Home Columns "11 - "12 18 Franse afspraken
18 Franse afspraken Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 13 April 2012 17:46

Eigenlijk viel het mij tot nu toe wel mee. Al die verhalen over afspraken die niet nagekomen worden: het zal wel. Je moet je een beetje aanpassen en niet met je Noordelijke gestreste mentaliteit mensen onder druk zetten. Je maakt een grap en spreekt over de belangrijker zaken des levens zoals het weer, de familie of dat nieuwe restaurantje en dan komt het allemaal wel goed.                                         
Toen dus een Amerikaanse kennis vroeg of ik even met hem mee wilde gaan naar een metaalbedrijf waar hij iets wilde bestellen en waar men hem niet begreep, zei ik natuurlijk ja. Er werd een afspraak gemaakt voor een bezoek, “want orders opnemen mag alleen de baas”. We moesten er vervolgens nog wel even twee keer naar toe, want de eerste keer was de baas, ondanks de afspraken, niet aanwezig. Het had een teken aan de wand moeten zijn, maar bij de volgende afspraak was hij er wel en graag in voor wat gezellige kout. De kisten die onze collega schipper wilde laten maken konden natuurlijk gemaakt worden: fluitje van een cent. Nog even de tekening aanleveren met de gewenste maten en dan konden ze aan de gang. Daarvoor hoefde ik niet opnieuw mee, want de afspraken stonden immers. Als de kisten klaar waren zou hij wel bellen.

Toen de Amerikaanse kennissen vier weken later vertrokken was er nog niet gebeld en ze vroegen aan mij of ik een oogje in het zeil wilde houden. Natuurlijk, geen probleem, aardige mensen toch, bij dat bedrijf? Eind oktober, begin november, zag ik aan komen dat we straks de feestdagen in zouden schuiven waarin wij ook weer even niet aanwezig zouden zijn, dus bezocht ik het bedrijf nog maar een keer om hen aan de afspraken te herinneren. “Natuurlijk is er geen probleem, maar die Amerikaanse monsieur is er nu toch niet?” Nee, dat is wel waar, maar ze moeten er natuurlijk wel staan als hij begin van het jaar terugkomt. Veiligheidshalve gaf ik al geen specificatie van de datum van terugkeer. Maar weer werd me verzekerd met veel vriendelijkheid en gelach dat het allemaal in orde ging komen. Voor alle zekerheid werd nog even nagegaan of ze mijn telefoonnummer in bezit hadden. U wordt gebeld. Geheel gerustgesteld gingen we de feestdagen tegemoet, kwamen weer terug naar Roanne, bezochten Portugal nog even en opnieuw Nederland. Al die tijd dacht ook ik niet meer aan de kisten die geleverd zouden moeten worden.

Toen ik er wel weer aan dacht reden we spoorslags naar het bedrijf. Ze zouden wel klaar staan inmiddels, toch? De baas keek me aan met een glazige blik van “waar heb je het over”. Na wat volhouden ging hem een lichtje op. Dat is waar ook, had hij daar geen tekeningen van gekregen? Inderdaad, al maanden geleden. Het laatste wenste hij kennelijk niet te verstaan. Wel wilde hij weten wanneer monsieur l’Americain terug zou komen. Ze moeten dan tenslotte klaar staan nietwaar? Wel, daar konden we het roerend over eens zijn. Opnieuw werd mijn telefoonnummer genoteerd om me te kunnen bellen als hij onverhoopt de tekeningen niet meer zou kunnen vinden respectievelijk wanneer de kisten klaar zouden zijn. “Nee, u hoeft niet te twijfelen, ze staan er echt op tijd”. Vóór Pasen moet ook geen probleem zijn. “Dit doen we zo even op een middag”.
Direct na Pasen ging ik dus maar even langs om hen te helpen herinneren dat het Pasen was geweest. De baas zat in een auto en keek de andere kant op om druk in gesprek te blijven. Toen ik hem echter vlak voor de auto door de voorruit aan ging staan kijken kon het niet anders dan dat er een deur open moest om met mij te communiceren. Hij maaide me direct het gras voor de voeten weg door vrolijk te roepen dat de kisten klaar stonden. “Is l’Americain er al?” Nee, die arriveert nu overmorgen kon ik hem vertellen. En weer, nog voor ik iets zou kunnen zeggen, verkondigde hij ze de dag er op te komen brengen.  Op de vraag of hij ongeveer zou kunnen vertellen hoe laat dat zou worden was hij volkomen duidelijk: Om tien uur sta ik daar aan de kade.

Eind goed al goed dus. Om tien voor tien stond ik voor het schip dat hem exact was aangeduid (“ja ik weet prima waar dat is”) te wachten. Afgelopen jaar leerde ik nog op een taalcursus dat het in Frankrijk not done is om exact op tijd te komen. Bij een visite zelfs een beetje onbeleefd. Veertig minuten wachten later was het mij echter wel genoeg. Tegen het middaguur stond ik dus maar weer eens bij het bedrijf. De baas was niet aanwezig. Meestal komt hij wel tegen het middaguur langs wist een van de medewerkers mij te vertellen. Nee, zij konden niets zeggen, voor alle inlichtingen of afspraken moest ik bij de baas zijn. Dat weten we inmiddels. Ik wachtte maar weer even maar vond het na tien minuten welletjes. “Il est vraiment en colère”, hoorde ik een van de medewerkers, wijzend op mij nog zeggen. Dat had ik dus zo te merken wel volkomen duidelijk gemaakt.

Ze hebben mijn telefoonnummer, ik ben benieuwd. Overmorgen reizen wij af en vandaag of morgen komen onze Amerikaanse kennissen terug. Ze mogen het stokje dan zelf van me overnemen. Ik weet even niet meer wat ik, afgezien van gewelddadig optreden, nog zou moeten doen. Franse vrienden vinden het erg, “maar ja, dit gebeurt in de bouw en de industrie met regelmaat” weten ze me te vertellen. En monsieur le candidat Hollande vindt dat Frankrijk geen enkel probleem heeft en terug moet naar de zestigjarige pensioenleeftijd. Wel, slaap zacht, zou ik zeggen.

Ton