Home Columns ''14 1 Dubbel op
1 Dubbel op Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 22 March 2014 13:15

Druk, druk. We moeten ons schip upgraden om aantrekkelijk te zijn voor potentiele kopers. Ons tweede huisje in Nederland blijkt een nieuwe vloer met nieuwe vloerbalken nodig te hebben. Ondertussen zitten we deze winter voor het eerst in een Franse woning met alle mogelijkheden om b.v. kinderen en kleinkinderen te ontvangen. Veel om handen dus. Tegelijkertijd blijven alle bestaande activiteiten doorlopen. Haven, wijkraad, wandelclub en Confrérie vragen stuk voor stuk om aandacht. Niet voor niets zijn we soms blij als het avond is op een dag zonder afspraken. Zo ook de laatste vrijdag. Oude kleren, haard aan en borrel voor de neus en een lichte salade. Wat wil je nog meer. Voor ons is het meer dan voldoende. Heerlijke rust.
Alleen al het overgaan van de telefoon is een inbreuk op de plannen voor een rustige avond. Kennelijk hebben we een telefoontje gemist, want dit is een voicemail bericht. Franse vrienden –echte vrienden want ze blijken ons te kennen- herinneren ons aan het feit dat vanavond het jaarlijkse diner is met de confrérie en de nieuwe leden. Nu is nadat ik vorig jaar werd genodigd om lid te worden van deze confrérie ook  Dicky inmiddels tot de rangen toegetreden. Automatisch was zij dus uitgenodigd voor dit diner. En ja, ik heb via internet laten weten dat we aanwezig zullen zijn. Foutje: vergeten vandaag in de agenda te kijken. We kijken elkaar aan en constateren met tegenzin dat er vanavond terecht op ons gewacht wordt. En natuurlijk slaat even de twijfel toe: gewoon doen alsof we niets gehoord hebben? Maar ik heb opgegeven dat we er zullen zijn protesteer ik, eerst nog zwakjes. Maar we hebben al gegeten roept

Dicky enigszins paniekerig.
Inmiddels raak ik meer en meer overtuigd van mijn eigen argumenten dat ja zeggen ook betekent aanwezig zijn. Dicky laat zich tamelijk snel overtuigen door mijn –natuurlijk redelijke- argumenten. Hollen dus om ons om te kleden en vervolgens over kleine landweggetjes in diepe duisternis racen om de 30 Km naar het betrokken dorp te overbruggen. We hoorden om half acht de herinnering, op de tijd dat het aperitief formeel al begon. Uiteindelijk lukt het ons om kort na achten ter plekke te zijn. En gelukkig leven we in Frankrijk: een half uur na het formele begin binnen komen is volkomen normaal. Excuses over de late komst worden niet eens begrepen.
Het aperitief wordt vergezeld van vele lekkere hapjes die ons verleiden tot toe(happen)slaan. Maar ja, dan volgt toch echt nog het diner. Wonderlijk vindt men het dat we zo weinig opscheppen. Maar we durven echt niet te zeggen dat we eigenlijk al gegeten hadden. En dan volgt de kaasschotel. Mooie Brie uit Melun, geschonken door een bevriende broederschap. En het is echt lekker, dus een tweede portie gaat er ook nog wel in. En dan volgt nog die overheerlijke appeltaart, gemaakt door de bevriende bakker.
Om half zeven moe thuis. Om zeven uur het eerste glas. Om half acht een lekkere salade gegeten. Twee minuten later het herinneringstelefoontje. Om acht uur opnieuw aperitief en tegen half negen aan tafel voor het diner. Is het gek dat we tegen half twaalf het gapen niet meer tegen kunnen houden? Maar we hebben met opgeheven hoofd aan de verplichtingen voldaan.

Is het vreemd dat we een onrustige nacht hadden?

Ton