Home Columns "11 - "12 13 Afwisseling gezocht deel 2
13 Afwisseling gezocht deel 2 Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 03 March 2012 14:45

De vorige keer vertelde ik u over onze reis naar Portugal. Na alle vliegervaringen nu eens een keer met een prijsvechter. Het volledig alles zelf regelen rond de vliegreis, van het reserveren tot en met uiteindelijk het printen van de boardingpas is voor ieder die een beetje thuis is op het internet prima te doen. Op kwaliteit en service is ook bij deze prijsvechter weinig aan te merken. Ja, voor ieder extraatje dient betaald te worden, maar uiteraard staat dat eenieder vrij en spreken we over een basisprijs waarvoor ik niet met de trein van Roanne naar Lyon kan komen.
Minpuntje voor ons, maar uiteraard geheel eigen schuld, was dat we onze veelgeprezen TomTom waren vergeten. Gewoon ouderwets kaartlezen dus. Alleen was de meegenomen kaart slechts als ondersteuning bedoeld en daarom tamelijk grof. Er zou een kaart moeten worden gekocht, maar nu eerst het vliegveld verlaten. En natuurlijk waren we in de drukte van talloze elkaar met fly-overs kruisende wegen onmiddellijk het spoor bijster. Gewoon doorrijden maar richting Porto tot er een herkenning met een wegnummer optreedt. En ach, ook dat is natuurlijk geen echt probleem. In no-time zaten we dus toch op de route richting het gereserveerde hotelletje.

Het hotelletje, Casa de Canilhas in Mesão Frio (www.canilhas.com ), bleek zowel qua inrichting als uitzichten mooier dan we na het bekijken op internet gedacht hadden. De eigenaar bevestigde dat later ook met enige trots. Smaakvol met antiek ingericht huis tegen een steile helling hoog boven de rivier de Douro. Uitzicht van uit de kamer fenomenaal. In principe hoefden we voor het mooie uitzicht niet meer het bed uit te komen. Minpuntje: de toegang per auto kan van uit het dorp niet in één keer ingedraaid worden. Binnen wacht een uiterst smalle en steile manoeuvreerruimte. Maar ook dat went uiteindelijk. Het welkom door de antiek minnende eigenares is allerhartelijkst met –hoe kan het anders- een glas uitstekende Port. Later maken we kennis met haar echtgenoot die in het dagelijks leven als arts leiding geeft aan programma’s in de openbare gezondheidszorg. Binnen de kortste keren zijn we geanimeerd in gesprek, waarbij blijkt dat het een liefhebber van de watersport is. Hij wijst me vol trots in de inmiddels gevallen duisternis op de verlichte bebakening van de rivier. Ook hier kan dus gewoon gevaren worden. Over dat aspect schreef ik uitvoeriger voor het maandblad  “Motorboot”.  Een artikeltje voor de aflevering van april. Bijzonderheden over de mogelijkheden dienaangaande zijn daarin te vinden.

Wij begaven ons de dagen daarna op weg om de Dourovallei te verkennen zowel als uiteraard ook de stad Porto. De Dourovallei blijft hier (de boven Douro) van uit alle kanten gezien ongeëvenaarde uitzichten bieden. Stadjes en dorpjes waarin je je terug waant in de jaren vijftig. Oudere vrouwen met de boodschappentas op het hoofd (wel van de Lidl) beklimmen steile straatjes. Vriendelijke bevolking die bereid is je als het maar even kan van dienst te zijn. Ook hier kent men het gebruik van een warme lunch. Kleine restaurantjes met eenvoudige keuken zijn dan ook overal te vinden. Een eenvoudige doch smakelijke maaltijd voor zes euro vijftig is geen uitzondering. Voor een karaf prima drinkbare donkerrode landwijn van een halve liter moet dan toch nog één euro zeventig worden neergeteld. In een luxe restaurant waar ik bij de diverse gangen verschillende wijnen wil drinken is het geen probleem om per glas te bestellen. Als ik aan de ober vraag of een wijn, waarvan ik denk om deze bij het hoofdgerecht te drinken een goede keus is, wijst hij een goedkopere van drie euro vijftig aan als een betere keus. Kom daar eens om in Nederland.

De stad Porto blijkt buitengewoon bezienswaardig en wordt met de anderhalve dag die wij daar voor uit trokken absoluut tekort gedaan. Talloos zijn de bezienswaardigheden die we, ooit, nog eens zouden willen bezichtigen. Natuurlijk is tevens het eten aan de oude kade waar de Portschepen aanmeerden een belevenis, hoewel uiteraard ook een drukke toeristische trekpleister. Opnieuw is hier de bediening weer uiterst vriendelijk. Ongevraagd maar zeer welkom worden we door de ober geïnformeerd over bezienswaardigheden in de directe omgeving. Na bestudering van een gidsje en zoeken op internet was mijn oog reeds gevallen op het huis Taylors als een Porthuis om te bezoeken. Als ook de ober een bezoek aan dat huis aanbevelenswaardig blijkt te vinden is onze keuze gemaakt. We bezoeken dus het achtenswaardige oude huis Taylors, waar we in een aangename ambiance het verhaal over de Port te horen krijgen. Iedere bezoeker, koper of niet, krijgt daarbij twee wijnen te proeven ter kennismaking. Na de rondleiding kun je kleine proefarrangementjes bestellen. Natuurlijk moeten ook wij even proeven of we de uitleg begrepen hebben.

Langzamerhand gewend aan de dagelijkse zonneschijn en de in februari reeds aangename temperaturen staan we niet te trappelen voor de terugreis. Juist dan vliegt de tijd voorbij. We hebben hier in het Noorden van Portugal kennis gemaakt met een afwisselend landschap en een vriendelijke bevolking die zijn best doet om het de vreemdeling naar de zin te maken. Overal is men druk bezig met reparatie en restauratie om voor het aanstaande zomerseizoen gereed te zijn. Als we eenmaal terug in Frankrijk lezen dat Portugal als een van de zorgenkinderen van Europa hard op weg is om zijn gestelde doelen te gaan halen wekt dat bij ons geen verwondering. Het is ze van harte gegund.

TON WILHELM

 

Meer foto's? Schrijf je in voor de nieuwsbrief via This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it