Home Columns "11 - "12 17 Paris, Paris ……
17 Paris, Paris …… Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 06 April 2012 11:33

Nee, u heeft geen column gemist de afgelopen week. We waren er gewoon even niet door een weekeindje Parijs. Even een goede vriendin bezoeken die met haar schip in de haven l’Arsenal in Parijs ligt. Zoals kenners weten tussen de Place de la Bastille en de Seine gelegen. In het hart van Parijs dus. Zonder meer een unieke plek. Dat weten de beheerders van deze haven ook. Voor ons schip zouden we momenteel € 68,00 per nacht liggen moeten betalen. Onze vriendin heeft er een jaarplaats waarvoor ze een kleine twaalfduizend Euro kwijt is. Zonder elektriciteit, dat wel. Natuurlijk, men kiest er zelf voor en het is waar, het blijft iets aparts hebben om een tijdje met je eigen huis midden in Parijs te vertoeven.
In deze verkiezingstijd heb je er dan ook nog gratis vermaak en muziek bij door de vele demonstraties van alle richtingen die –heel symbolisch- de Place de la Bastille kiezen om hun eisen wereldkundig te maken. In de drie dagen dat wij er waren maakten we twee demonstraties mee. En het moet gezegd: laag gelegen tussen de havenmuren valt het lawaai mee en bovendien waren alle demonstraties keurig op tijd afgelopen. Je moet toch tijd over houden voor de aangenamer dingen des levens nietwaar?
Nee, meer lawaai maken de metro’s die op iedere kopse kant van de haven een station hebben. En de dag en nacht door gillende sirenes natuurlijk.

Ook voor die aangename zaken blijft Parijs nog steeds een bijzondere belevenis. Hoe het kan dat er plekken zijn, zoals op sommige delen van de Champs Elysee, waar je een biertje koopt voor een prijs waar je niet eens zoveel verder en nog steeds in het centrum bijna een maaltijd voor krijgt, het is raadselachtig. Op de een of andere manier weten ook binnen het uitgaansgeweld de kleine bistro’s met hun menu ouvrier (voor de arbeider) het op vele plekken nog steeds vol te houden, hoewel het er elk jaar wel iets minder lijken te worden. Aan de rand van het centrum zijn ze daartegenover nog volop te vinden.
Vlak bij de oude Hallen (metrostation Chatelet les Halles) vonden we weer zo’n zaakje waar we voor aangename prijzen uitstekend konden eten. De patron komt een praatje maken en tijdens het eten kom je ogen te kort om het straatleven om je heen in ogenschouw te kunnen nemen. Dat zijn de dingen die je hier mee wil maken. Toch, wat ons betreft, een paar dagen de herrie van Parijs is wel genoeg. Eigenlijk vonden wij het hier het aangenaamste in Januari. Koud, maar bij alle bekende toeristenattracties loop je zo naar binnen. Nergens gedrang zoals je dat nu eind maart al volop mee kunt maken. Op Montmartre, bij de musea zoals Orsay en Pompidou is er nu soms op straat al bijna geen doorkomen meer aan.
We begrijpen van mensen die we spreken dat bijvoorbeeld in de VS in het voorjaar vele goedkope aanbiedingen zich richten op groepen jongeren. We komen dan ook schoolklassen tegen van over de halve wereld. Een poging om een bekende attractie te bezoeken laten we nu dan ook maar wijselijk achterwege. We kijken nog wel even voor de gezelligheid op Montmartre, maar moeten ons er letterlijk door de menigte wringen. Voor ons volstaat het om gewoon wat te slenteren door een paar oude wijkjes zoals het elfde arrondissement, kort bij de Bastille, met op zondag de mooiste (en goedkoopste) markt van Parijs.

Voor ons is het voldoende om op die manier even de sfeer te proeven.
En dan lopen we niet ver van de hallen door een straatje (Rue des Francs-Bourgeois) langs een gebouw met een aardige binnentuin. Het blijkt een museum te zijn: het museum Carnavalet, over de historie van Parijs. Het is er in tegenstelling tot bij de grote musea aangenaam rustig. Nog leuker, het blijkt een juweeltje te zijn door de wijze waarop het de geschiedenis van Parijs in beeld brengt. Zo kun je er door een reeks van stijlkamers lopen waarmee je een aantal tijdperken doorkruist. Een van de mooiste is het complete interieur van de juwelier Fouquet uit 1900: een prachtig staaltje Art Nouveau. De vele schilderijen met sfeertekeningen uit “onze” (20e) eeuw gaan weliswaar over een tijd die nu eveneens voorbij is maar geven toch ook nog veel herkenning (nieuwsbriefontvangers zagen er een paar). We beleven er enkele aangename uren en blijken dan nog veel niet gezien te hebben. Dat is mooi, dan hebben we een volgende keer weer iets om naar uit te kijken. We laten ons wel alvast verleiden om het boek over het museum te kopen. Zo kunnen we mooi ons volgende bezoek voorbereiden en nog even nagenieten van het geziene.
Heerlijk om zo’n prachtig en relatief rustig plekje te kennen.
Niet doorvertellen dus………..

TON WILHELM