Home Columns "11 - "12 12 Afwisseling gezocht
12 Afwisseling gezocht Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Wednesday, 22 February 2012 15:09

Het was me het plotselinge wintertje wel. Ook midden Frankrijk zat in de koudegreep.
De sneeuw en kou hier meer dan zat, zochten en vonden we een goedkope vliegreis richting het zuiden. Een avontuur, omdat we het gebied waar we naar toe zouden vliegen totaal niet kenden en ook niet goed wisten wat daar te verwachten: Porto, in het noorden van Portugal.
Twee dingen spraken ons echter zeer aan: in de eerste plaats de gemiddelde temperaturen die we op internet vonden met een navenante hoeveelheid zonne-uren; in de tweede plaats (er valt van mij weinig anders te verwachten) het wijngebied waar we midden in terecht zouden komen. De Portugese wijnen zijn me niet echt bekend, maar de ervaring er mee was tot nu toe niet slecht. En de Portwijnen, wel dat is een apart verhaal.
De weken voor ons vertrek lagen de dagtemperaturen ter plekke rond de 14/15 graden met zon, zon, zon.
Vol verwachting klopte dus ons hart.

De dag van ons vertrek was het hier in midden Frankrijk werkelijk bitter koud. Rond de weg naar het hoger gelegen vliegveldje van St Etienne dropen de ijswatervallen van de rotsen. In de open omgeving van het vliegveld woei bij -12 graden een ijskoude wind. Aangezien we de eerste keer vlogen met de prijsvechter Ryanair, waarbij je zelf alles online regelt, waren we vroeg om op eventuele verrassingen voorbereid te zijn. Eén verrassing had ons de dag voor vertrek al overvallen, de stakingen op Franse vliegvelden. We waren dus niet eens zeker of het mogelijk zou zijn te vertrekken.
Die onzekerheid nam alleen nog maar toe in de vertrekhal van het vliegveld. Bijna geen mens aanwezig en alles gesloten. Na enige tijd daagden er enkele mannen op in een onduidelijk uniform, dus kennelijk officials van het een of ander op dit vliegveld. Onze vraag of er vandaag van dit vliegveld gevlogen zou worden werd aangehoord met opgetrokken wenkbrauwen op de manier die alleen Fransen eigen is. Mais bien sûr monsieur, madame, waarom niet? Ik had niet het idee dat we hier nu zo ver in de rimboe zouden zitten dat het nieuws er niet door zou dringen. Maar goed, toch maar enige uitleg over onze vraag. Opnieuw de Franse gebarentaal: schouders ophalen en phffff…..
De staking bleek uit publicitaire overwegingen dus uitsluitend iets voor de grotere vliegvelden te zijn.

Aangezien we nu veel tijd zouden hebben tot de enige in gebruik zijnde incheckbalie tot leven zou komen zochten en vonden we een paar stoelen om onze tijd af te wachten. De kou bleef. In de hele vertrekhal hingen op enkele verspreide plaatsen elektrische radiatoren die hun best deden maar niet waren opgewassen tegen deze hevige koude-aanval. Naarmate de tijd vorderde druppelden er nog wat mensen binnen die kouwelijk in groepjes bij elkaar dromden. Wat ons betreft konden we niet snel genoeg comfortabel in een verwarmd vliegtuig zitten.
Zo gauw de incheckbalie opende stonden we dus tamelijk vooraan om mogelijk na de veiligheidscontrole ook alvast wat meer comfort te vinden. Voor ons speelde zich ondertussen een drama af. Vrouw met kindje op weg naar familie in Portugal. Alleen, kindje heeft andere (vaders) naam en heeft geen eigen paspoort bij zich. De vrouw raakt in alle staten als haar het inchecken geweigerd wordt. De dames achter de balie blijven keer op keer  rustig uitleggen dat een kind niet zomaar zonder papieren meegenomen kan worden. Aangezien de vader van het kindje zich naar zeggen van de vrouw op drie kwartier rijden afstand bevind, moet die maar even komen met een verklaring en kopie van zijn paspoort. “U heeft nog meer dan een uur de tijd”. In eerste instantie weigert de vrouw zich van de balie te verwijderen. Met behulp van de veiligheidsdienst lukt dit uiteindelijk toch nog rustig.

Na de veiligheidscheck (Waarom zijn dit soort functionarissen dikwijls zo onvriendelijk? Waarom kan er niet eens een klein bankje af om je schoenen weer aan te wurmen die uitgetrokken moeten worden?) is de wachthal daarna een even grote teleurstelling. Wel meer stoelen, zodat nu iedereen kan zitten in de kou. Diverse balies gesloten. Alleen een automaat die sandwiches van halve stokbroden uitspuugt. Enfin, pas als iedereen door de veiligheidscheck is gaat men het boarden voorbereiden. We hebben twee gereserveerde stoelen en mogen dus als een van de eersten richting vliegtuig. Dat staat ons op het platform, waar een straffe poolwind overheen waait, uitnodigend met wijd open deur op te wachten. Onze stoelen zitten op de eerste rij. Een gerieflijke plek met veel beenruimte. Wel naast de open deur die exact in de windrichting blijkt te liggen. We worden hier diepgevroren. Iedere menselijke gestalte die zich na ons in de deuropening vertoont wordt door ons als hoogst welkom gezien, aangezien die heel even die ijzige wind een klein beetje tegen houdt. En we waren op weg naar betere temperaturen!

Die beloning is er uiteindelijk wel als we, inmiddels een beetje ontdooid, in Porto uitstappen. Het is er op dat moment +14 graden. Een verschil van 26 graden dus. Voor ons lijkt het alsof er tijdens de wandeling over het vliegveld een warme wind in ons gezicht waait. De zon schijnt uitbundig en de verwachtingen voor de komende dagen zijn gelijk. Nu al kan er voor ons niets meer mis zijn hier.
In het busje naar de autoverhuurder trekt een Franse vrouw haar zoon van een jaar of veertien gauw vlak voor mij op de laatst overgebleven zitplaats naast mijn echtgenote die protesteert maar wordt genegeerd. Ook haar eveneens staande echtgenoot kijkt verstoord. Ik moet dus staan tijdens de enigszins wilde rit. Als we de autoverhuurder naderen ga ik vast bij de deur staan. Met echtgenote spreek ik af dat zij naar de tassen omkijkt. Als de deur open gaat blijkt die kort bij de toegangsdeur van de verhuurder te zitten. Uiteraard moet ik nu als eerste uitstappen. Uiterst rustig en zonder enige haast, zonder ook maar een moment naar het gedrang achter mij te kijken. Op de twee passen naar de buitendeur kan ik, zelfs met deze rustige pas, niet ingehaald worden. In de deuropening wacht ik even, met nog steeds het gedrang achter mij, om te zien waar ik direct terecht kan. Als de verhuurder met mij naar buiten loopt groet ik het in de rij wachtende echtpaar vriendelijk.
Nee, deze week kan hier niets meer stuk gaan.


TON WILHELM