Home Columns "12 - "13 6 Ici Paris 2
6 Ici Paris 2 Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Tuesday, 21 May 2013 14:07

Vorige keer bleek onze aankomst in Parijs uitbundig van aard te zijn. Vol goede moed stapten we dus de volgende ochtend de deur uit om tegen een ijzige muur aan te lopen. Het vriest nog stevig en er staat een stevige wind. Het kost zowaar enige moeite om in dit ijzige klimaat op gang te komen. Al lopend is er gisteren een boekhandel à la “De Slechte” opgemerkt waar op dit moment de boeken voor een Euro per stuk de deur uit gaan. Ik vind er een goede reisgids voor het westen van de VS, waar we over enkele weken vrienden en familie op gaan zoeken. (Noodgedwongen laten we de lezers dan twee maanden in de steek) Naast deze boekenhal ligt er zowaar een Hema. Sedert kort is het “Hollandse Eenheids prijzen Magazijn” met een aantal filialen in Frankrijk gestart. Vreemd om hier midden in Parijs een Hema binnen te lopen die zo gekopieerd is van een Nederlandse Hema. Vele artikelen met Nederlandse opschriften. De typische Nederlandse kerstchocolaatjes gaan hier nu, al enkele weken in het nieuwe jaar maar door Fransen niet geassocieerd met kerst, grif voor een grijpstuiver van de hand. Onze Amerikaanse vriendin is enthousiast over de ons bekend voor komende kleurige stapels baddoeken. Ze beweert dat ze die nog nergens zo kon vinden. Wel, iedereen tevreden.

Kort voor we aan dit tripje naar Parijs begonnen lazen we een krantenartikel in een meegenomen Nederlandse krant van de hand van de oud anchorman van de NOS, Philip Freriks, die zoals bekend hier woonachtig is. Hij bezocht een paar restaurants en een wijnhuis die hij de moeite waard vond om te beschrijven. Nu hebben we waar wij woonachtig zijn vele wijnhuizen die wij soms ook nog tot de kring vrienden en bekenden mogen rekenen, waardoor we daar hier minder in geïnteresseerd zijn. De twee restaurants die hij beschreef wekten die interesse echter wel. La Coupole, oude brasserie waar later op de avond de Parijzenaars aanschuiven en Le Train Bleu, restaurant in het Gare de Lyon. In de voortdurende ijzige kou hadden we niet zo’n zin om ver weg te gaan dus werd het het dichtbij gelegen station Gare de Lyon. Al een prachtig bouwwerk op zich. Het is het soort van station waar je je al direct in de sfeer voelt van verre reizen. De TGV’s komen hier aan en staan met de neuzen naar een groot platform waarop eeuwig reizigers met bagage door elkaar krioelen. Op de diverse terrassen wordt verveeld gehangen of nog snel iets gedronken of een snack genuttigd. Geluid van vertrekkende en aankomende treinen; omroepberichten; luidruchtige groepen, de omgeving waar de ware reiziger nog de echte romantiek van het reizen ontmoet. En boven dit alles uit torent “Le Train Bleu”. Direct al imponerend met de trappen die naar de grote toegangsdeuren leiden.

Na het openslaan van de deuren betreed je een werkelijk fantastische zaal die tezamen met de annexen inmiddels op de monumentenlijst prijkt. Beschilderde en bewerkte plafonds en kroonluchters die voorbije tijden even dichtbij brengen. De maître wacht de nieuwkomers op en meld met gepast treurige blik dat, helaas, helaas, alle tafels bezet zijn (13.00h). Als we melden niet gehaast te zijn bestudeerd hij zijn indrukwekkende schema’s en meent over een half uur wel een gaatje te hebben voor drie personen. Aangezien onze vriendin even naar Franse les is en pas ongeveer drie kwartier later aan zal komen kunnen we rustig even in de bar wachten waar dit groot opperhoofd ons naar toe verwijst. En die enorme bar heeft al dezelfde indrukwekkende sfeer. Met egards wordt ons door de lokale heerser daar een plaats gewezen waarbij we en passant worden voorgesteld aan het andere opperhoofd dat hier al jaren heerst: een enorme rode kater.
We nippen aan ons te dure drankje tot een charmante jonge dame trefzeker tussen al deze mensen op ons af komt. “Monsieur Wilhelm?” “Er is een tafel voor u vrij gekomen”. Wilt u mij maar volgen? In één beweging wordt het geld dat ik had klaargelegd voor de drankjes door haar meegenomen. In de andere hand het drankje dat Dicky nog niet op had. Nog voor we goed em wel op gang zijn gekomen heeft zij de ober al betaald en vaardig worden we naar een tafeltje geloodst. Dat we kenbaar maken dat de derde persoon nog moet komen is absoluut geen probleem meer nu wij zijn geplaceerd. Het wisselgeld van mijn drankjes ligt al op het servet. We hebben tijd om deze grote druk gedecoreerde zaal goed in ons op te nemen. Het gare de Lyon is in 1900 ten behoeve van de uitbreidende stad en de wereldtentoonstelling gebouwd. De hele uitbundigheid van die tijd is hier terug te vinden. Niet toevallig frequenteerden persoonlijkheden als Coco Chanel, Brigitte Bardot, Jean Cocteau, Colette, Dali, Jean Gabin en vele anderen dit restaurant. Hier was het werkelijk zien en gezien worden. Het geheel diende ook als decor voor diverse films: Nikita, Place Vendôme en Filles Uniques gebruikten deze omgeving. De hele service blijft passend bij deze omgeving. Het geeft een wat ouderwets behaaglijk gevoel om hier op je gemak te zitten. Ondanks de drukte en haast van het station blijft de gast hier op zijn gemak en wordt op geen enkele wijze gepresseerd. Integendeel het gaat er hier om dat je behaagt wordt. Als onze Amerikaanse vriendin aankomt kijkt ze met open mond om zich heen. Terwijl ze al enkele jaren hier “om de hoek” woont is dit de eerste keer dat ze dit ziet. Dat het niet alleen maar decor is blijkt ook uit het voortreffelijke menu dat je hier wordt voorgezet. Neem een menu met wijn inbegrepen en je krijgt naar keuze een halve fles per persoon op tafel gezet van wijnen die meer dan behoorlijk zijn. Bij het toetje (een Baba, voor de kenners) wordt de volle fles bruine rum die hiervoor gebruikt wordt op tafel achter gelaten voor als we behoefte zouden voelen aan nog wat meer. Jammer genoeg heb ik niets bij me waarin ik die fles (uiteraard tijdelijk!) kan legen. We hadden het gezicht van die ober wel eens willen zien bij onze verklaring dat we dorst hadden. Met dank aan Philip Freriks hebben we kennis gemaakt met dit bijzondere stukje Parijs. La Coupole bewaren we voor een volgende keer.

Ton