Home Columns "12 - "13 7 Retour en een bijzonder concert
7 Retour en een bijzonder concert Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Tuesday, 21 May 2013 18:16

 Veel is er de laatste paar maanden gebeurd waar we u geen deelgenoot van konden maken. Verhalen over Amerika en Canada zouden op onze Frans gekleurde site te verwarrend worden. Liefst twee maanden moesten we onze Franse leefomgeving in de steek laten en daarmee ook onze trouwe lezers. We kondigden het in de laatste column al aan, maar desondanks lieten velen van zich horen. Wel, we zijn weer terug op het honk en onmiddellijk werden we door talloze activiteiten overvallen. Geen gebrek dus aan vertelstof.

Goed: Heeft u wel eens gehoord van de organist van het ministerie van defensie? Net zomin als wij waarschijnlijk. Het was ook niet direct een functie waar ik mij iets bij voor kon stellen. Trommelaars, trompetters desnoods, maar een organist?!  Op een zaterdagavond togen wij naar het bij onze lezers welbekende en mooie dorp Renaison. Dat dorp beschikt zoals zoveel Franse dorpen over een immense kerk. Merkwaardigerwijs vind je in die grote kerken zelden een orgel van enige omvang. Voor die traditie moet je echt meer in het noorden zijn. Noord-Frankrijk een beetje, België en Nederland hebben een traditie op het gebied van orgelbouw. Renaison heeft echter een bijzonder mooi exemplaar. Geconstrueerd door een Engelse orgelbouwer (ook Engeland heeft een geschiedenis met orgels) werd het oorspronkelijk in 1870 geïnstalleerd in de Chapelle Saint-Nicolas in Parijs. Toen deze kapel plaats moest maken voor de bouw van scholen wist de bekende organist Hervé Désarbre het schitterende orgel te redden en met behulp van fondsen waar hij zelf ook het initiatief toe nam werd het orgel zorgvuldig uit elkaar gehaald en overgebracht naar zijn geboortestreek waar het in 1982 een plaats vond in de kerk van Renaison. De opvolgers van de bouwer John Abbey belastten zich er mee om de restauratie en herbouw zorgvuldig ter hand te nemen. Ondertussen genoot Monsieur Hervé Désarbre steeds grotere bekendheid die onderstreept werd met talloze concerten over de hele wereld zowel als opnames voor Sony, EMI en diverse andere platenmerken. Eenmaal tot grote hoogte gestegen werd hem de functie aangeboden van organist van het ministerie van defensie. Dat is een eretitel maar brengt ook mee dat hij bij bijzondere en plechtige gelegenheden op moet treden. Zoals bekend is grandeur en ceremonie de Fransen bepaald niet vreemd. Plechtige gelegenheden die defensie raken dienen dus ook indruk te maken. Orgelspel door een inmiddels wereldbekende organist kan daar zeker onderdeel van uitmaken. Omgekeerd draagt men in Frankrijk graag zo’n eretitel, ook al brengt die in principe niets op. Monsieur Hervé Désarbre blijkt daarnaast echter ook een genereus man. Naast wat hij voor zijn geboortestreek deed met het hierheen halen van dit prachtige en kostbare instrument, treed hij waar mogelijk ook nog steeds op als organist van de kerk in Renaison. Natuurlijk heeft dit ook te maken met zijn liefde voor het prachtige orgel dat een beetje een kind van hem is geworden. En daarvan gaf hij bij deze gelegenheid op grootse wijze blijk. Zachte en gevoelige details wist hij af te wisselen met de grootse en overrompelende klanken die een groot orgel voort kan brengen. Onnodig te vertellen dat een ovatie zijn deel was. Natuurlijk wees hij daarbij naar het orgel dat dit mogelijk maakte.

Na afloop was er in het tegenover de kerk gelegen gemeentehuis een “vin d’honneur”.  Een goede gewoonte in Frankrijk bij vele gelegenheden. Een aangeboden glas wijn, in dit geval door de gemeente. Ieder is daar welkom en kan zich te goed doen aan de lokale wijn en door lokale producteurs gemaakte specialiteiten. Monsieur Désarbre kon uit handen van de loco-burgemeester de erepenning van Renaison in ontvangst nemen. Aangezien Monsieur Désarbre ook enige van zijn eigen composities ten gehore had gebracht met veelzeggende namen als “La Bouillabaise, L’escalope de saumon à l’oseille en Gamay (de lokaal gebruikte druivensoort), was het niet verwonderlijk dat er ook een aantal persoonlijkheden uit de wereld van wijn en keuken aanwezig was.                                                
De grootste wijnbouwer uit de omgeving Robert Serol, samen met zijn vriend Pierre Troisgros, van het aan de top bij Michelin prijkende gelijknamige restaurant, onderstreepten graag hun interesse voor deze verbinding van hun producten met de muziek. Serol was me al bekend maar tot mijn plezier werd ik door hem voorgesteld aan Pierre Troisgros. Om eerlijk te zijn is Troisgros geen restaurant dat ik al bezocht of zou willen frequenteren, maar hij heeft wel als beroemde voortrekker het culinaire gebeuren in deze regio tot grote hoogte gebracht. Mijn culinaire liefhebberij bevind zich meer op het boerse vlak van de eerlijke producten en topkeukens zijn in deze regio ook tegen aanzienlijk lagere kosten te bezoeken. Pierre Troisgros blijkt een buitengewoon vriendelijke oude beer die direct zeer geïnteresseerd is in onze manier van leven. Dat ik, als “ollander” geïnteresseerd ben in zijn kunsten en ook nog lid van de lokale Confrérie stemt hem tot plezier.

Prachtige muziek, wijn en culinaire geneugten, wat wil een mens nog meer op een doorsnee zaterdagavond. Het was weer even wennen na onze terugkomst, maar op deze wijze zijn we weer snel onderdeel van een buitengewoon aangename routine.

Ton