Home Columns "11 - "12 10 Ligplaatsen
10 Ligplaatsen Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 27 January 2012 14:43

Onder bovenstaande titel schreef ik zojuist mijn column voor het maartnummer van “Motorboot”. (Overigens met de vernieuwde opmaak een nog mooier blad geworden) Om mijn verbazing te lezen over het “gedoe” in Nederland en de gekke verschillen tussen Eurolanden onderling zal u dus de “Motorboot” moeten kopen. Ook lokaal hebben we hier echter te maken met vreemde verschillen. Roanne is in de regio de stad met de grote haven die het meeste profijt zou kunnen trekken van toeristische ontwikkelingen zoals die direct en indirect samenhangen met vaarwegen en ligplaatsen. Nodig ook voor een stad waar het economisch niet voor de wind gaat. Mooi toch dat er een Syndicat Mixte in het leven is geroepen door een senator waar alle!? belanghebbende gemeenten en departementale en regionale overheden langs het kanaal van Roanne naar Digoin in vertegenwoordigd zijn. Mooi toch ook dat de beheerder van de haven een comité in het leven heeft geroepen waarin alle!? belanghebbenden bij de haven vertegenwoordigd zijn. Zo kun je als stad tenminste goed mede sturing geven aan deze voor de economie broodnodige ontwikkelingen.

Natuurlijk steek je hier als stad tijd en energie en mogelijk ook geldelijke investeringen in. Bij een aantal van veertig de gehele winter bewoonde boten en een twintigtal een deel van het seizoen bewoonde boten kom je al gauw met alle soorten van uitgaven (liggelden; boodschappen; klusmaterialen; kleding en schoenen; theater en restaurant/cafébezoek; aanschaf en onderhoud auto's) meegeteld op een minimale maandelijkse bijdrage aan de lokale economie van tussen de tachtigduizend en honderdduizend Euro. Tel het gebeuren in voorjaar en zomer niet mee dan nog praten we over een half miljoen tot zeshonderdduizend per jaar. Voor sommige zieltogende middenstanders een onmisbare groep klanten. Maar u voelde het aan de uitroeptekens en vraagtekens al aankomen: het gemeentebestuur van Roanne schittert bijna overal door afwezigheid. Zeker ook tot ergernis van andere overheden en organisaties. Onnodig te vertellen dat dus de nodige investeringen in de accommodatie, zoals de kades waar Roanne voor verantwoordelijk is, uitblijven.

Natuurlijk kun je daarbij niet alles in één keer verwachten. Wat echter te denken van het voor de havenbewoners ergerniswekkende probleem van de hondenpoep. Mensen zijn overeenkomstig de opschriften verplicht de hond aan de lijn uit te laten en uitwerpselen op te ruimen. Voor velen is het echter een uitgelezen plek om de hond los te dumpen en zeker niet te kijken wat die doet. Ook fijn dat men de overtollige vuilnis zo makkelijk in de vuilnisbakken van de haven kwijt kan. Dat de bakken regelmatig overstromen is evenals de strontstroom (pardon) geen reden om ook maar iets te ondernemen. Maatregelen op dit terrein zouden nauwelijks investering vragen, maar dat maakt geen verschil. Ergerniswekkende onverschilligheid en domheid, dat is het. Gewacht wordt tot anderen in regionaal verband de kooltjes uit het vuur hebben gehaald om zonder kosten mee te kunnen blijven profiteren. Het brengt echter ook geen enkele lokale ontwikkeling daarbij teweeg.

En we blijven toch liggen. De plek is onvergelijkbaar. We liggen tegen het centrum van de stad aan en kunnen alle grote winkels te voet bereiken. Op het gebied van eten en drinken is het een uniek gebied. De omgeving is schitterend en het is mede aan het gebrek aan belijd te danken dat het in die hele prachtige omgeving doodrustig is. Al dat moois neemt niet weg dat er sprake is van gebrek aan ontwikkeling, terwijl je juist in economisch zware tijden zou verwachten dat alles op alles wordt gezet. Zo gezien is Griekenland niet het enige pijnpunt in Europa. We zullen dus nog wel even voor lief moeten nemen dat een gemeentebestuur domweg geen antwoord geeft als de beheerder van de haven plannen indient voor bouw en verbouw van accommodaties. Hetzelfde gebeurt met brieven van havenbewoners met klachten over gebrek aan gemeentelijke verantwoordelijkheid ten aanzien van de havenbewoners. Een troost is dat we zeker de enigen niet zijn aan het besmuikte lachen van functionarissen te merken als er in vergaderingen openlijk wordt gekankerd op de gemeente.

We modderen dus maar even door. We blijven plezier houden aan de omgeving en ach, bootbewoners kunnen altijd troost putten uit het feit dat ze er straks weer een tijd niet zijn en dat ze desnoods hun huis ergens anders kunnen deponeren. Verschillen in beleid worden momenteel steeds duidelijker zichtbaar immers.

TON WILHELM

NB. Op de foto de goed opgeknapte haven van Briennon, waar men het wel heeft begrepen