Home Columns "12 - "13 8 Geiten, geiten en nog eens geiten
8 Geiten, geiten en nog eens geiten Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Monday, 10 June 2013 16:20

Op de zaterdagse markt zijn we klant van een boer(in) die op vele markten staat met haar kaasjes. Ook bij wijnproeverijen komen we haar soms tegen. De boerin is dan altijd zeer bereidwillig om over hun producten te vertellen. Hun boerderijwinkel is ook te bezoeken, hetgeen we ook probeerden, maar we waren er op de verkeerde dag. Daarna kwamen we er op een van onze wandelingen in de bergen nog een keer langs maar kwam het er nooit meer van om eens bij hen op bezoek te gaan. Recent bezochten we hen weer op de markt. Natuurlijk om kaasjes te kopen maar ze hadden er dit keer ook geitenvlees liggen. Wel, we zijn nooit te beroerd om weer eens iets nieuws te proberen dus een boutje en een ruggetje gingen mee in de tas. Tegelijk werd ons verteld dat er op de boerderij binnenkort “portes ouvertes” (open deuren, dus de mogelijkheid om de hele boerderij te bezoeken) zou zijn. Via een pamflet werd  aangekondigd dat er dan ook op de boerderij gegeten zou kunnen worden. Natuurlijk waren we nieuwsgierig. Maar onzeker over onze plannen kondigden we aan dat we nog wel zouden bellen. Dat gaf ons ook de gelegenheid om na te gaan of er bekenden met ons mee zouden willen gaan.  

Veel bewoners waren er in de haven al niet meer te vinden. Het merendeel is al onderweg elders in Frankrijk. Maar een buurman wilde wel met ons mee. Dus we belden en er was nog plaats. Op de bewuste dag reden we omhoog naar het dorp Les Noës dat zich uitstrekt over 16.5 km²  met hoogteverschillen van 497 tot 1122 mtr. Met 9 bewoners per km² is het geen drukke omgeving te noemen. De uitzichten zijn echter zoals gewoonlijk in deze Monts de Madeleine fenomenaal. Het was bij uitzondering dit jaar ook weer eens een mooie dag dus boven aangekomen bleken er vele belangstellenden te zijn. Het was even zoeken, maar aan de achterkant van de boerderij (mét adembenemend uitzicht) stonden een paar tenten opgesteld waarlangs ook de boerderij was te betreden. Natuurlijk had men om het geheel wat afwisselender te maken de nodige collegae met streekproducten uitgenodigd die in de tenten de weg naar binnen flankeerden.

Binnen stonden we versteld van de enorme ruimte waaraan kennelijk ook nog gebouwd werd. Onze kennelijk duidelijk vragende blikken werden onmiddellijk beantwoord door wat later bleek de eigenaar te zijn. De echtgenoot van de dame die we al van de markt kenden. Hij stevende direct op ons af met de vraag of we wat meer wilden weten. Mais oui, bien-sûre! Hij liet vervolgens niets onbenut om er een verhaal over te vertellen. Ieder detail werd bezichtigd. Wel werd ons verzekerd dat normaal geen bezoekers worden toegelaten in de ruimtes waar kaas wordt gemaakt en waar de kaas ligt te rijpen. Gesloten deuren, voetenbaden, mondkapjes, het was duidelijk dat de hygiëne hier hoog in het vaandel stond. En dat moest de geachte clientèle ook duidelijk gemaakt worden. Tot onze verbazing vertelde hij ons ook dat ze pas vijf jaar hier zitten en dat delen van het bedrijf inderdaad nog altijd onder constructie zijn. Vijf jaar, dat is ongeveer de tijd dat we zijn producten kennen (en zijn vrouw).

Honderd en veertig geiten waren vandaag binnen gehouden. Deels ten behoeve van het publiek, deels omdat er een serie jonge geitjes rond liep waarvoor het buiten snel nog te koud zou kunnen zijn. Met klimmen en via bruggetjes komen de geiten het moderne melkgedeelte binnen. Daarna gaan ze snel af op het ook voor ons heerlijk ruikende hooi. Dat blijkt te komen doordat het maaisel dat binnen komt direct geforceerd gedroogd wordt. Er blijven, zo werd ons verzekerd, zo meer voedingsstoffen bewaard wat goed is voor de melk en de kaas. En hun kaas is inderdaad van prima kwaliteit.

In een grote los staande tent werd ondertussen het eten voorbereid. Dikke plakken terrine du maison (van eigen varken) werden gesneden om een voorgerecht uit te delen dat een bodem legde in de maag. Snel even naar binnen gehold om een fles wijn te kopen bij de wijnboer die hier eveneens een plekje vond. Die bleek ondertussen weg te zijn, ongetwijfeld om in zijn eigen huis de zondagsmaaltijd te gebruiken. Maar zijn wijnen stonden er nog. Geen nood, de prijslijst lag er wel, dus geld neergelegd en een fles wijn mee. Niemand die daar vreemd van opkijkt. Vervolgens grote aardappelen met wijnsaus en de Saucisson Vigneron. De worst van de wijngaardenier. Gezien het feit dat men mij in de Côte Roannaise heeft verheven in de Broederschap van de Saucissons Vigneron word ik geacht kwaliteit te kunnen onderscheiden. Wel, deze was van duidelijke kwaliteit kan ik verzekeren. Omgeven door een saus van de rode wijn waarin de worsten hier ook gekookt worden. Natuurlijk geitenkaas toe en wat ijs om de laatste gaatjes te vullen.

En passant leerden we van de boer dat geitenvlees het beste is als het van jonge geitjes komt: de z.g. chevreau. Diegenen met voorouders in Indonesië weten dat daar de Saté Kambing hoog gewaardeerd wordt: Saté van geitenlammeren. Zielig die schattige kleine geitjes? Wel, dan is er heel wat meer dat zielig te noemen is. Ter plekke werden een paar mooie stukken voor ons uitgezocht en het eerste deel van de week erna zat voor ons ook weer goed.

Ton