Home Columns "11 - "12 11 Altijd weer die wijn ............!
11 Altijd weer die wijn ............! Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 04 February 2012 21:53

Spreek het woord "wijngaarden" en menig medelander krijgt een dromerige blik in de ogen. Het beeld voor zijn/haar geestesoog is eenvoudig te schetsen: zondoorstoofde wijngaarden; beginnende of al wat gevorderde druiventrosjes en een cave met toeristen die allemaal graag een gratis glaasje proeven. Op zich niet vreemd. Men kent het beeld van de wijngaarden van de zomervakantie. Voor velen toch een rooskleurige tijd. Je drinkt in het hotel of op de camping graag een glaasje wijn, of twee.
In die hele sfeer van vrijheid en zon smaakt het meeste ook prima. Er volgen lome namiddagen. Er wordt een beetje gelezen of er wordt met een blad of boek op de buik gedaan alsof men leest. Je soest wat weg en de ontspanning is totaal. Wat was het weer een heerlijke vakantiedag.

Dat al deze wijngaarden ook tijden kennen waarin het voor de wijngaardenier hard buffelen is en waarin de wijngaarden een kille verlaten indruk maken ontgaat al deze vakantiegangers. Dat is niet erg, de illusie moet vooral in stand worden gehouden. Alleen, soms, valt die meegenomen wijn eenmaal thuis een beetje tegen. Men komt er dan achter dat omgeving en sfeer een grote invloed hebben op de smaak. En de volgende vakantie gaan er opnieuw favoriete vakantiedrankjes mee naar huis om na een paar keer proberen roemloos in de kast te blijven staan. Men probeert de sfeer van zon en vrijheid een beetje vast te blijven houden, maar allengs wint de realiteit van alledag terrein.

Ook al die vakantiedrankjes kennen een sfeer van alledag. Niet alleen dat het voor de wijngaardenier soms hard werken is, maar in zijn verlengde zijn er nog talloze andere handwerkslieden die hun bijdrage moeten leveren. Kortom, het is gewoon een job, die gelukkig wel dikwijls met passie wordt uitgeoefend. Als er echter in het voorjaar een onverwacht onweer dreigt is ook voor de wijngaardenier, die snel moet proberen nog wat noodzakelijk snoeiwerk te verrichten voor de bui losbarst, de romantiek van het vak ver te zoeken. Gewoon stug doorgaan tot de eerste hagelstenen op je kop vallen is dan de boodschap.

Ook van de rituelen buiten het seizoen is de gemiddelde vakantieganger niet op de hoogte en wenst zich daar niet in te verdiepen. Voor de wijngaardenier hèt moment om zich te ontspannen of –soms afhankelijk van zijn spirituele achtergrond- uit alle macht de zegen over zijn werk af te smeken. De trouwe lezer kon al menigmaal lezen over feesten van patroonheiligen in de dorpen. Dikwijls gaat dit gepaard met ontspannen lachen en feesten. Kent men een streekspecialiteit dan wordt ook daaraan niet zelden een feestelijke dag of dagen gewijd. Zo kon de lezer kennis nemen van bijvoorbeeld het feest van de worst van de wijngaard. Gekookt bij/in het proces van het stoken van drank van diezelfde wijn.

En dan zijn er de iets serieuzere dagen zoals daar is het feest van St Vincent gedurende het laatste weekeinde van Januari. De heilige Vincent is los van diverse andere specialismen hier bekend als patroon van de wijngaardenier. Natuurlijk moet die te vriend worden gehouden. Dus wordt in een ieder jaar te kiezen dorp de heilige (als beeld) in een defilé rondgedragen. We wilden dit jaar naast de proeverijen ook eens dit defilé meemaken. Uitgerekend nu is het een ijzig koud jaar. We weten dat het defilé in ieder geval eindigt in het centrum van het dorp St. Alban, bekend ook vanwege zijn mineraalwater, maar dat is een ander vak.
Op tijd staan we dus gereed. Het duurt en het duurt, dus we krijgen het koud. Dan zien we dat het merendeel van het publiek in de openstaande kerk verdwijnt. Dat lijkt ook ons gerieflijker en –zowaar- het defilé blijkt ook hier te eindigen.

De sfeer heeft direct al iets gemoedelijks als we diverse aanwezigen blijken te kennen. Alsof we hier regelmatig in de kerk zouden verblijven. De gasverwarming snort genoeglijk en we hebben het wel naar de zin. Dan komt het defilé binnen. Voorop uiteraard het vaandel. Daarachter wordt het beeld van St Vincent binnen gedragen, gevolgd door nog een keer zijn beeltenis, maar dan in brood. En daarachter het vaatje wijn van het laatste oogstjaar, waarvan de wijngaardeniers reeds weten dat het een goed jaar is geworden. De dragers zijn de wijnboeren met voorschoot en hoed. Zij zullen ook gedurende de hele mis die volgt als onderstreping van hun status de hoed op houden. Gedurende de mis worden brood en wijn gezegend. En net als ik denk dat die pastoor weer goed af is met deze gaven wordt alles ook weer de kerk uit gedragen. Het moet niet te gek worden tenslotte. Nee, de wijngaardeniers zullen tijdens hun diner zowel de beeltenis van St Vincent als het vaatje wijn soldaat maken. De smaak blijkt door de zegening overigens niet te zijn veranderd.

De volgende dag zijn we uitgenodigd voor de zondagslunch bij vrienden. Ook in huiselijke kring wordt hier St Vincent eer aangedaan. Het eten is uitstekend en de wijn vloeit rijkelijk. Mais allons mes amis,het is tenslotte St Vincent. Dus in plaats van eens even uit te buiken gaan we nu na de lunch op bezoek bij de diverse ter plaatse van het feestdorp van dit jaar bekende caves. De wijnboeren van de hele côte die onder de appellation vallen presenteren zich ook weer hier. Natuurlijk kennen we velen van hen, maar dat is geen punt. De nieuwe wijn moet hier geproefd en geprezen worden. Enfin, om een zo nodig zeer lang verhaal hier maar in te korten: op deze winterdag wordt het na een uur of zes bitter koud en is het zelfs geen lolletje meer om van de ene cave naar de andere te lopen. We houden het na drie kelders dus maar voor gezien, niet zonder afspraken te hebben gemaakt voor een nader bezoek. Je moet zorgen dat je op de hoogte blijft nietwaar?

En zo komt er met warme gevoelens een einde aan deze dag. De sneeuw valt zoetjes, de wijn laat zich voelen en de avond zal kort zijn. Ongekend bij de toerist, maar mogelijk zijn dit wel de mooiste dagen voor de liefhebber van een goed glas wijn. En het risico van overdonderd te worden door de sfeer bij al dit proeven? Minstens zo groot als voor die zomerse toerist. Maar wij krijgen bij onze bezoeken aan de diverse wijngaarden nog een herkansing.

TON WILHELM

Op de foto: een ijskoude proeverij waar een muziekgroepje het warm probeert te houden.