14 Gezond Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 10 March 2012 12:18

Vandaag hoorde ik tijdens het schrijven op de achtergrond een programma –op de Nederlandse Economiezender RTLZ- over voedselveiligheid en de relatie tussen goed en gezond voedsel en gezondheid. Het weer ongelooflijke toeval wilde dat ik nu juist over een aspect daarvan in het Franse leven aan het schrijven was. Laten we nu dus maar verder gaan met een eenvoudige vergelijking op sommige terreinen.
Gewaarschuwd werd er onder andere voor vele kant-en-klaar maaltijden. Gemakkelijk, even in de magnetron en op tafel. Ik zie hele rijen E-nummers passeren. Te veel zout, te veel suiker. Producten komen op slechts een enkele uitzondering na van ver weg. Lang geleden geconserveerd en lang tot zeer lang ingevroren bewaard. Kippen van enkele jaren geleden. Je moet er eigenlijk niet aan denken. Dat deed ik ook niet, tot ik naar deze uitzending zat te kijken. In de supermarkt is een kip die twee jaar geleden werd ingevroren heel gewoon. Rundvlees van over de hele wereld en eveneens lange tijd in vrieshuizen gelegen. Ik moet zeggen, door zo’n uitzending word je trek niet groter.

Tegelijkertijd hebben nog nooit zo veel kinderen een labeltje gekregen zoals ADD, ADHD, Allergische reacties etc. Verbazend dan nu te horen dat een niet onaanzienlijk deel sterk gebaat is bij een gezonder eetpatroon.                                
Is dit nu in Frankrijk anders? Ik aarzel om aan de eetgewoonten hier in dit verband direct een al te positieve waardering te hangen. Men ziet me toch al als Francofiel. Toch kan je je niet aan de indruk onttrekken dat er essentiële verschillen bestaan. Laten we even terug gaan naar de kippen. Veel van de kippen in de supermarkt heten natuurlijk eigenlijk kuiken. Ze zijn na 48 dagen geslacht nadat ze op allerlei manieren in de groei gestimuleerd zijn (de z.g plofkip). Dat wat scharrelkip heet haalt ongeveer de 70 dagen.                                                                                                                                     

Ik keek eens even in de supermarkt waar wij bijna dagelijks komen. De eerste soort, de Nederlandse plofkip, is in het geheel niet te krijgen. Naar informatie van onze slager mogen kippen hier niet eens op die leeftijd geslacht worden. Maar het kan beter. Veel van wat hier ligt is van de “Label rouge”. Dat betekent in het geval van de kip dat die met veel ruimte om zich heen op een boerderij is opgegroeid waar de boer ook gebonden is aan een maximaal aantal kippen. Pas ergens tussen de 81 en 110 dagen mogen deze beestjes geslacht worden. Ze mogen dan ook kip “fermier” heten of  “Boeren scharrelkip”. Iets heel anders, ook qua smaak.

Als het gaat om rundvlees dan is dat niet veel anders. We wonen in een gebied waar mooi slachtvee wordt gefokt. Geen koeien die hun hele leven uitgemolken zijn en dicht op elkaar in stallen zijn groot gebracht. Kom eens kijken naar de ruime landerijen met veel wilde planten, waarin kleine groepjes Charolais rondzwerven. Ga ik naar een willekeurige slager dan heb ik 95 % kans dat daar dat vlees uit eigen gebied wordt verkocht.
Laten we dan eens naar de kant-en-klaar maaltijden gaan. Zelfs in vele supermarkten zal je dat vergeefs zoeken. Jawel, er zijn kant en klare gerechten te koop: op de afdeling traiteur. Schotels die door de slager zelf zijn klaargemaakt. Dikwijls staan we verlekkerd te kijken naar mooi gemaakte schotels. OK, hongerig geworden zoeken we maar eens een snackbar op (volledig imaginair voor ons). We zullen er ook vergeefs naar zoeken. Er zijn wel een paar plekken waar je wat sneller voedsel kant en klaar kunt kopen. Ik ken een kebab-tent, waar overigens een smakelijk bordje wordt geserveerd met veel groen er bij. Ook ken ik nog een plek waar crêpes, pannenkoekjes te koop zijn. Maar dan houdt het op.
Hebben opgroeiende kinderen dan geen behoefte aan iets als een snackbar? Jawel, als het aanbod er is dan zullen ze het ook hier niet laten. Ik vergat nog te noemen dat er een McDo in de stad is. Nooit erg druk, maar er komen wel jongeren. Schoolgaande jeugd, in Nederland de beginnende klant van de snackbar, komt er niet veel. Ze hebben weinig behoefte omdat ze dagelijks op school een goede warme maaltijd voorgezet krijgen. Natuurlijk is daar ook wel verschil in smakelijkheid te vinden. Het toezicht er op is echter scherp, al was het maar door de eerste lijn, de ouders. Ook die ouders eten over het algemeen op het midden van de dag een goede maaltijd. Of het nu thuis is of op het werk of in een van die vele dagmenurestaurantjes om de hoek.

Aan het einde van de middag is er de casse croûte, het hapje tussendoor: een stukje brood met iets er bij of dergelijke. De avond brengt wederom een (warme) maaltijd. Een eetpatroon waarmee de behoefte aan wat wij kennen van de snackbar niet groot is.
Op de markt staan meestal een aantal boeren uit de omgeving rechtstreeks hun producten aan te bieden. Ook over het aanbod in restaurants praat men met kwalificaties als: lekker vers. Kortom er wordt anders tegen voedsel aangekeken en men gaat er anders mee om. Blijft wel ook hier het risico bestaan van een teveel aan suiker. De frisdrankindustrie lijkt hier eveneens voet aan de grond te krijgen.  Natuurlijk vinden kinderen dat lekker. Toch is de smaakontwikkeling anders. Er valt nog iets te leren hier.

TON WILHELM


Kijk ook eens op:
http://www.eerlijkekost.nl/eerlijke-informatie/
of bij:
http://boerinneke-in-frankrijk.blogspot.com/p/label-rouge-pluimveehouders-in-la.html