1 Lui Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 12 October 2012 12:47

spectaculaire zonsopgangNadat we deze zomer de hitte van de stad ontvluchtten kunnen we ons er met moeite toe zetten om terug te keren. We blijven lang aarzelen, hoewel de activiteiten in Roanne eigenlijk te veel aan het toenemen zijn om nog langer in de campagne te blijven. Iedere keer weer is het op en neer zeventig kilometer. We genieten echter nog iedere dag van de rust hier. We zijn terecht gekomen in ons favoriete dorp Melay. Overdag toch zeker iedere tien minuten wel een auto die de brug passeert. ’s-Avonds is het uitgestorven. In de verte een paar lichtjes van het dorp en daarmee houdt het op. De lantaarn die hier op de ligplaats staat hebben ze vergeten aan te passen aan het voortschrijdende seizoen. Dat wil dus zeggen dat het tot zeker negen uur stikdonker blijft. Maar wie zal daar over klagen? Wij zeker niet. Het is bijna jammer als de verlichting dan toch nog aan gaat. Niemand hier heeft het nodig. Gelukkig is dit rond middernacht weer afgelopen. Slapen in de absolute rust en in het echte donker. Het is niet voor te stellen hoe rustgevend dat is. Wel hebben we als het helder is een spectaculaire sterrenhemel.
Overdag is de rust in zoverre betrekkelijk dat we met regelmaat van bezoek werden voorzien. Daarnaast is dit een heerlijk plekje om wat noodzakelijke werkzaamheden te doen. Wat schilderwerk; een nieuwe automatische televisieschotel op het dak en ik heb zelfs nieuw tapijt gelegd in de stuursalon. We zien er weer piekfijn uit.
Nu dat alles achter de rug is brengt deze plek je zelfs tot een zekere luiheid. We lezen wat en komen loom overeind om te wuiven naar een voorbij varend schip. We maken een klein wandelingetje om uit de tuin van het huis van een Nederlands echtpaar hier vlak bij (die zo vriendelijk waren de sleutel van de tuinpoort daartoe achter te laten) de laatste sla te oogsten en wat appelen te plukken. Kortom, het heeft toch echt iets weg van een luilekkerland.
Overduidelijk beginnen nu echter ook de signalen te ontstaan dat aan dit gezapige bestaan weer een einde moet komen. Door de langdurige laatste repetities voor onze najaar concerten eind deze maand, kom ik af en toe pas in de nacht thuis. Er vond alweer een vergadering plaats van de wijkraad en de algemene vergadering van de havenvereniging, met het jaarlijkse etentje van de havenbewoners daarna, komt nu snel naderbij.

En ja, dan bent u er natuurlijk ook nog.
Mijn echtgenote kwam terug uit Nederland en bracht de vraag mee wanneer de columns nu weer beginnen. Verontruste mailtjes uit Europa maar ook uit Canada of er soms iets aan de hand is. Ik kan u echter verzekeren dat het met ons uitstekend gaat. Na de gebruikelijke zomeronderbreking hebben we echter wat moeite om weer in het gewone ritme te komen.
Goed we hebben dus besloten om aan ons verblijf hier na dit weekeinde een einde te maken. Dus begin ik vandaag maar vast om u aan te kondigen dat u weer regelmatig van het Franse leven op de hoogte gehouden gaat worden.
Ondertussen voel ik me wel een beetje schuldig over zoveel luiheid. Om dat enigszins te compenseren zend ik de nieuwsbriefontvangers een diavoorstelling om te laten zien waarom we zo aan deze omgeving verknocht zijn geraakt. Wat ons betreft blijft het een van de mooiste streken, ook al hebben toeristen dat nog niet zo ontdekt. Goed voor ons, maar erg jammer voor een streek die toch al niet overal welvarend was. Maar mogelijk zien de nieuwsbrieflezers er na het bekijken van de plaatjes een aanleiding in om eens een (deel van de) vakantie in deze omgeving door te brengen. Vervelen zal je je hier niet gauw.
Op vijftien september j.l. was ik de hele dag in Nederland aanwezig op de “Nationale Motorboot Dag”. Natuurlijk kon ik velen weer voorzien van informatie over het varen in Frankrijk. Dat ging deze keer gepaard met een dégustation (proeverij) van een aantal mooie wijnen die ik uit deze omgeving had meegebracht. Het werd een erg gezellige dag. Ook dat heeft bij een aantal mensen mogelijk tot nieuwsgierigheid aanleiding gegeven. Zo doen we een klein beetje terug voor de grote gastvrijheid die we hier steeds opnieuw ondervinden.
Het voorgaande overziend valt de luiheid eigenlijk wel mee. Het laatste restje daarvan gaat dit weekeinde overboord. Tot gauw dus maar……….
Uw vaste rapporteur:

TON WILHELM

foto's: Spectaculaire zonsopgang bij Melay en gebruikelijk etentje bij Melay