Home Columns ''14 4 Onze buurtschap
4 Onze buurtschap Print E-mail
Written by Ton Wilhelm   
Saturday, 03 May 2014 20:31

Al eerder ging het in deze berichten over het huis dat we gedurende deze laatste winter bewoonden. Gezien mijn handoperatie kwamen we een maand later aan dan eerder gepland.  De streek had net een flinke koude periode achter de rug. Dat was in het huis te merken. In dit soort oude huizen met dikke (60 cm) dikke natuurstenen muren duurt het dan ook enige tijd voor het huis wat comfortabeler wordt. Na een paar dagen stoken van de houtkachel(s) begon het comfort in keuken en woonkamer duidelijk toe te nemen. Slaapkamers blijven ouderwets koel. Genoeg comfort om met kerst onze zoon met zijn kinderen te kunnen ontvangen. Tot veel meer als lezen en met elkaar wat lekkere schotels klaar maken komen we niet.

Deuren zijn in dit soort huizen niet altijd berekend op het tot stand brengen van modern comfort. Een van de eerste aankopen is dan ook het aanschaffen van langwerpige kussens die tegen drempels kunnen worden gelegd om tocht enigszins te weren. Na een week of twee hebben we ook het ritme te pakken van het stoken. Als een van ons een beetje vroeg opstaat blijkt er dikwijls nog vuur over te zijn dat met wat aanmaakhout ’s-morgens weer snel oplaait. De ochtend kan dan in een aangenaam warme keuken worden doorgebracht. Komt er bezoek of hebben we logees dan stoken we ook nog de haard in de salon (“de goeie kamer”). God wat een ouderwets gevoel en wat voor herinneringen komen er allemaal boven. Asla legen en kachelruitjes schoonmaken dragen eveneens bij aan dit nostalgische gevoel.

Kort na onze aankomst komt de postbode even kennis maken met het verzoek om onze naam ook even op de postbus te zetten. Het verzoek is begrijpelijk want op het platteland kent men geen straatnamen en huisnummers. Je woont in een buurtschapje (Lieu dit ….; gebied genoemd …..) en dan simpel je naam. Ze vertelt ons dat het vooral voor de paar keer dat een vervanger het werk moet doen belangrijk is dat onze naam ergens prijkt. Bovendien wil ze ons graag de kalender verkopen. Dat is een equivalent van de Nederlandse krantenbezorger die een kaartje komt afgeven. Geen idee wat nu belangrijker voor haar was.
Tegen het nieuwe jaar bezorgen we bij de tot nu toe nog niet bekende buren een nieuwjaarswens. Van onze huiseigenaar wisten we al dat de naaste buren op een meter of vijftig afstand zeer op zichzelf zijn. Vriendelijk maar niet echt tot contact geneigd. Van hen horen we dan ook niets, hoewel ze ons de doodenkele keer dat we een van het zien wel vriendelijk groeten. Anders gaat het met de overbuurvrouw, ook op zo’n afstand, die onmiddellijk laat horen dat ze het erg leuk vond om een kaartje van ons te ontvangen. Nee, ze komt niet bij ons iets drinken maar omgekeerd graag. Dus zitten we korte tijd later bij de buurvrouw binnen koffie te drinken. Ook zij heeft geen contact met onze naaste buren. Ook niet met onze buren aan de andere kant op een honderd meter afstand. En daarmee hebben we de hele buurtschap gehad.

De straatlantaarn brandt in de winter niet en na een uur of acht in de avond komt er geen verkeer meer voorbij. Van de achterburen (ander buurtschapje) zien we het huis maar voor de rest is er op een afstand van een paar honderd meter niets te onderscheiden. Stille donkere nachten: wat een rust. We volgen het ritme van de Fransen en dus gaan als de avond valt de luiken dicht. Niet zo’n wonder dat sommige Fransen nogal naar binnen gericht zijn.

Maar wat een rust en ontspanning.
Ton

NB: Op de foto het zicht op onze achterburen bij avond.