melay gewoon voor langere tijd te blijven. Dicht genoeg bij Roanne om ook de auto op te halen en zodoende bijna thuis een tijdje “en campagne” te wonen met alle mogelijkheden van de bekende omgeving. Zodoende vonden we ook in de post de uitnodiging van de bekende fabrikant van mooie keukenspullen –Emile Henry- om naar hun uitverkoopdagen te komen en daar een korting van 25% te toucheren.

Dat is niet gering en lokt uit tot een bezoek, temeer daar we al enige tijd oog hadden op een handige kleine keukenmachine die we echter aan de dure kant vonden. Zou die ook in de aanbieding staan? We lazen de uitnodiging al niet meer verder en waren onderweg.
Er heen dus en ja, er stond op deze laatste zaterdagmiddag nog zegge en schrijve één complete set. Daar hadden we mooi de hand op gelegd, dachten we. De allervriendelijkste caissière maakte ons echter duidelijk dat we overeenkomstig de voorwaarden een tweede aankoop dienden te doen en dat mag ook iets kleins zijn voegde ze er behulpzaam aan toe. Welaan, dat was snel geregeld. Geen problemen meer, dachten we.
En welke naam mag ik noteren, was volgende vraag. Wel die staat op de ingeleverde uitnodiging. Dat bleek echter de bedoeling niet. Met een vinger bij de regeltjes maakte ze duidelijk dat we –voor wat hoort wat- een naam op dienden te geven van iemand die nog niet in hun klantenbestand voorkwam en waaraan in het vervolg ook de aanbiedingen konden worden gezonden. Mijn handigheidje om mijn echtgenote op te geven vond ze wel leuk, maar dat was de bedoeling niet. Daar stonden we met onze mooie keukenmachine. Moesten we die nu echt weer terug zetten?
Opnieuw kwam de caissière ons te hulp. Ik wil de machine wel weg zetten en dan komt u komende week een naam inleveren stelde ze vriendelijk voor. Inmiddels was de rij achter ons aangegroeid en onze discussie werd met belangstelling gevolgd. Er zat weinig anders op: “zet u hem maar even weg, dan proberen we komende week wel terug te komen”. Gadegeslagen door de rij belangstellenden liepen we toch wat ongemakkelijk de zaak uit. Wie kunnen we nu koppelen aan de mailingen van Emile Henri?
Onze buren in Melay zijn geen liefhebbers van de workshops die er ook gegeven worden omdat deze voor een zeer groot deel uit reclame bestaan. Die kun je dus niet vragen, dachten we. We brainstormden de terugreis over de vraag wie we hiervoor zouden kunnen strikken.

Terug op de ligplaats in Melay werd het hele verhaal uitvoerig uit de doeken gedaan. Waarop onze buurvrouw riep: “maar dat is zonde, dan ga ik toch even mee!” Na een korte check of wel duidelijk was dat ze nu op de mailinglijst van dit bedrijf zou komen staan waren we gelijk weer onderweg. Binnen het half uur stonden we opnieuw in de fabriekswinkel. De meer dan behulpzame caissière snapte het volkomen. Onmiddellijk stond de doos weer op tafel en werd er een nieuwe klant in het bestand opgenomen. Voor beide zijden werd de zaterdagmiddag bevredigend afgesloten. Met over en weer de beste wensen voor het weekeinde konden we onderweg met onze machine. En ja, we gebruiken hem veelvuldig als we weer eens koken voor bezoek. En we zullen de komende workshop van Emile Henry ook maar bezoeken.


TON WILHELM