Home Columns "12 - "13 5 Ici Paris 1
5 Ici Paris 1 Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Friday, 08 February 2013 18:38

Zoals de vorige keer al werd vermeld in de nieuwsbrief vertrokken we tamelijk snel na onze terugkomst alweer naar Parijs. Een vriendin van ons woont daar op een boot in de haven “l’Arsenal”, gelegen tussen Place de la Bastille en de Seine. Een minuut of zes lopen en we staan op het Ile St. Louis, een van de twee eilanden in de Seine in het centrum van Parijs. Een ideale plek dus om even een paar dagen te verblijven. Onze vriendin is gek op kaarten en andere spellen en biedt ons graag onderdak als we een paar avonden met haar kaarten. Prima deal. Anderhalf uur met de auto naar Le Creusot en daar pikken we de TGV van Lyon naar Parijs op die ons vervolgens in anderhalf uur op het Gare de Lyon in het centrum van Parijs aflevert. Het is altijd weer een verschil van jewelste om onze provinciestad Roanne te verruilen met Parijs. Onwaarschijnlijk hoeveel toeristen er nu ook hartje winter in de stad rondlopen. Ook grote groepen Amerikaanse scholieren die hier op excursie komen. We storten ons in het gewoel om na tien minuten de betrekkelijke rust van de haven te betreden. Na diverse keren hier met de boot te hebben gelegen zijn nu geluid en geur alweer redelijk vertrouwd voor ons. Minder vertrouwd zijn we in Parijs met de werkelijk snijdende kou die hier op het moment heerst. Het schip is echter heerlijk warm en we nemen eerst maar even een uurtje rust om ons hier gemakkelijk te installeren.

Op de daarna inmiddels vorderende middag gaan we graag in op het verzoek om kennis te komen maken met een aantal andere bewoners op de wekelijkse Franse conversatiegroep. Een geanimeerd en gevarieerd gezelschap dat onder de vaardige begeleiding van een oudere Franse dame diverse actuele onderwerpen onder de loep neemt. Ze nodigt ons uit om na afloop bij haar een borrel te komen halen. Wel, dat hoef je maar heel zachtjes te zeggen en we staan al voor de deur. Met het gehoor is nog niets mis. Ter plekke blijkt dat de borrel zich inmiddels verplaatst heeft naar een tweede er naast liggend schip. De door ons meegebrachte fles voldoet nog net voordat er een eindeloos binnen vallen van mensen op gang komt. De laatsten vinden met geen mogelijkheid meer een zitplaats. De vrolijkheid is er niet minder op in dit opnieuw gemêleerde gezelschap. Een jonge en naar horen zeggen getalenteerde pianiste verteld over de aanstelling die ze kan krijgen bij een orkest. Ze zal dan alleen moeten verhuizen en dus Parijs moeten verlaten. Dat is voor haar geen makkelijke vraag. Voor de knappe jonge advocate, waarvan ik denk dat je die niet tegenover je moet krijgen, is dit geen vraag als het je carrière ten goede komt. Maar zij heeft makkelijk praten met een al bloeiende carrière in Parijs. Echtgenoten/vrienden negeren de discussie en storten zich op de flessen, tezamen met de ook grote groep gepensioneerden en anderen waarvan het me niet lukt om er in de drukte een beeld van te krijgen.
Onze oude dame stelt voor om maar even een hapje te gaan eten. Wie er nu wel en niet mee zullen gaan blijft vooralsnog een raadsel. We vertrekken en dan blijkt de waarde van zo’n “inlander”. In een straatje waar het wemelt van de leuke toeristische restaurantjes die vanwege de crisis allemaal overvol zitten, brengt zij ons naar binnen op een hoekje dat er aan de buitenzijde niet echt uitnodigend uit ziet. Maar jawel, ook hier is het afgeladen maar dan uitsluitend met lokale Fransen. Onze vriendin wil ons hier trakteren omdat ik haar, naar haar mening onverkoopbare, auto voor haar verkocht. Kortom de opbrengst wordt nu stukgeslagen. De waardin die zich met haar uitbundige figuur zijdelings tussen de tafeltjes door beweegt, komt ons eveneens uitbundig begroeten. Vrienden van Charlette? Dan zijn we ook haar vrienden en dus worden er met Natalie bises uitgewisseld. We krijgen een prima tafeltje dat echter kort bij de deur staat. Voor de rest is alles meer dan bezet. Dat betekent dus bij iedere naar onze mening te traag binnen komende nieuwe gast die komt kijken of er plaats is, roepen dat de deur dicht moet. We vermaken ons er mee terwijl een maaltijd wordt voorgezet die in verhouding tot de kwaliteit van schotels zowel als omgeving van het restaurant goede koop genoemd mag worden. Het Amerikaanse deel van ons gezelschap laat dan ook niet na het land waar dit mogelijk is te prijzen. We zijn het daar volmondig (in dubbele betekenis) mee eens. Dan begint de kou toch echt door te dringen en er wordt besloten de andere helft van het gezelschap, dat koos voor een ander etablissement, op te gaan zoeken. Aan een van de langs het Arsenal lopende kades vinden we een kroegje dat warm is en dat qua sfeer ook zo in de (vroegere) Amsterdamse Jordaan geplaatst zou kunnen worden. De waardin eveneens. Te dik, in een te kort rokje en met te blond en te veel getoupeerd haar, komt ze direct op de deur af want ook hier is het overvol. Maar voor bekenden is er natuurlijk plaats. Hier geen familiariteit met een voornaam, dat wil zeggen, “Madame” Christine kan er mee door. En ja ook hier de onvermijdelijke bises als je er ook maar een heel klein beetje bij lijkt te horen. Er wordt muziek gemaakt en het hele café galmt mee. “Onze” oude dame (let wel: 82) die ons zo vaardig naar dit soort tentjes bracht slaat aan het dansen met een boom van een vent. Kortom, de avond kan niet meer stuk en we maken er maar van dat het een verlaat nieuwjaarsfeestje is.

Tegen middernacht vinden wij het, opgeteld bij het reizen vandaag, welletjes geworden en vrolijk worden we uitgezwaaid. Parijs ging goed van start.

Ton