Home Columns "12 - "13 3 Frans - Nederlands huwelijk
3 Frans - Nederlands huwelijk Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 08 December 2012 15:30

Schuin tegenover onze ligplaats is een restaurantje. Eerder was hier een simpele kroeg gevestigd, gedreven door een oudere dame. Een kaal lokaal en weinig te beleven. Misschien wel daardoor was het de uitgelezen plek om hier wekelijks ons happy-hour te houden waarbij de havenbewoners elkaar konden ontmoeten. Zonder pretenties en alles wat we  bedachten was daar wel mogelijk. Vervolgens hield madame er mee op en begonnen twee jonge mannen er een wijnbar. De ruimte werd gehuurd van de voormalige kroeghoudster, Marie-Therèse. Nog steeds pretentieloos maar iets aardiger ingericht, en wel met lekkere wijnen, die per glas of fles te verkrijgen waren tegen een buitengewoon vriendelijke prijs. Zo vriendelijk dat wij ons regelmatig af vroegen hoe dit kon. Het kon dus ook niet! 
                                                                                                                        
Voor ons happy-hour moesten we nu op zoek naar een andere plek. Die werd gevonden, maar bleek uiteindelijk iedereen veel minder te bevallen en het happy-hour viel uit elkaar. En dan staat het voormalige happy-hour tentje lange tijd leeg. Op enig moment konden we echter constateren dat er grondig werd verbouwd. Het duurde geruime tijd en toen werdhet huidige restaurantje geopend. Marie-Therèse had de eenvoudiger weg gekozen en het pandje verkocht aan een jong echtpaar dat er ook boven ging wonen. Natuurlijk waren we allen nieuwsgierig wat dit ging worden. Het bleek een eenvoudige maar met zorgvuldige aandacht en plezier uitgevoerde keuken te worden. In de eerste tamelijk rustige periode waren velen ook een beetje bang dat ze het niet zouden gaan redden. Het happy-hour bleef vooralsnog ondermaats, want de vraag is of je dat in een restaurant kunt uitvoeren dat van etend publiek afhankelijk is. De kat werd uit de boom gekeken. Langzaam zagen we het beter gaan. De eigenaar, die in de keuken staat, bleek regelmatig vragen te hebben over Nederlandse specialiteiten. We spraken dus regelmatig met elkaar. Op basis van dat aangename contact begonnen we het gesprek te voeren over terugkeer van het happy-hour naar de oude vertrouwde plek. De restaurant eigenaren, Jeremy en Katja, hadden ondertussen ook een beter zicht op de vraag wanneer zij het meeste bezoek hadden. Kortom, nadat ik samen met de voorzitter van de havenvereniging nog eens een gesprek er aan waagde was de kogel door de kerk. De Donderdag avond werd als meest geschikt bevonden en al die gepensioneerden in de haven maakt het niet uit op welke dag ze hun borrel drinken. We hebben dus weer een druk bezocht happy-hour(s).
Ondertussen hield ik me af en toe bezig met de vraag hoe traditionele Nederlandse gerechten te combineren zijn met de Franse keuken. Door zijn vragen naar specifiek Nederlandse zaken en recepten hield Jeremy het vuurtje brandend. Vervolgens kwam daar de vraag naar het recept van Pepernoten. In dat gesprek informeerde ik ook nog eens naar het bestaan van boerenkool in Frankrijk. Wij hadden het tot nu toe niet kunnen vinden. Omdat we het wel aangenaam vinden om daar bij het invallen van de winter ook nog eens van te kunnen genieten moeten we dat uit Nederland meenemen. Een volumineuze vracht. Ondertussen hebben we binnen onze vriendenkring wel iemand gevonden die dit het volgend jaar in haar tuin wil planten. Jeremy dacht het niet te kennen. Dus we maakten van onze laatste struikjes een luchtig boerenkool stamppotje met een Franse touch door geen spekjes of zo toe te voegen maar daar eendenvet voor te gebruiken. Van de Franse kant legden we er ook  ”confit de cuisse de canard” met een rodewijnsausje naast. Een fantastische smaaksensatie. Uiteraard gaven we wat van het boerenkoolstamppotje aan Jeremy, met een rauw takje boerenkool er naast zodat hij het kon beoordelen. Ook naar zijn mening is dit niet met iets Frans te vergelijken en is dit hier ook niet verkrijgbaar. Wel kregen we de volgende dag te horen dat het zeer in de smaak was gevallen. Inmiddels heeft een Nederlandse dame die zelf boerenkool in de tuin had staan ons een paar struiken gegeven, zodat Jeremy rustig zijn gang kan gaan met het verder ontwikkelen van dit Frans – Nederlandse culinaire huwelijk.                                                                                                         
Sint Nicolaas, Pepernoten en boerenkool: het moet niet gekker meer worden in midden Frankrijk.

Ton

Eerste foto: Jeremy snoept een graantje mee van de jaarmarkt in December     Tweede foto: De voormalige wijnbar